YÜKSEL AYTUĞ

ABD'nin en ünlü içeceği Arizona Ice Tea'nin çok önemli bir özelliği var. 34 yıldır fiyatı hiç değişmeden 99 cent'e satılıyor.
1992 yılından beri kiralar, akaryakıt fiyatları, şeker ve alüminyum defalarca zamlandığı halde Arizona'nın fiyatı hep bir doların altında kalmış.
Bir ekonomi muhabiri, firma sahibi Don Vultaggio'ya "Rakipleriniz sürekli fiyat artışına giderken, siz neden zam yapmıyorsunuz?" diye sorduğunda adam "Başarılıyız. Borcumuz yok. Neden yapalım ki? Kirasını ödemekte zorlanan insanlara neden daha fazla ödetelim? Belki de bu benim teşekkür şeklim. Ben yıllarca saati bir dolara çalıştım. Bir doların ne kadar değerli olduğunu bilirim" diye cevap veriyor.

Adam aslında hayır sahibi değil. Çünkü son 30 yılda parasına para katmış. Serveti ise 6,5 milyar dolara erişmiş. Peki nasıl yapmış bunu? Bizim bazı esnaf gibi "Voleyi bir kerede vurup kaçayım" dememiş. Kârını uzun yıllara yaymış. Müşteri sadakatini her şeyin üzerinde tutmuş. Girdi maliyetleri yükseldiğinde bunu hemen fiyata yansıtmamış. Gerektiğinde alüminyum kutuyu inceltmiş ya da robotik teknolojiye geçip işçi maliyetlerini azaltmış.
En küçük ekonomik krizi fırsata çeviren bizdeki bazı vampir esnaf umarım bu yazıyı okur.

Taksiciler yine COParttı!
En başından söyleyeyim, bu yazıyı işini dürüstçe yapan vefakar ve fedakar taksici esnafını tenzih ederek kaleme alıyorum.
Antalya, bu yılın en önemli çevreci etkinliği olan COP 31'e ev sahipliği yaparken hepimiz organizasyon yeteneği her yıl biraz daha gelişen ülkemizle bir kez daha gurur duyduk. Ancak her zaman olduğu gibi bir takım sorumsuzlar çıkıp, keyfimizi yarıda bırakmaktan geri durmadı.

Sanal medyada paylaşılan utanç verici video, tartışmasız her şeyi ayan beyan ortaya koyuyordu. Antalya Havaalanı'nın önündeki bazı taksiciler, organizasyon için ülkemize gelen yabancıları karpuz seçer gibi seçiyor, yakın mesafeye gidecek olanları araçlarına almıyor, zavallı turistler de dakikalarca kendilerini beğenecek (!) taksiciyi bekliyordu.
Zaten bazı taksicilerimizin belgelenmiş vukuatları turistte "Aman Türkiye'de taksiye binip dolandırılmayın" algısı yaratıp, bizi bu konuda ne yazık ki dünyanın zirvesine taşıdı.
Vallahi artık daha fazlasına ihtiyaç yok!

Her şey şov için
Atletizme gönül verenler lütfen cehaletimi bağışlasın, zira ben ilk kez izledim.
Geçen hafta Londra'da sadece kadın sporcuların katıldığı Athlos adlı bir atletizm yarışması düzenlendi. Aslında buna ne derece "yarışma" denir, şüpheliyim.

Pistte dev bir müzik performans sahnesi, ortasında popüler bir şarkıcı, sahnenin yanında ful donanımlı bir DJ kabini. O sırada sporcular tüm branşlarda neredeyse tanga ile mücadele ediyor. Hepsi düğüne gider gibi saç ve makyaj yapmış. Birinci olana ise madalya yerine taç takıyorlar, anlayın artık.
Muhabir, uzun atlama birincisine "Şimdi ne yapacaksın?" diyor. Bizimki tereddütsüz yanıtlıyor; "Hemen gidip partileyeceğim..."
Benim zamanımda atletizme "sporların anası" derlerdi. Belli ki bacımın anasını ağlatıyorlar!

Şeref kürsüsü
Manisa'da kullanılmayan bir okulu kendi imkanlarıyla aşevine dönüştüren muhtar Ramazan Budak, her gün 130 engelli ve yaşlıya sıcak yemek ulaştırıyor.

Zap'tiye

Ne demiş?
82 yaşındaki komşum dedi ki: "Bu yaşta gönlünce çimlere bile yatamıyorsun. Öldü sanıp ambulans çağırıyorlar. Her şeyin tadını zamanında çıkarın."