HINCAL ULUÇ
Tebessüm
<ı>Fıkra <ı>Niyazi <ı>Balcıoğlu'ndan.
<ı>Amerika'da <ı>bir <ı>fuarda <ı>zencileri <ı>beyaza <ı>dönüştüren <ı>bir <ı>makine <ı>tanıtılıyordu.
<ı>İş <ı>10 <ı>dolara <ı>bitiyordu..
<ı>İki <ı>zenci <ı>makineyi <ı>denemeye <ı>karar <ı>verdiler.
<ı>Birinin <ı>11 <ı>doları <ı>diğerinin <ı>ise <ı>9 <ı>doları <ı>çıktı..
<ı>9 <ı>doları <ı>olan <ı>arkadaşına <ı>döndü.
<ı>"Sen <ı>1 <ı>dolarını <ı>bana <ı>ver. <ı>Gidip <ı>birlikte <ı>beyaz <ı>olalım." <ı>Arkadaşı <ı>akıllıydı.
<ı>"Önce <ı>ben <ı>gireyim, <ı>deneyeyim.
<ı>Eğer <ı>memnun <ı>kalırsam <ı>sana <ı>1 <ı>dolarımı <ı>veririm."
<ı>Anlaştılar.
<ı>Zenci <ı>gidip <ı>makineye <ı>girdi <ı>ve <ı>bir <ı>süre <ı>sonra <ı>beyaz <ı>olarak <ı>çıktı.
Dışarda <ı>kalan <ı>zenci <ı>duruma <ı>çok <ı>sevinmişti.
<ı>"Hadi" <ı>dedi.
<ı>"1 <ı>doları <ı>ver <ı>ben <ı>de <ı>beyaz <ı>olayım."
<ı>Arkadaşı <ı>yüzüne <ı>bile <ı>bakmadı..
<ı>"Hadi <ı>ordan <ı>pis <ı>zenci!"
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.