En güzel şarkısını henüz yazmadı

Giriş Tarihi: 19.12.2015
En güzel şarkısını henüz yazmadı

Şebnem Ferah konserindeyiz. Önce dakikalar geçiyor, sonra saatler... Kendisini hayranlıkla izliyoruz. Cebinizde ilmek ilmek ördüğünüz bir 30 yıl varsa sahnede devleşmeniz kimseyi şaşırtmıyor

Müzikle birlikte sahnenin arkasında kurulu olan dev ekrandan siyah-beyaz görüntüler geçmeye başlıyor. Şiddet mağduru kadınlara ait çoğu. Uğradıkları şiddetin açtığı fiziksel yaralar belirgin. Peki ya ruhlarında açılan yaralar?.. Tüm bunları düşünürken Şebnem Ferah çıkıyor sahneye. "Ya hep ya hiç, ya gel ya git..." Kalbim Mezar, Birileri Var, Bugün'le devam ediyor. Siyah deri bir elbise var üzerinde. Ayağında da uzun siyah çizmeler. Her zamanki gibi çok güzel görünüyor. Kalabalığın arasından bir ses yükseliyor: "Şebnem seni seviyorum". Yanıt veriyor: "Bir daha söyle..." Ekibe göz gezdiriyoruz, orada da kadro tamam. Ozan Tügen (klavyeler), Buket Doran (bas gitar), Metin Türkcan (gitarlar), Aykan İlkan (davul) ve Ceren Tügen (vokal)... Zaten onun en belirgin özelliği de bu değil mi? İlk günden beri hep aynı Şebnem Ferah. Ne müziğinde, ne de duruşunda sapmalar, savrulmalar yok. Yeni arayışlara girmek yerine, dostlarıyla birlikte bildiği yolda yürümeyi tercih ediyor. Konser, Zorlu Performans Sanatları Merkezi'nin Turkcell Sahnesi'nde bir süredir devam eden Gururla Yerli Konserleri kapsamında gerçekleşiyor. İlginç bir kitle var salonda. İşinden çıkıp gelmiş beyaz yakalılar dikkat çekiyor. Bir rock konserini oturarak izlemek nasıl bir hismiş anlamaya çalışırken şarkı aralarında tek tük şikayetler duyulmaya başlıyor. "Şebnem koltukları sökelim mi?", "Ayağa kalkmak istiyoruz"... Şakayla karışık yanıt veriyor: "İşte hayat sizi böyle sınıyor. Beni de hep sınadı." Evet, hayat insanı sınıyor. Kayıplar, ayrılıklar, hayal kırıklıkları... Ama şanslıysanız bu sınavlar sizi güçlendiriyor, büyütüyor. Ferah, Mülteci'yi söylemeye başlıyor: "Ben bir mülteciyim. Burada aslında sınır yok. Kazanmak, kaybetmek yok. Bu yüzden daha büyük güç yok..." Konserin akustik bölümünde sahnenin ortasına taşınan koltuğa oturuyor ve şarkılarını söylemeye devam ediyor: Uçurtma, Bırak Kadının Olayım, Benim Adım Orman ve dahası... Kendimizi Şebnem Ferah'ın evinin salonunda gibi hissediyoruz. Üçüncü bölümde Yağmurlar'ı söylemeye başladığında ise Kadın albümünün çıktığı döneme bir kez daha geri dönüyoruz. İnanılır gibi değil, neredeyse 20 yıl olmuş. İşin içine adını ilk duyurduğu grubu Volvox'u da katınca 20 yıla bir 10 yıl kadar daha eklemek gerekiyor. 20 yılda tam yedi stüdyo albümü... Ama yetmiyor. Ne o gece iki buçuk saati aşan konser yetiyor, ne de 20 yıl boyunca söylediği, kalbimize dokunan onlarca şarkısı... Sahnede devleşen, sesiyle gürül gürül çağlayan bu kocaman kalpli kadına doyamıyoruz. Salonu terk ederken tek tesellimiz Uçurtma'da geçen şu cümle: "Ben en güzel şarkımı henüz yazmadım."
ARKADAŞINA GÖNDER
En güzel şarkısını henüz yazmadı
* Birden fazla kişiye göndermek için, mail adresleri arasına “ ; ” koyunuz