HİLAL KAPLAN

Cumhurbaşkanı Erdoğan, 72 yaşına girdi.
Bu, takvim yaşıyla ölçülebilecek bir rakam değil; çünkü Erdoğan söz konusuysa yaş, biyolojik bir eşik olmaktan çok siyasi tecrübenin birikimi demek.
Dünya tarihine bakıldığında, demokratik yollarla bu kadar uzun süre iktidarda kalıp hâlâ ülkesinin yönünü tayin edebilen, türlü iç ve dış saldırıya göğüs germiş, kriz anlarında merkezi sabit tutabilmiş, uluslararası masalarda belirleyici rol oynamayı sürdüren çok az lider vardır. Erdoğan'ın alametifarikası tam da budur.
Vesayet düzeniyle hesaplaşıp askeri darbelerin izlerini silmeye, yargı operasyonlarından askeri darbe girişimlerine, ekonomik saldırılardan bölgesel savaşlara, pandemi gibi küresel kırılmalardan yeni dünya düzeninin sancılarına kadar uzanan her dönemeçte Erdoğan, Türkiye'yi oyunun dışında değil, oyun kurucu olarak tutmayı başardı.
Bugün Türkiye, yalnızca coğrafyasının değil, sözünün de ağırlığı olan bir ülkeyse, bu liderlik tarzının sonucudur.
Erdoğan'ın siyasetini sevmek ya da eleştirmek mümkündür; ancak inkâr edilemeyecek bir gerçek var: O, Türkiye'yi edilgen bir ülke olmaktan çıkarıp kendi kaderi üzerine konuşan bir aktöre dönüştürdü. Batı'nın çizdiği sınırları kabullenmeyen, Doğu'yla ilişki kurmaktan çekinmeyen, gerektiğinde yalnız kalmayı göze alan bir siyasi duruş inşa etti. Bu, konforlu değil; ama tarih yazan liderlerin yolu da hiçbir zaman dikensiz gül bahçesi olmamıştır.
72 yaşında hâlâ seçim kazanabilen, hâlâ gündem belirleyen, hâlâ müttefiklerini ve rakiplerini aynı anda hesap yapmak zorunda bırakan bir liderden söz ediyoruz. Bu, yalnızca kişisel bir başarı değil; milletiyle kurduğu güçlü bağın göstergesidir.
Başkan Erdoğan, uzun bir siyasi yürüyüşün meyvelerini topladığı bir dönemece ülkesini taşıdı. Bazı liderler yaş aldıkça geri çekilir, bazılarıysa yaş aldıkça tarihsel mirasına da şehadet eder.
Recep Tayyip Erdoğan, bu gruptadır. Kalan ömrü, geçen ömründen de büyük hayırlara öncü olsun.