EMRE AKÖZ

Gazeteci Yazgülü Aldoğan'ın lisede okuyan oğlu Deniz ile sohbet ediyorduk. Konu döndü dolaştı cep telefonu mesajı yazarken ya da internette ' chat' yaparken ' ç', ' ğ', ' ş' gibi Türkçe karakterlerin ve bazı sesli harflerin gençler tarafından kullanılmamasına geldi.
Sordum: " <ı>Okulda <ı>ödev <ı>filan <ı>yazarken <ı>de <ı>o <ı>karakterleri <ı>atma <ı>ihtiyacı <ı>hissediyor <ı>musun? "
"Hayır ama..." dedi, "Bir tek ' ğ'yi gereksiz buluyorum. Çünkü bu harfi söylerken zaten yutuyoruz."
Tuhaf mı. Değil. Peki bir zamanlar ' ğ'nin kullanılmadığını biliyor muydunuz?
İşte örnek... 78 yıl önce İstanbul'da korkunç bir kış olmuş, Tuna'dan gelen buzlar Boğaz'ı doldurmuştu. " <ı>İnsanlar <ı>Boğaz'ı <ı>yürüyerek <ı>geçti " lafı o dönemden kalmadır.
Cengiz Kahraman bu olayı ' <ı>1929 <ı>Kışı: <ı>Bir <ı>Şehir <ı>Efsanesi' adıyla kitaplaştırdı (İş Bankası Yayınları.)
Okurken ne göreyim: Karagöz dergisinin kışı konu edinen karikatürlerinde Karagöz ile Hacivat hem ' souk' diye konuşuyor: " Souktan titriyorsun " ya da " souk havalar " gibi.
İki kuşak sonra 'ğ' kaybolabilir!