NE tatlı bir finaldi... Tam da "Canım Ailem"in o nahif, coşkulu, çocuksu, eğlenceli ve duygusal temasına uygundu. Önce Eda'ya veda için hazırlanan kısa filmde aile fertleriyle beraber dertlendik. Sonra düğün telaşıyla heyecanlandık. Kır düğününde eğlendik. Ali ve Seyhan'ın evlat sahibi olmalarıyla duygulandık. Tam "ailemizi" ekrandan tatlı tatlı uğurlamaya hazırlanırken... Tamam, reklamsız televizyon düşünülemez. Reklamlar; dizilerin, programların hayat suyu. Ama bazen gelip de öyle bir yerde ekranı kaplıyorlar ki, insan sinirden tırnaklarını kemirecek hale geliyor. Dizi, gelmiş gelmiş en coşkulu, en eğlenceli final sahnesine dayanmış. Gelinler, damatlar, tüm aile ile beraber Emirgan'ın o harika sokağında kameraya, yani bizlere doğru yaklaşıyorlar. Fırlattıkları, düğün çiçekleri ellerinden kurtulup, odamızın ortasına düşecek. Ve o anda tüm dizi ekibi, yönetmeninden ışıkçısına, set işçisinden, yapım sorumlusuna, kostümcüsüne kadar ekrana doluşup, sahne deyimiyle "bis" yapacak. Yani koca dizinin en "duygusal" anı... Ama o da ne? Bu şahane sahne "çat" diye reklamla kesiliyor. Çünkü finalde reklam girilmesi şart! Ve o güzelim "bis" ne yazık ki "fıs" oluyor. Haydi biz izleyiciyiz, bir sonraki programa zaplarken unuturuz. Peki ya iki-üç yılını bu diziye veren kamera arkası kahramanları, bir kerecik olsun seyirciye el sallama fırsatının reklamla bölünmesi sırasında ne hissetmişlerdir dersiniz? Oysa senarist o sahneyi yazarken nasıl heyecanlanmış, yönetmen çekerken nasıl duygulanmıştır kim bilir. Ama her ikisi de o anda ticari yaşamın acı gerçeklerini hesaplamamışlardır kuşkusuz... Bir de bekledim ki, iki haftadır bizleri ve tüm aileyi heyecanlandıran Güler Sabancı hanımefendi de düğünde şöyle bir görünüp, final coşkusuna ortak olsun. Ama hastaymış, çekime gelememiş. Gönlümden geçen, düğüne onunla beraber Yaşar Kemal, Fatih Terim, Nebil Özgentürk'ün de "davetsiz" katılmalarıydı. Çünkü bu dizi, memleketleri Adana'yı ve onun şahane insanlarını aylar boyunca öyle güzel tanıtmıştı ki...