Türkiye'nin en iyi haber sitesi

“Babanla ben seni çok sevdik ve oğlumuz olmanı istedik”

Giriş Tarihi: 28.8.2016
“Babanla ben seni çok sevdik ve oğlumuz olmanı istedik”

Bundan tam bir yıl önce buluştu Vedat ile ailesi... Arzum ve Hasan Köseoğlu çocuk sahibi olamıyordu. Kader yollarını birleştirdi. İyi ki öyle yaptı. Önce evlat edinme süreci başladı, bir hafta önce Köseoğlu çifti Vedat'ın velayetini aldı

Bugün onlar resmi olarak da bir aile.... Bir buçuk yıl önce ailenin kapısını hikayelerini dinlemek için çalmıştık. Vedat'ın şaşkınlığına, ailenin heyecanına ortak olmuştuk. Bu kez onların resmi olarak aile oluşunu kutlamak için oradaydık

Bir buçuk yıl önce Köseoğlu çiftinin Caddebostan'daki evlerinden içeri girdiğimde tatlı bir telaş vardı. Yettirme yurdundan geçici bakım sözleşmesi ile alınan bir buçuk yaşındaki Vedat, ilk kez bir ev ortamında olmanın şaşkınlığı içindeydi. Arzum ve Hasan Köseoğlu ise bu minik adamı rahat ettirme derdindeydi... Köseoğlu çifti biyolojik yollarla çocuk sahibi olamamışlardı. Ama çocuk hayatlarında olmazsa olmazdı. Bu yüzden devlet korumasındaki çocuklara ulaşmak üzere harekete geçtiler. Uzun sorgulamalar, araştırmalar sonucunda Vedat'a kavuştular. Biz tam o günlerde bir araya gelmiştik. Bize uzun uzun prosedürü, yaşadıklarını anlatmışlardı. Geçtiğimiz gün onlara yaşamlarının en güzel hediyesi geldi. Vedat artık, anne ve baba hanesinde kendi isimlerinin yazdığı bir nüfus cüzdanına sahip. Yani Arzum ve Hasan Köseoğlu Vedat'ın velayetini almışlardı. Biz de onların bu sevincine ortak olmak ve aradan geçen bir buçuk yılda neler yaşandığını konuşmak için kapılarını çaldık. Sevgi ve ilgiyle büyüyen bir çocuğun değişimine şahit olduk...

- Vedat bu iki yılda nasıl bir değişim geçirdi?
- Geldiğinde daha küçük olduğu için konuşmuyordu, daha çekingendi. Şimdi Vedat girdiği her yerin hakimi! Nüfus kağıdını aldığımda herkes "Vedat çok şanslı bir çocuk" diye tebrik etti beni. İnanın bu asla tek taraflı değil. Ben onu ne kadar emek emek işlediysem, o da beni öyle işledi. Beslediğimiz şey ilişkiydi. İlişki geliştiriyor ve büyütüyor. Hatta kimin bu işten daha şanslı çıktığı tartışılır. Bu onun değil bence bizim yüksek yararımıza bir durum. Eminim biyolojik ailelerin de çocukları üzerinde çok büyük emeği vardır ama biz de çok emek harcadık.

- En basitinden bildiği bir hayat vardı, ona yenisini öğretmeye çalıştınız, değil mi?
- Tabii. Vedat bize geldiğinde 21 aylıktı. Bildiği, alıştığı korunaklı düzenden, yabancı bir yere, bizim evimize geldi. Ev nedir bilmiyordu. Biz önce bu hayatı öğrettik ona. Saç kurutma makinesi nedir onu bile öğrendi Vedat. Ama aslında doğuştan gelen bir karakteri vardı ve onun yüzeye çıkabilmesi için gerekli güvenin oluşması için zemin hazırladık. Çocuklar o yüzden yuvada değil aile ortamında olmalı. Fiziksel olarak çok iyi bakılıyor olabilirler ama çocuk sevgi ve ikili ilişkiyle büyüyen bir şey. Biz Vedat'la konuşmaya, onunla özel olarak ilgilenmeye başladığımız , onu dinleyen, anlayan, önemseyen birilerinin olduğunun farkına varıyor. Özgüveni yükseliyor. Kurumlardaki çocukların bu anlamda şansı kısıtlı.

- Vedat en çok ne konuda zorluk çekti?
- Güven bağını kurup, ayrılmakta. Geç bulunmuş bir bağ var. Yeni birileriyle; bizimle. Babayla bir bağ kurdu, benimle yani annesiyle biraz daha güçlü bir bağ. Ben normal iş düzenime geçince, seyahatler başlayınca Vedat'ın benim gidip geri geleceğime inanması çok uzun sürdü. Yeni yeni alıştı.

- Biyolojik annenin bu anlamda bir avantajı var mı?
- Bunu çok sorguluyorum. Bir bonusu var. Ama bizim geldiğimiz noktaya çok şaşırıyorum. Ben de normal anneler gibi, bazı şeyleri beceremedim, zaman zaman çuvalladım... Galiba sevgi çocuklar tarafından o kadar hissedilen bir şey ki, sorunları aştık...

SEVGİ EMEK İSTER

- Siz nasıl zorluklar yaşadınız?
- Bilinmezle yaşamaya ve kısıtlanmaya razı olmak zorunda kaldım. Bugüne kadar yani kimliği üzerimize geçene kadar, dilekçe yazmadan şehir dışına çıkamıyorduk, yurtdışına zaten çıkamadık iki sene boyunca çünkü Vedat'ın pasaportu yok. Sağlık sorunu bile olsa izin almadan ameliyat ettiremiyoruz. Velayet üzerinize geçene kadar emanet. En zorlandığım şey mahkeme salonunda yaşandı; bizim için Vedat bizim yavrumuzdu. Ama mahkeme daha kararını verene kadar, yargıç için o bizim çocuğumuz değildi. Aylarca bir olmuşuz, mahkemeye gittiğimizde onun bizim olmadığını idrak ettim. Çok korktum ya olmazsa diye... Ama artık bizim çocuğumuz.

- Kutlama yapacak mısınız?
- Evet. Hem doğum gününü hem de eve geliş gününü kutlayacağız bundan sonra... Dava gününü, tanıştığımız günü, eve geliş gününü ni kutlayayım istiyorum.

- Keşkeleriniz ya da pişmanlıklarınız oldu mu?
- Biz çok uzun süre çocuk sahibi olmak için uğraştık ve artık uğraşmayı bıraktığımız noktada evlat edinmeye karar verdik. O yüzden keşkem hiç yok. İkinci bir çocuğu evlat edinir miyiz diye sorguluyoruz. Sanki hep ömür boyu berabermişiz gibi. Sevgi emektir, bunun lamı cimi yok!

ARKADAŞINA GÖNDER
“Babanla ben seni çok sevdik ve oğlumuz olmanı istedik”
* Birden fazla kişiye göndermek için, mail adresleri arasına “ ; ” koyunuz