SAVAŞ AY

"Eline, diline, beline sahip ol" derler di mi? Bazılarımız için; "kalemine de" diye ekleme yapmak lazım. "Kim o bazıları?" derseniz, sadece kendimi söyler, gerisine gık etmem... Zaman zaman hırçın, izansız hatta vicdansız bile oluyor, sonra da kızıyorum kendime. Ama böylesi kızışların, ötede yaralayıp berelediğin, incitip örselediğin duygulara yararı olmuyor ki. Hele de "dost gülünden yarelenecek dostlara" da aynı yanlışlardan yapınca, daha yakışıksız oluyor vaziyet.

İnsan bi sorar di mi?..
Geçen gün mesela; ukalalığım tuttu. "Mekanımızın çevresindeki kar kalıntılarıyla neden daha fazla boğuşmadınız?" diye sitem ettim bazı kardeşlere. Son anda gelip uyardı birkaç arkadaş. Dediler ki: "Öyle diyorsun ama haksızlık ediyorsun. Beyaz felaketin ilk günü nasıl canla başla boğuştuklarını herhalde görmedin onların. Başlarında kaptanları, hepsi seferber oldu. 'Elde kürek-içten yürek' hallerde, heder ettiler kendilerini..."

İyi de, ya sonra?..
Kalbim üşüdü o lahza... Sıkıldım, utandım, darlandım. Hemen karaladım, yok ettim güya "sitem" içeren o yazıyı. Sonra da hesaba çektim zihnimi. "Kararınca düşünmeden, sorup bilip öğrenmeden, neden bu heyheyleniş şapşaliko?.." dedim kendime.

Ahhh ah!.. Kalp kırmak kolay da, kırık onarması zor. Atıp tutmak kolay da, çare üretmesi zor...