MURAT ÖZBOSTAN

Beşiktaş'ın bugün geldiği noktayı yalnızca sahadaki skorlarla anlatmak eksik kalır. Çünkü ortada bir sonuçtan çok daha fazlası var. Siyah-beyazlı takımda değişen yalnızca oyun değil; çalışma anlayışı, takım içindeki iletişim ve kazanma arzusu da değişmiş durumda. İtaliano, göreve geldiği ilk günden bu yana işi sıkı tutuyor. Çalışmaların başından sonuna kadar merkezde kendisi var. Antrenmanlarda ciddiyet, disiplin ve yüksek konsantrasyon istiyor. Yerinde durmuyor, futbolcularla birlikte çalışmanın içine giriyor. Hatta futbolcuların kendi aralarında, "Hoca bu kadar koşarken biz nasıl duralım?" diye konuştukları belirtiliyor. İtaliano'yu farklı kılan sadece saha kenarındaki enerjisi değil. Asıl farkı, antrenman sonrasında futbolcularıyla kurduğu iletişimde görmek mümkün. Kadrosundaki her oyuncuyla iletişim kuruyor. Onun gözünde yalnızca ilk 11'de forma giyen futbolcular yok. Yedek kalan oyuncunun da takımın bir parçası olduğunu hissetmesini sağlıyor. Kızması gerektiğinde kızıyor, takdir etmesi gerektiğinde takdir ediyor. Ama en önemlisi, oyuncularına kendilerini değerli hissettiriyor. İşte bütün bunlar sahaya yansıyor. Çünkü futbolda bazen taktik kadar, hatta bazı anlarda taktikten daha fazla takım olabilmek önemlidir. Beşiktaş'ın dün sahaya yansıttığı coşkunun, isteğin ve arzunun altında da bu takım olgusu yatıyor. Maça geldiğimizde ise ortaya çıkan tablo çok netti. Beşiktaş güçlü bir oyun ortaya koydu. Neredeyse tek kale oynadı. Pozisyonlar buldu, rakamları altüst etti. Sayılmayan golleri dahi oldu. Oyunun büyük bölümünde rakibine üstünlüğünü kabul ettirdi. Beşiktaş taraftarı da takımın ortaya koyduğu bu mücadeleye karşılığını verdi. Sahadaki enerji tribünlere, tribünlerdeki coşku da yeniden sahaya yansıdı. Sonuçta Beşiktaş sadece 3 puan kazanmadı; birlikte oynayan, birlikte mücadele eden ve birbirine inanan bir takım görüntüsü verdi. Futbol uzun bir maraton. Bir maçla ne şampiyon olunur ne de hedeflerden vazgeçilir. Ancak bazı maçlar vardır ki takımın hangi yöne gittiğini gösterir.