HINCAL ULUÇ

Türkiye ön ve arka kapağında dört sayfası beyaz çıkan Cumhuriyet'i konuşuyor.. Hele de benim gibi, 27 Mayıs öncesini hem de gazeteci olarak yaşamış olanlar..
Gazetelerde beyaz çıkan bölümler o günlerin simgesiydi. Birbiri ardına gelen yayın yasakları yüzünden bazen baskı anında haberi çıkarmak zorunda kalırdık. Yerine yenisini koymak için zaman kalmazdı, o günkü teknikle. Tek çözüm kalıpta o bölümü kazımak ve gazetenin orasını beyaz çıkarmaktı.
Okur beyaza bakar "Bunlar gene bir halt etmiş, sonra da yayın yasağı koymuşlar" derdi. Fısıltı gazetesi başlardı.. Haberin aslı bu kadar zarar vermezdi, yasakçılara oysa..
Adnan Menderes basını susturmak için, emir kulu sıkı yönetim kumandanlarıyla yetinmemiş, müthiş yasalar da çıkarmıştı. Sadece gazeteyi değil, basan matbaayı kapamak dahil yetkilerle donanmış sözde Tahkikat (!) komisyonları kurmuştu. Gazeteciye yazdıklarını ispat hakkı bile tanınmıyor, hükümet emrindeki yargıçlar birbiri ardına mahkûmiyet kararları veriyordu. Ülkenin en usta gazetecileri, Ankara Hilton adı verilen hapishane koğuşunda toplanmışlardı. Devrimle dışarı çıkabildiler. Basın özgürlüğü, Cumhuriyet tarihinin gelmiş geçmiş en ileri, en çağdaş, en gelişmiş 27 Mayıs Anayasası ile geldi.. O gün bugün genişleyerek değil, her fırsatta tırpanlanarak, hele de iktidarların eskiye dönüş özlemleriyle geriliyor.
Beyaz gazetenin bana hatırlattıklarını, bugün politikacıları, hele de iktidardakiler bilenlerden, yaşayanlardan soruşturmalı.. "O gazeteleri okumayın" diyenler, en başta..
O günlerde, bugünkülerin çoğu çocuktu çünkü.. Ola ki, hatırlamazlar!..