HAŞMET BABAOĞLU
Ya konutta, bir yuva yoksa?..
Geniş bir teras...
Çiçek vermeyen ama yaprakları dolgun ve yemyeşil süs bitkileri...
Top şeklinde iki kaktüs...
Çim bahçe...
Terasta rahat koltuklar ve şık bir masa...
İki şezlong...
Hatırlıyorum o günleri...
Güzeldi. Hoştu.
Sonra evin arka kapısında duvar ile eşik arasındaki bir buçuk metrelik alanı keşfettik.
Kendiliğinden oldu her şey...
Önce duvar dibine gül ektik, sonra duvarla eşik arasını taşlarla süsledik.
Ve...
Eskiciden aldığımız kocaman bir emaye tepside ilk kahvaltımızı, demlikle birlikte oraya çıkardık.
Yere minderler koyup oturduk.
Sapına kadar şehirli bir çifttik ama olay bambaşka bir hâle bürünmüş; küçücük alan bir anda "yuva"mız olmuştu.
Ev, arkamızda kalmıştı, salon, teras, bahçe falan...
Biz duvar dibinden memnunduk.
Kediler bile bizim mekânı seçmiş, her sabah erkenden oraya gelip bizi bekler olmuşlardı.
Bu hayatı ve hayat biçimini kapatıp "kiralık" dünyadan çekilinceye kadar günlerimizi o daracık alanda mutlu geçirdik.
***
Yuva kurmak hâlâ evlenmek, çoluk çocuğa karışmak anlamına geliyor.
Fakat neredeyse hepsi yeni "konut"larda gerçekleşiyor; eski bir konuta giden yeni evliye (ne kadar acımasızca) arkadaşları acıyarak bakıyor.
Oysa konuttan ne olur, ne çıkar ki?
İşe gidilir, gelinir.
Çocuklar okula gider, döner.
Daha ötesine ait düşüncelerimi yazmayayım.
Ha şu da var: Kadınların konutları "ev" yapabilmek için küçük detaylar üzerinde çırpınışlarına hayranım...
***
Ne yaptık o dönemde...
İçeriye kapandık.
Sonunda ne oldu?
Ev tasavvuru ile ev gerçeği arasındaki mesafenin büyüklüğünü idrak ettik.
Meğerse tilkinin dönüp dolaşıp geri döndüğü "dükkân"dan veya sıkıştığımızda kaçtığımız sığınaktan farklı değillermiş.
***
Evlerimizin mahrem alanlar olduğu kesin.Peki, "kendimize ait" bir mekân oldukları da doğru mu?
Sustunuz, anlıyorum.
Saçma sapan dekorlar durumu kurtarmıyor, değil mi?
Zaten elimizde cep teller, tabletler etrafımızı gördüğümüz mü var?
Ne yapmalı peki?
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.