Haberi Dinle

Depresyondayız

İLKNUR K. AKMAN
22.08.2009

İki gün önce telefonum çaldı, sevdiğim bir arkadaşım arıyordu... "Bugün ne yapıyorsun, bir şeyler yapalım mı? Ben depresyona girdim, çok kötüyüm!" Kızları uyutup, karınlarını doyurduktan sonra (ikimizin de kızı 15 aylık) buluşmaya karar verdik. Tabii bizim ufaklıklar da yanımızda olacaktı, onlardan ayrılamıyoruz ya... Neyse ki son birkaç gündür yalnız dışarı çıkabiliyorum ben, değişmeye kararlıyım çünkü. Arkadaşımla buluştuğumuzda bu konuyu konuştuk ve tam da bu yüzden nasıl bunalıma sürüklendiğimizi... Doğrusunu söylemek gerekirse ben de bunalımdaydım ama bunu sesli telaffuz etmiyordum henüz. "Değişeceğim," diye kendime söz vermiştim çünkü ve profesyonel bir yardım almadan önce son bir şans vermiştim kendime. Evet, annelik gerçekten de bir tür delilikti ve biz bu deliliğe çok fazla kaptırmıştık. O da ben de doğurduktan sonra full time çalışmayı bırakmış, çocuklarımızdan bir gün bile ayrılmamış, bakıcıları olduğu halde "Durun ben yaparım," deyip onların her şeyiyle bizzat ilgilenmiştik... Sonuç: 15 ayın sonunda kendi için hiçbir şey yapmadığı, her türlü sorumluluğu tek başına üzerine aldığı ve üstelik bunu 'mükemmel anne' olmak adına yaptığı için bunalıma giren iki kadın!

NİYE BU KADAR MUTSUZUZ?
Peki çocuklarımızı bu kadar sevip, onlar için her şeyimizi feda etmeye hazırken niye bu kadar mutsuzduk biz? Cevabı çok basit çünkü kendimizi unutmuştuk... Bunu şimdi şimdi itiraf ediyoruz her ikimiz de ve aslında ne büyük hata yaptığımızı yeni fark ediyoruz. İster anne olsun, ister baba, kimsenin kendinden vazgeçmesi gerektiği anlamına gelmiyor bu. Çocuk sahibi olmak çok büyük sorumluluk belki ama siz mutlu değilseniz, sizinle birlikte olan kimse mutlu olmuyor, buna çocuğunuz dahil. Anne olsanız da sizin de kendinize, ihtiyaçlarınıza, zevklerinize vakit ayırmanız şart. İnanın bunu yapmadığınız ve her saatinizi çocuğunuza adadığınızda hiçbir şey daha mükemmel olmuyor. Aksine çalışmanız, hobiler edinmeniz, hatta spor yapmanız, hiç olmadı sokağa çıkıp kafanızı dağıtmanız gerekiyor ki evde de daha keyifli ve yaratıcı olabilin. Arkadaşım bu kadar ilgi ve sevginin çocuğunu da bunalttığını ve kızının kendinden uzaklaştığını söyledi bana, inanıyorum. Küçücük birer çocuk olsalar da, aşırı olan her şeye tepki gösteriyorlar çünkü. Hem ben akşam eve geldiğinde annesinin boynuna sarılmayan hiçbir çocuk tanımıyorum. Yeter ki gün içinde güven duyduğu biri onunla oyun oynasın, karnını doyursun ve onu uyutsun... Anne ve babayla geçirilen kaliteli birkaç saat yetiyor, artıyor bile. Üstelik kimse çocuğunu bakıcıya emanet edip gittiği için daha iyi veya kötü anne değil. Zaten uzmanlar çocuğu bir veya en geç iki yaşına geldikten sonra çalışma hayatına dönmelerini tavsiye ediyor kadınlara. Hem kendi hem çocuklarının ruh sağlığı için. Umarım hiçbirimiz için geç değildir...

kalan karakter 460

yorumla

ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan SABAH veya sabah.com.tr hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Diğer Yaşama Dair Haberleri

www..com.tr: Facebook’un en iyi gazetesi
SABAH’ı beğen,
son dakika haberlerini kaçırma facebook.com/Sabah; Son dakika haberlerini
Twitter’ın en iyi gazetesi
Sabah’da takip et twitter.com/sabah