AYŞE ÖZYILMAZEL

<ı>Seren: Ben birini seversem o insan gecekonduda da otursa, onunla giderim! <ı>Nevin T: Hala öyle mi düşünüyorsun? (gülüşmeler) <ı>Seren: Hayır düşünmüyorum... Ben acılara sevdalanmışım (gülüyor)... <ı>Nevin T: Ben iyi bir ailenin, iyi yetişmiş ve bir meslek sahibi olmasını istiyorum damadın... <ı>Seren: Ben belirli kalıplarda olan şeyleri sevmem. Bana annem hep bu tarifi vermiştir, ben tersini yaparım... <ı>Nevin T: Senin alışkın olduğun şeyler var Seren. Sana bir tane Anadol araba alayım, binsene, neden binmiyorsun? Bakın nasıl kendisiyle çelişiyor... <ı>Seren: Aynı şey mi? <ı>Nevin T: Aynı şey. Sen güzel bir evde oturmak istiyorsun, keyfe keder çalışıyorsun. Sevgi ne demektir; dolmuşa da binersin, otobüs de beklersin, o adamın şartları neyse ona uyarsın... <ı>Seren: Sen parayı ver, ben yaparım anne... (gülüyor) <ı>Nevin T: Sen o adamla yaşa, ben senin elini öpeyim ama anne bana Hummer al, onu al... <ı>Nevin T: Ben Seren'i çok iyi okullarda okuttum, her ders için hocalar tuttum... <ı>Seren: Benim teşekkür almamı istediği için... Mükemmeliyetçi bir kadın. Ben de hiçbir zaman onun için mükemmel olamadım. Edebiyattan bile ders aldım. Çünkü ben teşekkür alamadığım zaman annem buna bozulan bir kadındı. <ı>Nevin T: Ben akrep burcuyum, hiçbir konuda geride kalmayı sevmem. Ben annesiz büyüdüm ama ben Seren'e kendi görmediğim her şeyi vermeye çalıştım. Çikolataları bile İsviçre'den geldi... <ı>Seren: Yedire yedire böyle oldum işte... (gülüyor) <ı>Nevin T: Ha bunlar şart mıydı, değil miydi? Ben babasının yokluğunu böyle gidermek istedim...