MELİH ALTINOK

Artık sözünün bir hükmü kalmadı ama Başkan Trump son açıklamasında "İran'ı çok sert vurmaya devam edeceğiz. Onları ait oldukları yere, Taş Devri'ne geri götüreceğiz" dedi.
Yarın da çıkıp "Bu iş bitti, kazandık" diyebilir ama söylediğini yapmaya kalksa bile İran'a daha fazla ne zarar verebilir ki?
Bir tur daha dini liderlerini, cumhurbaşkanlarını, Devrim Muhafızları komutanlarını mı vuracak?
İçlerinde bir şey olduğunu sanmıyorum ama boşaltılmış nükleer tesislerini yeniden mi bombalayacak?
Ekonomiden yüklenir desek, Tahran'a koyacak ambargo mu kaldı?
Yoksa, savaşın ilk günlerinde vurduğu okulun enkazından hâlâ çıkamamışken, sivil hedeflere yüklenip halkın rejime karşı sokağa dökülmesini mi bekleyecek?
ABD'nin elektrik santrallerine, petrol tesislerine saldırması da elinde yakın menzilli pek çok füze bulunan İran için, Körfez'deki benzer noktaları meşru birer hedef hâline getirir.
Bu yöntemlerin hiçbir işe yaramadığı, bilakis İran'da oluşan olağanüstü hâlin iktidarlarını savaş üzerine kuran mollaları güçlendirdiği ortada.
Baksanıza, bir ay öncesi tırmanan sokak gösterilerinde binlerce üyesini kaybeden muhalifler her zamankinden daha güçsüz. Kafalarını pencereden uzatacak hâlleri kalmadı. ABD füzeleri ve İsrail uçakları, İran semalarında görüldükçe sesleri daha da cılızlaşıyor.
Öte yandan, Suriye devrimiyle bölgedeki nüfuz alanı ciddi şekilde daralan, itibar kaybeden Tahran imaj tazeliyor. 45 yıldır anlattığı "büyük şeytanla savaş" söyleminin propaganda değil gerçek olduğunun altını daha özgüvenli çiziyor.
İran'ın yalnızca içeride ve bölgede değil, ABD ve Avrupa kamuoyunda sempati kazanmasını da bu listeye ekleyebiliriz. İngiltere ve İspanya'nın ardından dün de Fransa Cumhurbaşkanı Macron "Bu bizim savaşımız değil" açıklamasında bulundu.
Bir ayda elindeki füze stokunu etkili şekilde kullanarak bir tempo yakalayan İran, savaşı daha aylarca sürdürebilir. Hürmüz kartıyla da tüm dünyayı masada yanına çekebilir.
Netanyahu'nun kuyruğunda uçuruma sürüklenen Trump savaşı bitirmek için çok geç kaldı.