ŞENGÜL BALIKSIRTI

BU hafta iki ayrı Arzum Onan röportajı okudum. Yanıtları benim için dikkat çekiciydi. Yıllardır tanıdığım Arzum, sanki kendini ifade ederken bir şeylerden sıkıldığının altını çiziyordu. Sözlerinin dikkatimi çekmesi boşuna değilmiş. Nitekim kendi ağzından çıkan sözlerin verdiği imaj onu da şaşırtmış, rahatsızlık vermiş. Bazen böyle olur. Söz başka bir şeydir, yazı başka bir şey. İnsan konuşurken kendini ifade ettiğini sanır. Çünkü orada olan kendi sesidir, o sese eşlik eden kendi mimiğidir.

'SIRÇA KÖŞKTE DEĞİLİM'
Röportajlarından çıkan başlıklar şöyleydi: "Görünüşüme aldanmayın. Beni sonradan tanıyan çok şaşırır, küfür ederim" vs, vs... Bunlar bir konuşmanın akışı içinde doğal karşılanabilir ama başlığa çıktığında rahatsızlık verir. Bence Arzum Onan'la ilgili şöyle bir gerçek var. Yıllardır söylemi değişmediği için herkes sözlerinin arasından heyecan uyandıracak bir şeyler çıkarmaya çalışıyor. Ve Arzum da, "Ben de herkes gibi bir insanım. Sıkılırım, üzülürüm, sinirlenebilirim, Pamuk Prenses değilim, trafikte delirebilirim" diyerek aslında hepimiz gibi bir insan olduğunun altını çizmeye çalışıyor. Ama bunlar başlıkta kullanılınca sanki bizim o sessiz, sakin, gözlerinin içi gülen ve herkese model teşkil eden Arzum bunlardan sıkılmış gibi algılanıyor. Oysa öyle değil. O hep bildiğimiz saygılı, sevgi dolu, eşine ve çocuğuna çok bağlı, mutlu bir kadın. Bir öğle yemeğinde uzun uzun konuştuk bunları. Zaman zaman gözleri doldu. "Ben bir sırça köşkte yaşamıyorum. Herkes gibi hayatın içinde bir insanım. Gündemde olmak gibi bir çabam da yok. Hayatta en önemli şey ailem. Bir gün her işi bırakıp sadece Mehmet Aslantuğ'un eşi Arzum olarak yaşamayı da tercih edebilirim" dedi.