Haberi Dinle

'İstanbul'u dinlemek' artık işkence oluyor

İLKNUR K. AKMAN
19.09.2009

Duyduğu en ufak sese bile tepki veren bebeğinizi İstanbul gibi bir şehirde gürültüsüz bir ortamda uyutmak neredeyse imkânsız

Siz hiç gürültülü bir ortamda bebek uyutmaya çalıştınız mı? Ben çalıştım. Kızım doğduğundan beri bana verilen ilk akıllardan biri de "Gürültüde uyumaya alıştır, yoksa çok çekersin!" sözleriydi çünkü. Ben de söz dinlemek istedim ama ağzımın payını ilk denememde aldım. Dünyayla yeni tanışmış, duyduğu en ufak sese bile dikkat kesilen ya da ondan ürken bir bebeği gürültüde uyutmaya çalışarak hem kendime hem de ona ne kadar ızdırap çektirdiğimi gördüm. "Benim kızım sesli ortamlardan hoşlanmıyor. Hemen gözlerini açıyor, uyumuyor," dediğimde ise herkes bana 'deliymişim' gibi baktı... Herkesin bildiğine göre bebek dediğin hatta çocuk dediğin uykusu geldi mi, her yerde yatar uyurdu. Bir benim kızım mı ayrıcalıklıydı? Ben bu iddialarla boğuşup kızımı ev telefonunun fişini çekip kapıya 'lütfen zile basmayın' notları yazarak uyutmaya çalışırken, başka bebeklere de tanıştım kızıma benzeyen. Öyle alıştırıldıkları için değil, bir kişilik özelliği olarak sessizlik içinde uyumayı tercih eden ve bu yüzden uykuya çok zor dalan bebekler... Bu arada ne kadar gürültülü bir şehirde yaşadığımızı da fark ettim. Çocuk uyutmak için hiç olmaması gerektiği kadar gürültülü hem de... Birkaç gün önce gazetede yeni anne Pınar Altuğ'nun da bu konuda dertli olduğunu okuyunca "Kulübe hoş geldiniz," dedim içimden. O da gürültü yüzünden kızını uyutmakta zorluk çekiyormuş. İstanbul'un en civcivli semtinde, üstelik de en 'in' barrestoranının üst katında oturunca durum böyle içler acısı olabiliyor işte. Otomobil gürültüsü, mekân gürültüsü, insan gürültüsü... İnsanın her şeyi bir kibrit çakıp yakası gelir yemin ederim. Ben daha önce Anadolu yakasında benzer bir evde oturdum ve ev değiştirmek zorunda kaldım. Düşünün, bütün gün yorulmuşsunuz... Bebeğiniz güzelce uyusun ve siz de koltuğu rahatça bir uzanın istiyorsunuz... Yarım saat geçmiş, minik yavrunuzun gözleri kapandı kapanacak, ama o da ne! Evinizin içinde aşağıdaki bardan gelen müzik ve kahkaha sesleri... Bu bir anne olarak sizi gerçekten çılgına çevirebilir, hatta intihara sürükleyebilir.

BAŞKA BİR ŞEHRE Mİ TAŞINSAM?
Bırakın onu, ben sokaktan geçen simitçiye bile camı açıp "Allah aşkına sus," diye bağırmak istiyorum çoğu zaman. Hadi o gitti, üstüne sokaktan bir de patatesçi geçmez mi! Ya İstanbul'un göbeğinde, üstelik de Etiler'de hâlâ kalmış mı böyle seyyar patatesçi-soğancı? Oldu olacak bir de kalaycı geçsin de tam olsun! Hayır ben neredeyse altı yıldır aynı evde oturuyorum ama yalnızca son bir senedir duyuyorum onları... Kızım her sese gözünü açıyor ve uyumuyor ya, sanki simitçi de "Simiiiiiit," diye daha bir acı acı bağırıyor o doğduğundan beri. Canımı sıkan bir diğer şey de simitçinin bu yanık sesinden kızımın korkması ve o her geçtiğinde "Annee, annee," diye yanıma kaçması. Hadi, şimdi de her sabah simit alıyoruz korkulacak bir şey olmadığını anlasın diye. Bir de meşhur köpeklerimiz var bizim! Akşam oldu mu evin arka tarafına bakan boş arsada toplanan ve gece boyunca birbirlerine havlayıp duran sokak köpekleri... Onlara da kıyamıyorum ama bırakın bizi, kimseyi uyutmuyorlar. Kışın camlar kapalı durumu kurtarıyoruz ama yazın ya sıcaktan pişeceksin ya köpek havlaması dinleyeceksin! Bir de ambulanslar var tabii ve yerli yersiz çalınan siren sesleri... Özetle bu şehrin ne gürültüsü bitiyor, ne derdi. Bazen düşünmüyor değilim; çocuk büyütmek için başka bir şehre mi taşınmak lazım acaba

kalan karakter 460

yorumla

ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan SABAH veya sabah.com.tr hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Diğer Yaşama Dair Haberleri

www..com.tr: Facebook’un en iyi gazetesi
SABAH’ı beğen,
son dakika haberlerini kaçırma facebook.com/Sabah; Son dakika haberlerini
Twitter’ın en iyi gazetesi
Sabah’da takip et twitter.com/sabah