Kendimi yeni doğum yapmış bir sokak kedisi gibi hissediyorum. Ürkek, korkak, kaygılı, her şeye, herkese saldırmaya hazır, sürekli teyakkuzda...
Yanımdan geçen her ayakkabıyı ve onun üzerindeki her paçayı düşman sayıyorum, ya evlatlarıma bir şey yaparlarsa diye.. Epstein dosyası patlayıp, lağım her gün daha büyük bir basınçla dünyaya yayıldıkça içime içime çekiliyorum. İlkel bir mağara adamına döndüm.
Tek işim, ailemi dışarıdaki düşman dünyaya karşı korumak. Aklı, mantığı, tecrübeyi bir kenara bıraktım. Artık tamamen içgüdülerimle savunuyorum ailemi...
Bebekleri bir suç adasında birbirlerine ikram ediyorlarmış meğerse. Çocukları kurban ederken ahlaksızlığın dibine vurmuşlar. Her gün dünya üzerinde 2 bin 500 çocuk kayboluveriyormuş iz bırakmadan...
Nereye gittiklerini yeni yeni anlıyormuş insanlık. Çocuklardan "damıttıkları" özel sıvıları içiyorlarmış, onların enerjisine sahip olmak ve sonsuza dek yaşlanmadan yaşamak için.
Sonra da onları kola kutusu gibi buruşturup atıyorlarmış. Pek çok ünlünün gözlerinin çevresine çöreklenen o gizemli mor halkaların sebebi buymuş...
Dünya liderleri, bürokratlar, ultra zenginler hatta soylu ailelere, hanedanlara mensup asilzadeler varmış bu şeytanların arasında.
Gördükçe, duydukça içime çekilip, sırtımı kamburlaştırıp, tırnaklarımı çıkartarak sadece içgüdülerimle yavrularımı korumaya çalışmam işte bu yüzden.
Oysa en üretken, insanlık için en faydalı, en erdemli çağımdayım. "İlkellik" yanıma bile uğramamalı aslında ama şimşekten bile ürken o ilk insandan daha büyük bir tedirginlik içindeyim. Allah, cümlesini kahretsin!..
