Uzun zamandır Koç Müzesi'ne gitmiyordum. Müze yenilenmiş, yeni oyuncaklar gelmiş. Hele ki o klasik otomobiller... Ne zaman gitsem, görevliler beni o olgun hanımefendilerin üzerinden metal kesicisi ile ayırıyorlar!.. Ama bu kez Atatürk'ün kıyafetlerinin ve aksesuvarlarının sergilendiği yeni bölümü keşfettim. Ata'nın ince zevkine, üstün gustosuna bir kez daha hayran oldum. Hele kasketle tamamladığı o enfes gri kruvaze takım... Ve camekanın içinde bir beyaz mendil... Üzerinde kahverengi lekeler bulunan... Atatürk, hastalığının son döneminde kullanmış... Belki de kan kusarken... "Acaba" dedim içimden, "Şimdi memlekette olan biteni görse, mendil yetiştirebilir miydi dudağına?" Ardından, Rahmi Koç'un Nazenin yatıyla gerçekleştirdiği dünya turundan edindiği izlenimlerin, topladığı sanat eserlerinin ve hediyelik eşyaların sergilendiği galeriye daldım... Daldım ve çıkamadım... Pukhet Adası'ndan, Seyşeller'den, Cebelitarık'tan muhteşem fotoğraflar ve oraların tarihini, kültürünü yansıtan enfes eşyalar... İçten içe Rahmi Koç'u tebrik ettim, gıptayla... Para biriktiren çok kişi tanıdım ama para ile birlikte "kültür ve zevk" biriktiren çok kişi yoktu. Nice zenginler biliyordum ki, parmaklarını yalayıp, para saymaktan daha büyük bir zevk geliştirememişlerdi... Alınır mı bilmem, ama bu yönüyle Rahmi Koç'un kendisi müzelikti!.. Belki de bu cümlemle, müzedeki balmumu Rahmi Koç heykelinin gizlediği "alt metni" deşifre ediyorum, kim bilir...