HINCAL ULUÇ

İKİ gün üst üste "Bülent Ortaçgil söyleşileri" okuyorum, tam sayfa, tam sayfa.. Bülent müzik yaşamını özetliyor.. En sonda da "Benimle Oynar mısın albümü önemlidir. Hayatımı değiştirdi ve sonra o albümü aşmak için özel olarak çabaladım" diyor.. Diyor ama, o albümü yapanın, teşekkürü bırak, adını anmıyor..

***
Yıllar önce, kuzen Doğan Şener'in Moda'daki evinde oturuyoruz. Doğan, Türkiye'de pop müzik yazarlığını başlatan Milliyet Magazin'in şefi ve efsane Hey Dergisinin Genel Yayın Müdürü.. Popun imparatoru yani..
Ali Kocatepe elinde bir kasetle girdi içeri.. Doğan'ın müzik setine taktı.. "Dinleyin" dedi.. Ben kararsız, şaşkın dinliyorum. Bir yandan hoşuma gitmiyor değil, bir yandan gülüyorum.. Yahya Kemal'e alışmış kafaların önüne ilk kez Orhan Veli konduğunda ne olduysa o..
O sıralar İzmir'den İstanbul'a taşınmış, yeni de bir plak şirketi kurmuş Ali, "Bu genç müthiş bir yetenek.. Bu şarkılar, dünya durdukça duracak. Şimdi satmayacağını adım gibi biliyorum. Ama şirketim batsa da, bu albümü yapmış, bu delikanlıyı keşfetmiş olmanın onuru bana yeter" dedi..
"Benimle oynar mısın" albümü bir hafta sonra çıktı. Satmadı tabii, başta.. Ama kalıcıydı. Zaman içinde, nerdeyse efsane oldu.. Bülent Ortaçgil'i de efsane yaptı.. Kaç konserine gittim Bülent'in, kaç röportajını okudum böyle, son yıllarda..
"Teşekkürler Ali Ağbi" dediğini duymadım..