EMRE AKÖZ

Dün Kadıköy'deki bir sinemada " <ı>Osmanlı <ı>Cumhuriyeti " adlı filmi izledim. Önce seyircinin tavrına değineyim: Argo kelimelerin geçtiği bir iki sahnedeki " <ı>kıkırdamalar " haricinde gülen olmadı.
Filmin sonunda Atatürk'ün kendi sesinden " <ı>Ne <ı>mutlu <ı>Türküm <ı>diyene " demesi de, Kadıköy'ün CHP eğilimli seyircisinde alkışlara yol açmadı.
Niye böyle oldu?
Sanırım seyircinin kafası karıştı: "Yani bu ne filmi şimdi" diye düşündüler.
Gani Müjde (senarist ve yönetmen) ile Ata Demirer (başrol oyuncusu) adları, bir " <ı>komedi <ı>filmi " beklentisi yaratıyor ama şöyle dolu dolu kahkaha attıracak sahneler yok.
" <ı>Aşk <ı>filmi " deseniz, o imkanlı tema da yeteri kadar işlenmemiş.
" <ı>Ülkenin <ı>bağımsızlığı " ya da " <ı>Avrupa <ı>Birliği'ne <ı>girmek " gibi değerler açısından bakıldığında ise çelişkilerle dolu bir senaryo söz konusu.
Aslında, " <ı>Meşruti <ı>monarşi <ı>olarak <ı>kalsaydık, <ı>nasıl <ı>bir <ı>ülke <ı>olurduk " sorusundan yola çıkmak harika bir başlangıç.
Yani Gani Müjde esaslı bir fikir yakalamış. Buradan hareketle hakikaten ilginç bir film çekilebilirdi.
Ama sanırım seyirciye " tam olarak ne sunulacağı" konusunda karar verilememiş. Biraz ondan biraz bundan derken, hiçbiri hakkıyla işlenememiş.