Filmleri yakıldı ama açılımın sembolü oldu

Yılmaz Güney, Kürt sorununu sinemaya taşıyan ilk yönetmenlerden biriydi ve bunun bedelini de çok ağır ödedi. Vatandaşlıktan çıkarıldı, sürgünde hayata veda etti, filmleri yasaklandı. Resmi ideoloji ondan o kadar çok nefret etti ki, bugün onun tam 104 filmi kayıp. Hepsinin yakıldığı iddia ediliyor. Ama o, 'Yol', 'Sürü', 'Umut' gibi öylesine muhteşem başyapıtlar geride bıraktı ki, bugün hayata geçirilmeye çalışılan 'demokratik açılım'a bile damgasını vurdu. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın "Yoksulluğun, yasakların ve törelerin hüküm sürdüğü bir ortamda Yılmaz Güney, 'Arkadaş' ve 'Umut' filmleriyle dilsiz ve çaresizlerin sesi, umudu olmuştur. Eğer bu ülkenin otoriteleri, Güney'in filmlerine kulak vermiş olsalardı, inanın Türkiye bugün çok farklı bir yerde olabilirdi" sözleri bunun en güzel kanıtı. Peki, Güney hayatta olsaydı, 'demokratik açılım'ı destekler miydi? Ya da dava arkadaşı Tuncel Kurtiz ve 'Yol' filminde başrolde oynattığı Tarık Akan'ın yer almadığı 'demokratik açılım' toplantısına katılır mıydı acaba?

Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Turkuvaz Medya Grubuna aittir. Kaynak gösterilse dahi köşe yazısı/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz.
Ancak alıntılanan köşe yazısı/haberin bir bölümü, alıntılanan habere aktif link verilerek kullanılabilir.
Ayrıntılar için lütfen tıklayın

Yazarın Önceki Yazıları: Bu ders boş geçmesin ( 19.03.2010 ); Durdurun bu şiddeti inecek var... ( 18.03.2010 ); Eurovision yarışmasını 35 yıl sunmak... ( 17.03.2010 ); Messi, Diyarbakır'da çiğ köfte yeseydi... ( 16.03.2010 ); Pelin Batu'nun gözyaşları ( 15.03.2010 ); 'Veda'yı Oscar'a aday gösterelim! ( 12.03.2010 ); Kovboylar da Ceylan'ı izlemeli ( 11.03.2010 ); Bu iki afiş arasındaki farkı bulun ( 10.03.2010 ); And The Oscar Goes To ABD Ordusu'na... ( 09.03.2010 ); Şivan Perwer'in Türk bayrağına tavrı ve Diyarbakır maçı... ( 08.03.2010 )