ŞENGÜL BALIKSIRTI

'Beyaz Show'da izlerken Binnur Kaya'yı ben de heyecanlandım, bununla başa çıkabilecek mi diye... Öylesine heyecanlıydı ki, bir an orada oturamayıp kalkıp gidecek sandım. Onu sinemada-televizyonda değişik rollerde, hele hele 'Şahika'nın o abartılı, vurdumduymaz tavrı içinde izleyenler belki bir anlam veremediler bu duruma... "Bir oyuncu nasıl olur da bu kadar heyecanlı olur? Peki bu kadın kamera karşısında nasıl oluyor da rol yapıyor?" dediler. Rol başka bir şey. İnsanın kendi olmaktan çıktığı, başka bir ruha büründüğü bir başka alan. Belki de iyi oyuncu olmaları bu yüzden. Kendilerini unutabildikleri için... Binnur Kaya gibi Engin Günaydın da kamera fobisi yüzünden çıkmıyormuş televizyon programlarına. Ama adam yarattığı karakterle bir fenomen... Türkan Şoray'ı biliyorsunuzdur. Elleri titrer, konuşurken fazlasıyla heyecanlanır. Ama kamera önünde bir başka kadındır, bir devdir... Zerrin Özer örneğin. Sahne öncesi panik atak krizi ile yerlerde süründüğünü ama şarkı söylemeye başladığında mucizevi biçimde nasıl dikildiğini, dimdik durduğunu gözlerimle görmüşümdür. Bir de tersi durumlar var. Televizyon kamerasını sevenler... Yılların Halit Abisi (Kıvanç) kamera karşısında tikinden kurtulur. (Omzuna bakmaz sürekli) Seray Sever örneğin. Öylesine hastaydı ki bir gün; "Akşam nasıl canlı yayın yapacaksın?" diye sordum. "Ben kamera ışığını görünce iyileşirim" dedi. Akşam televizyonda izlerken gördüm ki, sahiden iyileşmiş. Sadece Zerrin Özer değil, konserleri ya da gösterileri öncesi kuliste heyecandan ne yapacağını şaşıran nice insan var bu camiada. Özetle; rol başka bir şeydir, gerçek hayatta kendin olmak başka...