Einstein'ın yerçekimi dalgaları Newton'un gelgitleriyle buluşuyor
Newton'un kütleçekim teorisi, yüzyıllardır gelgitleri oldukça kusursuz bir şekilde açıklıyor. Ancak bu sıradan doğa olayının içinde Einstein'ın genel görelilik teorisinden de çok küçük izler gizleniyor olabilir mi? Berlin Hür Üniversitesi'nden matematikçi Muhittin Eser, "The Astrophysical Journal" dergisinde yayımlanan yeni çalışmasında bu ilgi çekici sorunun peşine düşüyor.
Ay ve Güneş'in çekim kuvveti, Dünya'yı ve okyanusları sürekli olarak şekillendirir. Bu hareketler Newton'un fiziğiyle yüksek hassasiyetle hesaplanabilse de Einstein'ın uzay-zamanı büken yerçekimi dalgaları kavramı, evrene çok daha kapsamlı bir bakış sunar. Eser'in geliştirdiği yeni matematiksel model, klasik Ay gelgiti modeline yerçekimi dalgalarının uzay-zamanı bükme biçimlerinden biri olan "çapraz polarizasyon" tabanlı yeni bir terim ekleyerek bu iki zıt perspektifi tek bir potada birleştiriyor.
Muhittin Eser, "Yeni bir yerçekimi etkisi keşfettiğimizi iddia etmiyoruz, ancak bu etkinin nokta atışı bir yaklaşımla nasıl aranabileceğini gösteriyoruz" açıklamasını yapıyor. Araştırma, Ay'a gönderilen lazer sinyalleri gibi yüksek hassasiyetli jeodezik gözlemler kullanılarak klasik fizikten sapmaların nasıl tespit edilebileceğine dair nicel bir temel sunuyor. Bu yeni yöntem sayesinde görelilik teorisi; sadece kara delik çarpışmaları gibi devasa olaylarla değil, doğrudan kendi astronomik mahallemizdeki gelgit hareketleriyle de test edilebilecek.
