ŞENGÜL BALIKSIRTI

Sabah evden çıkışınızla işe gelişiniz arasındaki süre uzun olunca, o zaman dilimi içindeki ruh haliniz de ister istemez değişiyor. Yani güne güzel uyanmak yetmiyor. Yollarda sizi bekleyen pek çok şey var çünkü... Dün sabah; keyifle çıktık evden. Şile'den Altunizade'ye bağlanan yol üzerinde trafik tıkanınca "Eyvah dedim", "Bugün de işe zor gideceğiz." Ama sonra gördük ki, trafikteki tıkanıklığın nedeni; Libadiye civarlarında bulunan tünel için yapılan kazıymış. Ee, herkes merak edip biraz duraklıyor tabii. Dolayısıyla da trafik ilerlemiyor. Neyse, o engeli aşıp Boğaz Köprüsü'ne girdik. Orada da bir hareket. "Yine biri atlamaya çalışıyor" derken, gördük ki, eylem yapılıyormuş. Orada da trafik durdu. Çok meraklıyız çok! O engeli de aştık ki, radyodan İstanbul Gösteri Merkezi'nde yangın çıktığını öğrendik. Bir sabah için çok fazla olay değil mi? Sinirlenip geriliyorsunuz doğal olarak. Tam Yıldız'a geldim, Sait Çiftçi'nin önündeyim, bir baktım bir hanım oğluna lale topluyor. Evet, evet Büyükşehir Belediyesi'nin her yere diktiği lalelerden koparıp oğlunun eline veriyor. Önce kornaya asıldım, baktım duymuyor, arabayı durdurdum, camı açtım, "Ne yapıyorsunuz siz?" dedim. "Çocuk istedi" dedi. "Herkes o çiçekleri koparırsa ne olur?" diye sordum. Anlamsız anlamsız yüzüme baktı. "Eee, hepsi açmış zaten, ne olur ki?" demesin mi! Şehirde yaşayanın bilinci değişmeden, şehir değişmiyor maalesef.