EBRU AKÇATEPE BOZATLI
13 Nisan'da Yeşilçam Ustalarına Saygı Gecelerini babam Halit Akçatepe anma gecesiyle başlatıyoruz. Babamla aynı sahnede filmde rol almış sanatçı dostlarının röportajlarından oluşan bir belgesel olacak. Sahnede iki can dostu var. Emel Sayın ve Nükhet Duru. Onlara klarnet virtüözü Serkan Çağrı eşlik edecek. Geceyi Erkan Kolçak Köstendil sunacak. Hadi Çaman'la Erkan komşularıymış. "Erkansız hiçbir turneye gitmem" demiş, turnelerden güzel anıları var.
6 ay önce hem Atatürk Kültür Merkezi'nde hem de CSO Ada Ankara'da Genel Sanat Koordinatörü olarak göreve başladım. Okuduğum ve evlendiğim yer olan Viyana'da 32 sene sanat direktörlüğü yaptım. Viyana sanat kokan inanılmaz bir şehir. Babamın rahatsızlığıyla Türkiye'ye döndüm, onunla ilgilendim.
Babamdan çok şey öğrendim hayata ve işime dair. İkiyüzlülükten, yalandan uzak durmamızı, paranın pulun esiri olmamamızı öğütlerdi. "Ne olursa olsun dürüstlükten vazgeçmeyin" derdi. Şımarıklıktan nefret ederdi. Hiçbir zaman şımarmadık. Dedikodu yapmayı hiç sevmezdi. Sır saklamayı çok severdi, müthiş bir sırdaştı. Sanat camiası bunu çok iyi bilir. Ben de o özellikleri almışım.
Onun sayesinde 5 yaşında kahve yapmayı öğrendim. Türk kahvesini çok severdi, günde 8-10 kahve içerdi. Çok büyük miras bıraktı. Hayata bugün mizahi yönden güler yüzle olumlu bakabiliyorsam onun sayesinde...
Çok iyi dostumdu hem de çok iyi babaydı. İyi bir baba-kız ilişkimiz vardı. Lisede "Tiyatrocu olmak istiyorum" dedim babama. Aldı beni karşısına, "Hayatın boyunca tiyatro erkek arkadaşından, eşinden ve çocuklarından önce gelir. Eğer buna razıysan, ol" dedi. O gün karar verdim olmamaya. Tiyatrocu olmadım ama işin yönetici tarafında kaldım. Hiç pişmanlığım yok.
Yeşilçam filmleri çok sıcak samimi olduğu için nesilden nesle seviliyor. Türk toplumu onları çok sevdiği halde hiç şımarmadılar ve bunu üstünlük olarak görmedik. Hepsini kalbimize gömdük. Ezbere biliniyor bütün replikler.
Babamın filmlerini izlerken mutlu oluyorum ama hüzün doluyorum. Orada ama dokunamıyormuşum gibi. "Keşke yanımda olsaydı" dediğim zamanlar oluyor. Bugün olsa hemen kahvesini yapar, oturur anlatmaya başlardım. Zaten bir gün ona anlatacakmış gibi biriktirmeye devam ediyorum. Nur içinde yatsın.
Viyana, Prag, Budapeşte ve son olarak Bodrum'da resim sergileri yaptım. Ama şu an çok yoğunum. Viyana'ya ilk gittiğim dönemde Türk toplumunu sanat dünyasına katmaya yönelik çalışmalarım oldu. 1989'da ilk Türk tiyatrosunu kurdum. 1992'de Viyana Kültür Merkezi'ni kurdum. Uluslararası birçok sanatçının o sahnede yer almasını sağladım. Türkiye'den bir çok sanatçıyı ağırladık orada. Babam 4 defa geldi. Erol Günaydın, Nejat Uygur, Nükhet Duru, Ara Güler, Müşfik Kenter, Yıldız Kenter gibi isimleri Viyana'daki halkla buluşturdum.
SERKAN ÇAĞRI
YEŞİLÇAM BİZİM HAFIZAMIZ
Klarnet festivalinde hep ustaya saygı geceleri yaptık. Bu sene 14. yılı olacak. Müziğin ustalarını hiç unutmadık. Aynı şekilde burada da Yeşilçam'ın ustalarını yeniden yad edeceğiz. Halit Akçatepe'yi anacağımız bu gecede, Yeşilçam denince aklımıza gelen o efsane müzikleri enstrümantal olarak çalacağım. Biz Halit abiyle tanışamadık ama sevgisini kalbimde hissediyorum. Yeşilçam bize çok şey kattı, hafızamızda saklı. Bu müzikleri tek bir yerde toplayıp orkestrayla seslendirmek isterim.
İnanılmaz müzikler var, Saffet Efendi düzenlemesi var mesela, inanılmaz bir eser.
7 Mayıs'ta Hüsnü Şenlendirici ile Klarnet'in Yıldızları isimli konserle ilk defa Ankara'da birlikte sahneye çıkacağız. Daha önce Amerika'da beraber konser verdik.
Dünyanın neresine gidersem gideyim aynı enstrümanı çalan kişilerin karakterinin benzediğini gördüm. Bütün klarnetçiler birbirine benziyor. O yüzden Hüsnü ile anlaşmamak için bir sebep yok, çok iyi dostuz. Biz yeni nesle güzel örnek oluyoruz onların yolunu açıyoruz.
90'ları özlüyorum, hayatıma çok katkısı var. Her şeyimi 90'larda kazandım. Hayallerim 90'larda gerçek oldu. 1995'te konservatuvarı kazandım. Eşimle ilk tanıştığım yıldı. Grup Laçin'le Bekar Gezelim ile başlayan tanınırlık serüvenim var.
YONCA EVCİMİK
SALAKLIK DERECESİNDE POLLYANNA GİBİYİM
Yonca'nın 90'lar Ekspresi isimli kabare şovumu sahnelemeye başladım. Ciddi bir konservatuvar ve sahne deneyimim olduğu için hep istiyor, hayalini kuruyordum. İki senedir üzerinde çalışıyordum. Klasik eser kalıplarını yıkan, konser, dans, dijital sanatlar ve müziğin iç içe geçtiği çok katmanlı bir kabare tiyatro hazırladık. Şahane bir zaman tüneline davet ediyoruz izleyiciyi. Çok büyük ilgi gördü. Açık havalarda göstereceğiz.
90'lar daha samimi beste ve sözlere sahip. O zamanlar sağlam yargılanmıştı söylendiğim şarkılar. Şimdiki sözlerin yanında naif kaldı benim o dönem yazdığım ve iddialı olduğu söylenen sözler. Arabesk müziğin yaygın olduğu dönemde Abone'ye ihtiyaç varmış. Herkes yenilik bekliyormuş demek. Hâlâ söylüyoruz. Bandıra Bandıra, 8.15 Vapuru, Haydi Sallayalım Dünya'yı gibi hit olmuş şarkıları danslarla besledik. O dönemler yeniydi bunlar. 90'lar sadece müzikle ilgili değil, tüm dünyada daha mutlu bir hayat vardı. 90'lara dönüş var. Yeni neslin 90'ları biliyor olmasından çok mutlu oluyorum.
Şimdi herkes sahne şovu yapmaya çalışıyor. Şov denildiğinde sadece sahnedeki led ekran ve birkaç dansçıyla oluşan ışık gösterisi demek değil. Bu sahne düzeni, bana göre şov değil.
Klasik Bale mezunuyum, müzikallerden gelmeyim. Müzikal danslarına ve koreografisine daha yatkınım. Klasikçi olduğum için bazen dansçı arkadaşlarımın yaptığı bazı koreografilere ayak uyduramıyorum.
Dünyanın en büyük sahnesine tek başına çık desen çıkmam, anlamı yok. Hepsini aynı anda sahne üzerinde yapayım istiyorum. Dans edeyim oynayayım şarkı söyleyeyim. O yüzden böyle bir şey hazırladım.
90'lardaki Yonca'ya seslenebilsem "Yürü be kızım helal olsun, böyle devam et. Daha cesur ol" derdim. O zamanlar biraz çekingen saygılı, kibar davranıyorduk.
Annem de babam da yaşımızı belli etmeyiz. Aileden gelen bir şey. Hep dansla ilgilendim. Sevdiğim işi yapıp mutlu oldum.
Aynada gördüğüm Yonca ile derdim yok. Her kadın gibi estetiğe meraklıyım, çok gerekirse yaptırırım ama görünüşün mutlulukla ilgili olduğunu düşünüyorum. Hayata pozitif bakıyorum. Kendimi bildim bileli Pollyanna gibiyim, hatta salaklık derecesinde Pollyanna gibiyim. Saf halimin beni beslediğini düşünüyorum.
ALPER KUL
YAZDIM, YÖNETTİM ŞARKILARINI YAPTIM, OYNADIM
"Çok Tatlı Bi Hikâye Ama Finalde Üzüyor Az Biraz" isimli yeni oyun yaptım. İlk oyunumuzu dün Bursa'da sahneledik. Yazdım, yönettim. Sözü ve müziği bana ait 6 beste yaptım. Şarkıcı değil, oyuncuyum. Müzikte iddiam yok ama duygularını ifade edemeyen bir adamı oynadığım bu oyunda şarkıların gücünden faydalandım. Besteyle kendini ifade eden bir adam olduğu için şarkılar yaptım.
Çok uzağa gitmedim, kendimden anlattığım şeyler de var.
OKB var bende. Yazdığım işin duygusunu anlatabilmek için benim yazdığım sözler olmalı. Biraz mükemmeliyetçi davranıyorum. O takıntılı düzenli olma durumu geçmiyor. Mesleki anlamda çok işime yarıyor. Hayatımı sistemli yürütmeye başladım, terapiye gidiyorum çünkü. Keşke 30'lu yaşlarda gitseymişim. 3 gün tatil yapsam vicdan azabı çekiyordum.
Şen Yuva dizisinde her bölüm kız tavlamak için şarkı söyleyen piyanist şantörü oynuyordum. 20 tane beste yapmıştım orada. 'Olur Olur' filmine de müzik yapmıştım. Hikâye anlatımını desteklemek amaçlı müziğe önem veriyorum. Seviyorum yaptığım işleri de.
Ayla Çelik sınıf arkadaşım. Hayallerimde diye bir bestem var düet yaptık. Gitarları Gökhan Türkmen çaldı. Çevrem iyi. Sağ olsunlar kırmadılar. Şarkılarla ilgili ayrı, oyunla ilgili ayrı heyecanlıyım.
Güldür Güldür'ü özlüyorum. Arkadaş ortamını ve sevdiğim o tiplemeleri özlüyorum. 10-15 yıllık dostluklar tabi. Orada çok yoğun bir tempo var. Ben biraz hayalini kurduğum farklı işleri yapmak için müsaade istedim. Bu süreçte Cam Sehpa diye bir sinema filmi yaptım. Festivalleri dolaşıyor hatta Meksika'dan En İyi Erkek Oyuncu ödülünü aldım. Şimdi tek kişilik oyunla devam ediyor yolculuğum.
Sevinç Erbulak'la beraber yönettiğim Kadife Tavşan adlı çocuk oyunumuz da devam ediyor.
ÇOCUKLARIM KENDİ YOLLARINI ÇİZSİN İSTERİM
Ufak oğlum da sahnede oynuyor bu oyunda. Oyuncu olmasındansa yönetmen olmasını tercih ederim. Büyük oğlum da sporla ilgileniyor.
Erkek çocuğunun babasını geçmekle alakalı bir meselesi var ya, benimle aynı mesleği yapmasını çok arzulamam. "Babasının oğlu" diye anacaklar. Farklı bir yol çizmesini isterim. Çocuğa haksızlık olur gibi düşünüyorum.
