ŞEREF OĞUZ

Eski bilgelerin bir sözü var; "kem alât ile, kemalât olmaz" diye. Birinci sınıf iş çıkarmak istiyorsan, kullandığın aletler de iyi olmalı...
Büyük resme bakınca birinci sınıf iş, nitelikli mal ve hizmet üretmenin tanımı... Aletlere gelince, yeterli sermaye ve ucuz hammadde kadar nitelikli emeği görüyoruz..
En önemli bariyerlerimizden biri, emeğin niteliğidir. ABD'de emek, 1 saatlik çalışma ile milli gelirine 40 $ katkı sağlarken AB'de bu rakam 29 $ civarında. Peki süper ekonomiler arasına girmeye aday Türkiye'de? 4 $'ın biraz altında...
Sorunu kendi sorumluluk alanımızın dışına öteleyip; "eğitim şart" diyebiliriz.
Ya da "istihdamın üzerindeki kamunun yükü" diye söze girip, sendikal jargonla "sömürü düzeni" üzerinden patronları da suçlayabilirsiniz. Fakat arkadaşımız Hazal Ateş'in "Türk patronların Vietnamlı işçi tercihi" ile kendimize batırmamız gereken iğne de var...
Vietnamlı işçileri tercih; "emeğin sömürü düzeni" söylemiyle "bizde işçi pahalı, Uzakdoğu'dan getirtiyorlar" hükmüne varmak, eksik bir analiz olur.
İstihdamı teşvik tedbirleriyle işgücü maliyetini, işçiyi de fakirleştirmeden, büyük ölçüde aşağı çekebilirsiniz.
Ancak Türk patronların Vietnamlı işçi tercihinde sözü edilen hayati faktörlere ne demeli? "El becerileri yüksek, grup çalışmasına yatkın ve disiplinli üretim."
Herkesi diploma sahibi yapma telaşıyla okullaşma oranını artırdık ama beceri kazandırmayı unuttuk.
Grup çalışmasına yatkınlık ise kökleri derinde olan bir sorun. "Ben ve öteki" tanımının sil baştan yapılması, "ötekine güven" kavramının yerleşmesi ve daha da önemlisi "birlikte başarma" motivasyonu, bütçe kaynakları ile değil, lider becerileriyle gelişebilecek.
Disiplinli üretime gelince... Bana göre bu "kurnazlık kültürünün" toplumun dna'sından kazınmasına bağlı uzun ve sancılı bir süreç. Doğası cömert ulusların şımarıklığı yansıması...
Vietnamlı işçi tercihini "emeğin sömürüsü" klişesiyle savuşturmak isteyenlere "içe doğru samimi bir bakış" önerimdir...