HINCAL ULUÇ

<ı>Okurlarımdan Ece <ı>Eser <ı>bir <ı>mektup <ı>göndermiş.. <ı>Okurken <ı>daldım <ı>gittim.. <ı>Sonra <ı>"Bu <ı>mektubu <ı>aynen <ı>yayınlamalıyım" <ı>dedim.. <ı>Her <ı>devirde <ı>geçerli <ı>çünkü..

***
Uzun zamandır aklımda olanı hayata geçirerek; hem kendimi biraz rahatlatacağım.. Hem de size, yıllar önce köşenizde yaptığınız bir alıntıyı yeniden hatırlatmış olacağım.
Yılı tam olarak hatırlamıyorum ama lisedeydim. Babam, "Şu yazıyı bir oku bakayım" deyip, Sabah gazetesindeki köşenizi gösterdi. O zaman Samsun'daydık. Yazının başlığı şöyleydi:
"Sevgi her yerde var"...
O zamandan beri kupür halinde cüzdanımda saklarım. Hem babam bunu okumamı istediği, hem de ergenlik çağındaki bir genç kız olarak bu yazınızdan çok etkilendiğim için.. Teknolojiye ayak uydurup, bu yazıyı dijital makineyle çekip size yollamak istedim ama vazgeçtim. Çünkü mail olarak kupürün fazla bir etkisi olacağını düşünmedim. Zaten bayağı eskimiş durumda ama yine de hâlâ cüzdanımda.
Yazınız şöyle başlıyor, hatırlarsanız?
<ı>"Microsoft <ı>Fox <ı>Pro <ı>2.6 <ı>For <ı>Windows <ı>ile <ı>Programlama."
<ı>Kitabın <ı>adı <ı>aynen <ı>bu <ı>işte. <ı>Bir <ı>kitapçı <ı>tezgahında <ı>görseniz, <ı>eğer <ı>bilgisayarla <ı>uzmanlık <ı>düzeyinde <ı>özel <ı>ilgili <ı>değilseniz, <ı>açıp <ı>bakmazsınız <ı>bile.."
Daha sonra da şöyle devam ediyorsunuz:
<ı>"Sevdiğim" <ı>diye <ı>başlayan <ı>bu <ı>yazı, <ı>ister <ı>inanın <ı>ister <ı>inanmayın <ı>Microsoft <ı>Fox <ı>Pro <ı>2.6 <ı>For <ı>Windows <ı>ile <ı>Programlama <ı>kitabının <ı>önsözü.. <ı>Yazarı <ı>J. <ı>Yorgo <ı>Wiestmich, <ı>Türkiye'de <ı>yaşayan <ı>bir <ı>şair. <ı>Yazıyı <ı>sevdiği <ı>kız <ı>için <ı>yazmış. <ı>Birlikte <ı>olamayacakları <ı>halde <ı>bile, <ı>insanların <ı>sevebileceklerini <ı>anlatıyor..
.......
Ben sadece bir kısmını yazacağım, içimden öyle geldiği için... Atlayarak devam..
......
<ı>Günün <ı>birinde <ı>belki <ı>anlarsın <ı>ne <ı>kadar <ı>sevdiğini, <ı>ne <ı>kadar <ı>sevilebileceğini, <ı>ne <ı>kadar <ı>sevildiğini, <ı>ne <ı>kadar <ı>sevilebileceğini, <ı>ama <ı>iş <ı>işten <ı>geçmiş, <ı>sevgilin, <ı>seni <ı>seven <ı>gitmiş, <ı>yitmiş <ı>olabilir. <ı>İşte <ı>o <ı>zaman <ı>üzülme <ı>vaktidir. <ı>Yerli <ı>yersiz <ı>ağlama <ı>vaktidir. <ı>İşte <ı>o <ı>zaman <ı>çevrene <ı>dönüp, <ı>'Şimdi <ı>ne <ı>yapacağım' <ı>diye <ı>sorma <ı>vaktidir. <ı>Alacağın <ı>cevabı <ı>sana <ı>söyleyeyim <ı>güzelim. <ı>'Bilmiyorum' <ı>diyecekler, <ı>senin <ı>dediğin <ı>gibi. <ı>Ben <ı>biliyorum <ı>oysa, <ı>oysa <ı>sen <ı>de <ı>biliyordun. <ı>Hep <ı>bildin <ı>zaten <ı>ama <ı>öyle <ı>olmadın.
<ı>Ama <ı>artık <ı>sen <ı>de <ı>biliyorsun, <ı>biliyordun <ı>ki <ı>en <ı>azından <ı>bir <ı>kez <ı>gerçekten <ı>sevildin. <ı>Ve <ı>yine <ı>biliyorsun <ı>ki, <ı>bu <ı>sevgi <ı>bitmeyecek.
<ı>Yaşa.. <ı>Doğru <ı>bildiğin <ı>insanı <ı>bul <ı>ve <ı>onunla <ı>yaşa <ı>ama <ı>bu <ı>dostunu <ı>sakın <ı>unutma..
.....................
<ı>Yaşa <ı>hayatı <ı>sevdiğim.. <ı>Limon <ı>gibi <ı>sömürerek, <ı>tüm <ı>ekşiliğine <ı>rağmen <ı>tadını <ı>alarak <ı>yaşa.."
Yazınız da böylece bitiyor.
Lise yıllarımda bana köşe yazınızı gösteren babam şu an hayatta değil. Onu Sorbonne'da Fransız hükümeti burslusu olarak yüksek lisans yapmaya gideceğimi öğrendikten kısa süre sonra kaybettik.. Elimi yazıya her attıkça aramızda geçen o diyalogu hatırlarım, babamı hatırlarım ve hatırlamaktan da haz duyarım.. Evet sevgi her yerde var... Her şekilde..
Bu yazınız aşkı ve sevgiyi ıskalamaktan alıkoydu beni.. Aklıma geldikçe de elimi cüzdanıma attım. Okumak istedikçe..
Bu arada, Yaşamdan Dakikalar programı da benim, hayata dair ıskalanmış, eksik kalmış parçalarımı tekrardan bulmamı sağlıyor. Susadığımız, insanın kendini insan gibi hissettiği bir program yaptığınız için size teşekkür ediyorum.

***
<ı>Ben <ı>de <ı>sana <ı>Ece!..