Kara Toprak Şiiri Sözleri - Aşık Veysel Şatıroğlu Kara Toprak Şiiri Açıklaması Ve İncelemesi

Aşık Veysel Şatıroğlu'nun "Kara Toprak" şiiri, Türk halk edebiyatının en derin ve anlamlı eserlerinden biridir. Bu şiir, doğaya, toprağa ve yaşamın döngüsüne duyulan derin bir saygı ve sevgiyle örülüdür. Kara Toprak şiiri sözleri insanın hayata ve varoluşa bakışını derinlemesine ele alır. Aşık Veysel Şatıroğlu Kara Toprak şiiri açıklaması ve incelemesi de bu düşüncelere açıklık getirir.

Kara Toprak Şiiri

Dost dost diye nicesine sarıldım

Benim sâdık yârim kara topraktır

Beyhude dolandım boşa yoruldum

Benim sâdık yârim kara topraktır

Nice güzellere bağlandım kaldım

Ne bir vefa gördüm ne fayda buldum

Her türlü isteğim topraktan aldım

Benim sâdık yârim kara topraktır

Koyun verdi kuzu verdi süt verdi

Yemek verdi ekmek verdi et verdi

Kazma ile döğmeyince kıt verdi

Benim sâdık yârim kara topraktır

Âdem'den bu deme neslim getirdi

Bana türlü türlü meyva yedirdi

Her gün beni tepesinde götürdü

Benim sâdık yârim kara topraktır

Karnın yardım kazmayınan belinen

Yüzün yırttım tırnağınan elinen

Yine beni karşıladı gülünen

Benim sâdık yârim kara topraktır

İşkence yaptıkça bana gülerdi

Bunda yalan yoktur herkes de gördü

Bir çekirdek verdim dört bostan verdi

Benim sadık yârim kara topraktır

Havaya bakarsam hava alırım

Toprağa bakarsam dua alırım

Topraktan ayrılsam nerde kalırım

Benim sâdık yârim kara topraktır

Dileğin varsa iste Allah'tan

Almak için uzak gitme topraktan

Cömertlik toprağa verilmiş Hak'tan

Benim sâdık yârim kara topraktır

Hakikat ararsan açık bir nokta

Allah kula yakın kul da Allah'a

Hakkın gizli hazinesi toprakta

Benim sâdık yârim kara topraktır

Bütün kusurumuzu toprak gizliyor

Merhem çalıp yaralarımı düzlüyor

Kolun açmış yollarımı gözlüyor

Benim sâdık yârim kara topraktır

Her kim ki olursa bu sırra mazhar

Dünyaya bırakır ölmez bir eser

Gün gelir Veysel'i bağrına basar

Benim sâdık yârim kara topraktır

Aşık Veysel Şatıroğlu

Aşık Veysel Kara Toprak Şiiri Açıklaması

Aşık Veysel Şatıroğlu'nun "Kara Toprak" adlı şiirinde şairin toprağa olan sevgisi ve ona duyduğu saygı, her dizede hissedilir ve okuyucuyu doğanın gücü ve insanın bu güçle olan ilişkisi üzerine düşünmeye sevk eder.

Şiirde geçen "Dost dost diye nicesine sarıldım, Benim sâdık yârim kara topraktır" dizesi, şairin yaşamında karşılaştığı hayal kırıklıkları ve insan ilişkilerinin geçici doğasına dikkat çeker. Şiir boyunca insan ilişkilerinin ve dünyevi arzuların geçici olduğu, ancak toprağın sadakatinin ve bereketinin daimi olduğu vurgulanır. Bu bağlamda, toprak sadece fiziksel bir varlık olarak değil, aynı zamanda manevi bir güç ve yaşamın özü olarak kabul edilir.

Aşık Veysel'in "Kara Toprak" şiiri, aynı zamanda insanın varoluşsal sorgulamalarını da içerir. Şair, toprağın insanın yaşamında nasıl merkezi bir role sahip olduğunu anlatırken, insanın doğaya olan minnettarlığını ve bu doğal düzen içindeki yerini anlamlandırır. Şiirin her dizesi, doğanın döngüsüne ve insanın bu döngü içindeki yerine derinlemesine bir bakış sunar, bu da eseri sadece bir doğa sevgisi değil, aynı zamanda insanın varoluş mücadelesi ve toplumsal sorumluluğu hakkında derin düşüncelere yol açar.

Aşık Veysel Şatıroğlu Kara Toprak Şiiri Açıklaması

Aşık Veysel, "Kara Toprak" şiirinde doğaya, toprağa olan derin sevgisini ve ona duyduğu saygıyı öne çıkarır.

Şiirin başında yer alan "Dost dost diye nicesine sarıldım, Benim sâdık yârim kara topraktır" dizeleri, insanın dünyevi ilişkilerde yaşadığı hayal kırıklıklarını ve yalnızca toprağın sadakatini simgeler. Bu dize, insanın zamanla değişen ilişkileri arasında tek sabit kalanın toprak olduğunu ve bu toprağın hayatın temel kaynağı olduğunu belirtir.

Şiirin ilerleyen bölümlerinde, Aşık Veysel'in toprağın insan hayatındaki rolünü ve ona olan minnettarlığını daha da derinleştirdiği görülür. Şair, toprağın verdiği nimetleri; koyun, kuzu, süt, ekmek ve et gibi hayatın devamını sağlayan maddeleri sıralayarak, toprağın insan için ne kadar vazgeçilmez olduğunu vurgular.

"Kazma ile döğmeyince kıt verdi, Benim sâdık yârim kara topraktır" dizesiyle, toprağın emek olmadan verimli olmayacağını ve insanın bu emekle toprağa olan bağlılığını gözler önüne serer. Toprağın verdiği bu nimetler, aynı zamanda insanın geçim kaynağı ve yaşam mücadelesinin temelini oluşturur.

Aşık Veysel, şiirin devamında toprağın geçmişten günümüze kadar olan önemini ve bu topraklarda yaşanan insanlık tarihini de hatırlatır. "Âdem'den bu deme neslim getirdi, Bana türlü türlü meyva yedirdi" dizeleri, toprağın insanlık tarihiyle olan bağını ve bu toprakların üzerinde ne gibi medeniyetlerin yeşerdiğini anlatır.