SALİH TUNA
Başımız belada
Cebinde dünyanın bütün kütüphanelerini taşıyor "dijital çağın" çocuğu. Gerçi kütüphanelerde dolaşmasına da gerek yok.
Yapay zekâ hazretleri ne güne duruyor...
Sen iste yeter ki, aradığın her bilgi şappadak önünde. Öyle bir bilgi ambarındasın ki tabiri caizse yediğin önünde yemediğin arkanda.
Bilgiye ulaşmak hiç bu kadar kolay olmadı.
Fakat bu kolaylığın da bir kusurcuğu var; bilgiye ulaşmanın hızına paralel şekilde cahillik de arttı.
Çünkü "erişmek" ile "öğrenmek" birbirine karıştırıldı.
"Nasıl olsa bulurum!" zokası afiyetle yutuldu.
Bulduğun cevabı tartacak zihinsel birikimin yoksa, zihin ambarın tamtakırsa ne yapacaksın?
Bilgiye zihinde taşınmasına gerek olmayan bir "harici disk" muamelesi yaparsan bilgi okyanusunun ortasında kaybolursun. Dahası, zihinsel emeği kapı dışarı edersen kişiliğin de çürümeye başlar.
Sonuç mu?
Cehalet kılık değiştirir, kişilik başkalaşır.
***
Her şeyden evvel bilgiye şappadak ulaşabilme imkânı yüzünden burnu Kaf Dağı'ndan inmiyor.
Fakat azıcık zora düştü mü de bahanede sınır tanımıyor.
Ödev ağır mı geldi? "Sistem bozuk!" Hoca mı eleştirdi? "Bana taktı..." Hülasa, suçlu hep dışarıda, yani kendisinin dışında.
Bu nevrotik hâl de sonuç itibarıyla yalnızlığın eseri.
Yalnızlık da "Seni bir tek biz anlarız" diyen karanlık odakların ekmek kapısıdır.
Görünürde o masum sohbet ve oyun uygulamaları, "kanka" muhabbetiyle güven kazanan çetelerin operasyon merkeziymiş!
Kahramanmaraş ve Manisa- Turgutlu'daki okul saldırısı sonrasında kanalizasyonun kapağı açıldı da lağımı gördük.
***
Mesele aileleri çoktan aştı!
Çocuğunun üzerine titreyen ailelerin bile milyarlarca dolarlık "ekrana bağlama endüstrisi" duvarına tosladığı hepimizin malumu.
Hayır yani, tek hareketle bedava dopamin dağıtan algoritmayla aileler nasıl baş etsin?
Öyle bir dijital çağa çattık ki...
Çocukçalarımızı cep telefonunun elinden kurtarmak için, çocuklarımızın elinden cep telefonunu çekip almak da çare değil.
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.