MELİH ALTINOK

Tarih bize gösteriyor ki günün sonunda iş kaba kuvvete kalıyor. Güçlü bir ordusu olan devletler ayakta kalıyor; olmayan ağır bedel ödüyor.
Eski çağlar için geçerli olan bir gerçek değil bu.
Dün, sadece 31 yıl önce Avrupa'nın göbeğinde 8 bin 372 Boşnak sivilin sadece Müslüman olduğu için hunharca öldürüldüğü Srebrenitsa soykırımının yıldönümüydü.
Modern silahları olan Batı'nın desteklediği Sırplar, Bosnalı kardeşlerimize dünyada cehennemi yaşattılar.
Bugüne gelelim.
Filistin'in güçlü bir savunma sistemi, silahları olsaydı İsrail soykırım yapabilir miydi? İran uzun menzilli füzeler, Hürmüz'ü kontrol altına alacak SİHA'lar üretmese ABD masaya oturur muydu?
Geleceğin farklı olacağına dair tek bir emare de yok. Tüm devletler deliler gibi silahlanıyor.
Türkiye'de yapılan NATO Zirvesi'nin gündemi de daha çok silahlanmaydı. Batı ittifakının bileşenleri, savunma harcamalarını yüzde 5'e çıkarma hedefine nasıl ulaşacaklarını tartışmak için bir araya geldiler.
Böyle bir konjonktürde ev sahibi Türk devletinin, katılımcı ülkelerin liderlerine hediye ettiği altıpatları diline dolayan "diplomasi uzmanları" komik olduklarının farkında değiller.
Bereket, dünyanın en büyük silah üreticisi olan Avrupalı liderlerin, hediye karşısında sergiledikleri sıkıcı şovu "medeniyetin tezahürü" sayan sömürge aydınlarına artık kimse itibar etmiyor.
Anti militarizm gibi nahiflikten kaynaklanan bir hatadan ya da Batı hayranlığının beslediği bir miyopluktan söz etmediğimizin altını çizelim.
Dahası var.
Bu zevatın, adına "üçüncü dünya" denen coğrafyadaki öğrenilmiş çaresizlikte ve azgelişmişliğin sürekli kılınmasındaki katkıları da her zamankinden fazla afişe olmuş durumda.
Çiçek çocuğu pozlarında, Türkiye Cumhurbaşkanı'nın hediye tercihi üzerinde tepinmelerinin, rekabetin silah kartellerinin aleyhine değişmesine yakılan bir ağıt olduğunu herkes görüyor.