HAŞMET BABAOĞLU
Hep bu manyaklar arasında mı yaşayacağız?
Genç adam sağ elini arkasına götürüyor...
Silah çıkartacakmış gibi...
Düzgün saç tıraşı, kılığı kıyafeti ve spor arabası bıçağa, tornavidaya, çakıya uygunsuz...
Blöf yaptığını düşünüyorum.
İşime öylesi geliyor.
Her hâlinde aşırı şımartılmış ama mutsuz bir çocuğun izleri var...
Bütün hikâye aracını marketin giriş kapısını kapatacak biçimde çekmesi ve benim, "Kardeşim orada park edilir mi, koskoca otopark var" demem...
Her nasılsa, sakin günüm...
Öylece dümdüz bakıyorum...
Bu bir iki dakika ona saatler kadar uzun geliyor, yorgun düşüyor sanki...
Öyledir, öyle olur, hipnoz gibidir.
Tam o sırada İnsta fenomenlerini andıran kız arkadaşı marketten çıkıyor.
Psikopat bozuntusu bana bakıp "Neyse ki babam yaşındasın, yaşına dua et" diyor ve gaza basıp uzaklaşıyor.
***
Çok üzücü, çok!
"Arabanı ne zaman çekersin?" diye sormuş maktul...
Katil nasıl karşılık vermiş?
Asıl vurgu orada...
"Sen bana bunu soramazsın" demiş...
Böyle bir otorite manyaklığı; bir tür dokunulmazlık psikopatisi yayılıyor...
Her yer TV dizisi çekilen bir sete döndü...
Ama katil ruhlar dibine kadar gerçek...
***
Hepsinden önce bu şiddet sarmalının nihai hâlinde anlaşmalıyız.
Görüyorsunuz işte...
Kaçarak kurtulunacak bir şey değil artık sosyal şiddet...
Steril mahallelere sığınmakla, kendi hâlinde hayat sürmekle falan hallolmaz...
***
Güç seviyoruz...
Bir şey oldu ve güçlü olmaya manyakça bağlandık.
Daha doğrusu...
Zengini de, "yoksunluk" çeken sosyal kesimlerden geleni de (yoksul demedim dikkat edin, yoksun dedim) güç manyağı olup çıktı...
"Ben yaparım, olur" diyorlar.
Tehdit etmek mesela, haz kaynağı olup çıktı.
Ama hâlâ doğru düzgün üzerinde durmuyoruz bu hâlin...
Ne zaman samimiyetle ve ciddi biçimde konuşacağız bu konuyu?
***
NOT DEFTERİ
Yalnızlık duygusu -dışarda bırakıldığımız ya da ayrılmak zorunda kaldığımız yere geri dönmek için duyduğumuz derin duygu- bir yer yurt özlemidir. (OCTAVIO PAZ / Yalnızlık Dolambacı)
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.