YÜKSEL AYTUĞ

DÜNYA Kupası'nın daha ikinci gününde yazmıştım, "Ben bu kupayı sevmedim. Futbol kötü bir biçimde globalleşmiş. Her ülke aynı tarz futbol oynuyor. Nerede o çok renkli eski dünya kupaları?" diye... Kupa bitti. Futbolseverlerin damağında keçi boynuzu tadı kaldı. Futbolun seyir zevki, yerini "kazanmak için her yol mubah" anlayışına bırakmıştı. Tıpkı son Avrupa Şampiyonası'nda birinci olan Yunanistan'ın yaptığı gibi, önce gol yememeyi düşünen iki takım Fransa ve İtalya final oynadı. Peki ya hayâl kırıklığı yaratan yıldızlara ne demeli? Ronaldinho, Adriano, Sevchenko, Raul, Henry, Klasnic, Del Piero, Luca Toni, Nedved, Pauleta, Borgetti, Kezman, Van Nistelrooy, Santa Cruz, Lampard, Rooney... Oysa Kupa öncesindeki televizyon reklamlarında hepsi birer futbol sihirbazı gibiydi. Meşin yuvarlak adeta vücutlarının bir parçasıydı. Ronaldinho, çiklet reklamında kızlara karşı gösterdiği performansın yarısına bile ulaşamadı. Roberto Carlos'un şimşek şutları sadece bir reklam spotu olarak kaldı. Kupa başlayana kadar hepsi birer futbol yıldızıydı. Şimdi sadece reklam yıldızı olarak kaldılar...