Starlara nasip olmayan bana oldu

ŞİRİN SEVER
27.12.2009

"Eskiden 50 yaşındakiler yaşlıydı... Oysa ben 50'yi geçtim, kendimi genç kız gibi hissediyorum. Çünkü içimizdeki çocukla yaşıyorum. Üstelik, bunu böyle hissedeceğim bir meslek seçmişim; oyunculuk kadar çocuksu şey var mı!

- Size bakınca son derece keyifli, mutlu, gezgin, özgür, kendiyle barışık, hayatında istediği şeyleri yapmış bir kadın fotoğrafı görüyorum. Yüzde yüz haklı mıyım acaba?
- Genel hatlarıyla haklısınız. Evet, genelde yapmak istediğim şeyleri yapıyorum ve bu bir insanı hayatta mutlu eden başlıca şeylerden biri. Mutluluğumun bir başka nedeni ise, bu sabah da uyanmış ve kimsenin yardımı olmaksızın yatağımdan kalkıp giyinebilmiş olmak. Bu başlı başına bir mutluluk ama insanların çok unuttukları bir şey...

- Çoğumuz bunlarla mutlu olmayı bilmiyoruz ama. Sizce ne öğretiyor bunu insana?
- Hayatın çok kısa olması ve de ölümün ne zaman geleceğini bilmememizin bilinci öğretiyor. İnsanlar öleceklerine asla inanmıyorlar. Ben de inanmıyorum. Ancak kendimizi tehdit altında hissedince, 'aa ölüm de var' diyoruz.

- Yani hayatımızı yönlendiren ölüm korkusu mu biraz da?
- İnsanlar öleceklerini idrak ettikleri zaman pek çok şeyle mutlu olmayı öğreniyor. Ben ölüm konusunda çok ahkâm kesen insan gördüm; 'ne olmuş canım, hayatın hiç önemi yok, şu anda ölsem gam yemem' diyen ama bir kalp kriziyle Nirvana'ya erenleri biliyorum. Mesela '40 yaşın üstünde kendini hala genç kız sanıyor,' diyenler var, "Ben de öyleyim, ne var yani," diyorum onlara. 50'nin üstündeyim ve kendimi genç kız sanıyorum üstelik! Bırak genç kızı, ergen bile değilim. Yani bir rolü üstlenmekle ilgili bir şey bu. Anneannem 50 yaşındayken yaşlı bir kadındı. Çünkü onun döneminde 50 yaşındakiler kadın üniforması giyer, yaşlı kadın rolü üstlenirdi...

- Şimdi ne 50'likler var değil mi?
- Evet! Biz hâlâ içimizdeki çocukla yaşıyoruz. Kaldı ki bunu böyle yaşayabileceğim bir meslek seçmişim ben. Oyunculuk yapıyorum, bundan daha çocuksu bir şey olabilir mi? Üstelik bundan para kazanıyorum.

- Kendine güvenin, genç hissetmenin yaptığınız işle alakası?
- Kendine güvenin yaptığım işle hiç alakası yok. Çünkü benim işimi yapıp, kendine hiç de güveni olmayan sürüyle insan tanıyorum! Kendine güvenli olmak, aslında bizim hiç elimizde olmayan, bize de bağlı olmayan bir şey... Çocukken çevremizin bize verdiği bir şey bu; verilince ömür boyu bunun rahatlığıyla devam ediyorsun, verilmediyse de geçmiş olsun!

- Yani kendine güven ailenin kazandırdığı bir şey mi?
- Öyle olduğuna çok inanıyorum.

- O zaman çocukluğunuza dönüyoruz... Nasıl bir çocukluktu sizinki, nasıl bir anne-baba sizi şekillendirdi?
- Şöyle söyleyeyim; şu anda ne annem hayatta, ne babam... Onları düşündüğümde ikisine de çok ciddi bir minnet duygusu hissetmemin nedeni, beni sevmelerinden çok, saymalarıydı. Beni sevdiler demenin bir esprisi yok sonuçta; anne ve babalar çocuklarını severler genelde. Ama beni saydılar, en önemlisi bu.

- Ne iş yapardı anne-babanız?
- Babam ilk sinema eleştirmenlerinden biri, Sinematek kurucusu, TRT'yi de fiilen kurmuş kişi. Annem iş yapmazdı, tek uğraşı herhalde bendim; ama sağduyusu çok gelişmiş bir kadındı. Anneme daha çok hayranlık duyuyorum çünkü babam alt tarafı bir erkekti.

- Ne demek alt tarafı erkek?
- (gülüyor) Çünkü erkeklerin hayattaki konumları, erkek olmalarından ötürü belirli bir kalıp içinde gelişiyor. Ben babasına çok aşık bir kızdım, babamın zaaflarını, zayıf yanlarını bugün görüyorum...

- Ne tür zaaflar bunlar?
- Annemden boşanmak istiyor ve bunu annemin yüzüne söyleyemiyor, çünkü korkuyor. Çünkü korku bu dünyadaki en güçlü duygu ve de erkekler çok korkak! Bunu anneme 15 sayfa mektupla söyleyebildi!

- Sonuç olarak boşandılar mı? - Evet, ben 12 yaşındaydım.

- Anne-babası ayrı bir çocuk olarak büyümek sizi etkiledi mi?
- Tabii etkiledi ama bu bir trajedi değil, sonuçta sürüyle insan ayrılıyor.

- Siz babayla mı büyüdünüz?
- Hayır, ben Fransız okulunda okuduğumdan annemle kaldım, babam Ankara'daydı. Sonra burslu olarak Fransa'ya gittim. O yaştaki her insan gibi psikoloji bana da cazip geldi ama kısa sürede bunu meslek olarak yapmayacağıma karar verdim ve ilk aşkım oyunculuğa döndüm.

- Oyunculuk ne alaka?
- Çünkü sürekli tiyatroya ve sinemaya götürülen bir çocuktum...

- Başlangıç nasıl oldu?
- Fransa dönüşü Dostlar Tiyatrosu'nu çok beğeniyorum, nasıl gireceğimi düşünüyorum, tam o sırada Cumhuriyet gazetesinde bir ilan görüyorum. Sınava giriyorum, Dostlar'da başlıyorum böylece.

- Sonra? 'Başardım, sevdim, bunu iş olarak yapabilirim' duygusu nasıl yerleşti?
- 1977'de girdim, 78'de zaten tiyatro dağıldı. Ben bu arada Sinematek çevresinde oluyordum, aynı zamanda yarım gün bir gazetede çalışıyordum. Sonra kızımı doğurdum, böylece doğal bir ara oldu, derken darbe oldu. 1983'te Atıf Yılmaz'dan bir teklif aldım Şekerpare filminde oynamak üzere, yıl 1983. Zaten ilk üç filmim Atıf Yılmaz'ladır. Faize Hücum filminde ise asla oynamadım internette iddia edildiği gibi. (gülüyor)

KİMSEYE NASİP OLMADI!
"İtalyan Grazia dergisi, ismimi kapaktan girerek bir röportaj yayınladı. Bugüne kadar bizim herhangi bir oyuncumuz kapaktan anonslanmadı hiç. Ben şu anda en star oyuncu değilim ama netice itibariyle bana nasip olan bir sürü şey, bizim ülkemizdeki sürüyle oyuncuya nasip olmadı".

Yazarın Önceki Yazıları: twitter'da bile Ezel patlaması var! ( 16.12.2009 ); Haluk Hoca, smirting meselesi ve Sinem Kobal performansı ( 14.12.2009 ); Kadınlar onu paylaşamıyor ( 13.12.2009 ); Bir ilişki nasıl yürür? ( 06.12.2009 ); "Tabii ki oğlum o arabaya binecek, sefası olsun!" ( 30.11.2009 ); İnsanlar benden kara haber almak istemedi ( 29.11.2009 ); Lütfen beni Türkiye'ye davet edin... İstanbul'da fotoğraf çekmek istiyorum ( 25.11.2009 ); Hürmüz ve 7 kocası ( 22.11.2009 ); Bir çift bacak erkeğin aklını başından almaya yeter mi? ( 16.11.2009 ); Maske utanç vesilesi oldu ( 09.11.2009 )

kalan karakter 460

yorumla

ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan SABAH veya sabah.com.tr hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Diğer Röportaj Haberleri

Nazar değecek diye korkarım, 'Ben Mehmet Öz'ün annesiyim' diyemem Tipik Türk ev kadını Suna Öz, Amerika'da geçtiğimiz ay 3.5 milyon kişi tarafından izlendi. Bugüne kadar hiç spotların altına çıkmayan Suna Öz, "Ben Mehmet Öz'ün annesiyim' diye övünemem hiç, oğulcuğuma nazar değer diye korkarım," diyor

www..com.tr: Facebook’un en iyi gazetesi
SABAH’ı beğen,
son dakika haberlerini kaçırma facebook.com/Sabah; Son dakika haberlerini
Twitter’ın en iyi gazetesi
Sabah’da takip et twitter.com/sabah

GÜNÜN GELİŞMELERİ
EN ÇOK OKUNANLAR

Takip Et @sabah

GÜNLÜK BURÇ YORUMLARI

Facebook'ta paylaşılanlar
Twitter'da paylaşılanlar

Sosyal Medya' nın En Çok Paylaşılanları

YAZARLAR

ŞİRİN SEVER Starlara nasip olmayan bana oldu

tümü »

GALERİ
VİDEO

tümü »

ÜCRETSİZ SABAH BÜLTEN ÜYELİĞİ

Üye olun, son dakika haberleri e-postanıza gelsin.

Adı Soyadı :
E-posta :

Üye Ol