EMRE AKÖZ

ATTİLA İlhan ile ilgili anılarımı anlatırken, lisedeyken '<ı>Cinayet <ı>Saati' adlı şiirini sıranın üstüne çakıyla kazıdığımı söylemiştim. Mesleği öğretmenlik olan bir okurumuz kızmış: "<ı>Böyle <ı>bir <ı>şeyi <ı>nasıl <ı>yazarsınız, <ı>gençlere <ı>kötü <ı>örnek <ı>oluyorsunuz" diyor.
Önce bir düzeltme yapayım: Hafızamı tekrar yokladım, çakıyla değil tükenmez kalemle yazmıştım. Zaten çakıyla böyle bir şeyi yapmak çok zor, kelimeler anlaşılmaz.
Gelelim işin 'kötü örnek' tarafına... Hiç merak etmeyin: Ben bu anımı yazdım diye öğrenciler galeyana gelip sıraların canına okumazlar. '<ı>Örnek <ı>alma' mekanizması öyle çalışmaz. Gençler benim gibi bir '<ı>amca'dan değil, en çok birbirlerinden etkilenir. Mesela siz hiç medyada "<ı>Liseli <ı>kızlar <ı>okul <ı>çıkışında <ı>eteklerini <ı>yukarı <ı>çekip <ı>minileştirsinler" diyen birini duydunuz mu? Hayır! Ama birçoğunun böyle yaptığına şahit oluyoruz.
Öğretmen okurumuzun bunu benden daha iyi bilmesi gerekirdi.