EMRE AKÖZ

Geçenlerde bir Paşabahçe mağazasında sıra bekliyorum. Önümdeki yaşlı hanımın 75 YTL ödemesi gerekti. Kadın, Yapı Kredi-Worldcard'ını çıkardı.
Kasadaki kız, "<ı>Ama <ı>ona <ı>taksit <ı>yapamıyoruz. <ı>Ya <ı>Maximum <ı>olmalı <ı>ya <ı>da <ı>Advantage..." dedi.
Yaşlı hanım önce şaşırdı. Kararsız kaldı. Üzüldüğü her halinden belliydi. Öyle ki hesabını şaşırdı. Çantasından bir 50 YTL, üç de 20'lik çıkarıp verdi. Kasadaki kız "<ı>Fazla <ı>verdiniz" deyip paranın bir kısmını iade etti. 70 YTL alıp sordu: "<ı>Bir <ı>5 <ı>daha <ı>yok <ı>mu?" Yaşlı kadın "<ı>Nakite <ı>indirim <ı>yapmıyor <ı>musunuz" dedi. Hayır cevabını aldı, omuzları biraz daha çöktü.
Bu olayı niye mi anlattım? Kredi kartlarının yarattığı sorunlar karşısında sıkça bankalar suçlandı.
Halbuki olayın bir de bu boyutu var: Her işyeri aynı bankalarla çalışmıyor. Yukarıdaki örnekte olduğu gibi, bir karta taksit yapılıyor, diğerine yapılmıyor.
Dolayısıyla, sistemin işleyiş biçimi, birden fazla bankadan kart almayı avantajlı hale getiriyor. İpin ucu kaçınca da iş faciaya kadar gidiyor.