SALİH TUNA

Eskiden İsrail'e karşı çıkmak ABD seçmeni nezdinde siyasi intihardan başka bir şey değildi.
Gazze direnişinin ardından birçok şey gibi bu da değişti.
Abdul El-Sayed'in AIPAC ve bağlantılı yapıların milyonlarca dolarlık harcamalarına rağmen Michigan'da zafer kazanması bunun bariz göstergesiydi.
Adında Muhammed yer alması üzerinden yürütülen İslamofobik propaganda bile fayda etmedi.
İsrail'i "Gazze soykırımcısı" tesmiye eden Sayed ABD'nin ilk Müslüman senatörü seçildi.
Bizim baktığımız yerden gördüğümüz her şeyden evvel budur.
Gelgelelim, filozofumuz Yusuf Kaplan (nasıl bir yerden bakıyorsa artık) bambaşka bir şey gördü.
Dedi ki: "Hepsi de özenle seçilmiş, proje tipler... sapkın bir İslâm anlayışını yaygınlaştırmaya dönük iğrenç projeler!.."
"Hepsi" derken...New York Belediye Başkanı Zohran Mamdani'yi de Abdul El-Sayed ile aynı kategorisinde görüyor.
Sempatik filozofumuz münferit olsa hadi neyse, yazık ki değil.

***

Bunların mezhepçi asabiyetlerini bildiğimiz için Mamdani'nin Şii geleneğe bağlı bir Müslüman olmasından kaynaklanan rahatsızlıklarını anlamakta zorluk çekmiyoruz.
Fakat El-Sayed en az kendileri kadar Sünni kökenli biri değil mi?
Üstelik, ABD'nin katlettiği Hamaney hakkındaki bir soruya, "Ölümünden memnunum, korkunç bir kişiydi" cevabını verdiğine göre bunlarla ortak duyarlığa da sahip.
Eşcinsellere bakış dışında aralarında zannetmem ki bir fark olsun. Baktıkları yerden ötesini görmeleri zaten çok zor.
Zira, Foreign Policy'nin Mohamed El Sayed örnekliğinde itiraf ettiği şu gerçeği bile göremiyorlar: "İsrail'e yönelik sert muhalefet artık Amerikan siyasetinde yalnızca siyasi intihar anlamına gelmiyor; bazı seçimlerde doğrudan oy getiren bir kampanya pozisyonuna dönüşebiliyor."

***

Bunlar nasıl bir belaya düçar olmuşlar ki "America First" kuşağı kadar bile durdukları yeri sorgulamıyorlar.
Söz konusu yeni kuşağın İsrail meselesini doğrudan Amerikan güvenliği ve Amerikan egemenliği üzerinden teşrih masasına yatırmasını İran savaşı adamakıllı hızlandırdı.
Bunlar onlar kadar bile olamadı...ABD-İsrail kampının İran'la savaşını Türkiye'nin güvenliği yerine, ırkçı-şovenist asabiyetlerin maskesi mesabesindeki mezhepçilikle ele almaktan öteye geçemediler.
Halbuki önemli olan Türkiye'nin bekası, dolayısıyla ümmetin ve tüm mazlumların esenliğiydi.
Haçlı-siyonist hegemonyanın İran'ı aradan çıkarttıktan sonra sırayı bize getireceği herkese malum sır olduğu halde ya mezhepçiliğe battılar ya da Yavuz Sultan-Şah İsmail gibi analojiler üzerinden tarihe gömülmeyi marifet sandılar.
Ne diyelim, Allah bu kardeşlerimizin cümlesine şifalar ihsan eylesin.