ATİLLA DORSAY

Hayli şaşırtıcı ve görkemli bir bilimkurgusal masal. Öylesine etkileyici biçimde anlatılmış ki, olası kusur ve eksiklerini unutturuyor. Film, 1959 yılında ABD'de bir okulda yapılan bir deneyden yola çıkıyor. Bir sınıf hocası, küçük öğrencilerinden gelecek üzerine hayallerini belirten resimler çizmelerini istiyor. Bu resimler bir kapsüle konup gömülecek ve tam 50 yıl sonra açılacaktır. Bu arada bir küçük kızın resimler değil, kâğıdına bitmeyen sayılar yazması ve bunu gözle görülür bir trans haliyle yapması, öğretmenin dikkatinden kaçmıyor. Ancak 50 yıl sonra, 2009'da açılan kapsülden çıkan bu gizemli sayılar, raslantı sonucu bir bilim adamının eline geçtiğinde çok şey ifade ettikleri ortaya çıkacaktır: Dünyamızın üst üste yaşadığı tüm büyük felaketlerin habercisidir bu sayılar. Ama acaba kâğıtta işaret edilen ve dünyamızı yok edecek olan 'son felaket'ten kurtuluş olabilir mi?
Filmin başlıca kusuru, çeşitli bölümleriyle bize fantastik sinemanın birçok unutulmaz filmini hatırlatması: <ı>E.T.'den <ı>Üçüncü Türden Karşılaşmalar'a, <ı>Children of Men-<ı>Son Umut'tan <ı>İşaretler'e, <ı>Yarından Sonra'dan <ı>Kurtuluş Günü'ne, <ı>Dünyanın Durduğu Gün'den <ı>Mistik Olay'a. Ne referanslar, değil mi? Ancak tüm bu referanslar, filmi çok özgün ve türü yenileyici olmaktan da alıkoyuyor. Ama film yine de çok ilginç. Özellikle Alex Proyas'ın sineması sayesinde... Gerçekten de, <ı>Ben Robot'un yönetmeninin elinden çıkma aksiyon sahneleri, tek sözcükle inanılmaz. Çok başarılı araba kazası bile bunların yanında oyuncak gibi kalıyor ve bu anlatım ustalığı, türün yerine getirilmiş tüm gerekleriyle birleşerek, <ı>Kehanet'i görülmesi şart filmler sınıfına sokuyor.

KEHANET * * *
(Knowing)/ Yönetmen: Alex Proyas/ Senaryo: Ryne Douglas Pearson, Juliet Snowden, Stiles White, Stuart Hazeldine/ Görüntü: Simon Duggan/ Müzik: Marco Beltrami/ Oyuncular: Nicolas Cage, Rose Byrne, Chandler Canterbury, Sally Anne Arnott, Clem Mahoney/ Amerikan filmi.