Bir zamanlar mahalle aralarında yankılanan kahkahalar, akşam ezanına kadar süren oyunlar ve dizlerdeki yaralara rağmen hissedilen o tarifsiz mutluluk… Geleneksel sokak oyunları, sadece eğlence değil, aynı zamanda çocukların fiziksel ve zihinsel gelişiminde kritik rol oynayan bir kültür mirasıydı.
Bir ebenin duvara yaslanıp gözlerini kapatarak saydığı, diğerlerinin ise en kuytu köşelere saklandığı, dünyanın en popüler ve heyecan dolu sokak oyunudur.
Ebenin gözlerinin bir bezle bağlandığı ve etrafındaki oyuncuları sadece seslerini duyarak veya dokunarak yakalamaya çalıştığı, duyuları keskinleştiren bir klasik.
Ebenin topu havaya dikip bir isim söylemesiyle başlar. Topu tutamayan kişi "İstop!" dediğinde herkes donar ve ebe birini vurmaya çalışır.
Avuç içindeki beş küçük taşın, el çabukluğu ve dikkatle havaya atılıp belli kurallara göre yerden toplanmasına dayalı bir yetenek oyunudur.
Uzun ve kısa iki sopa kullanılır. Kısa sopayı (çelik) havaya dikip uzun sopayla (çomak) en uzak noktaya fırlatmak büyük bir güç ve teknik gerektirir.
Ahşap bir gövdeye sarılan ipin hızla çekilmesiyle topacın yerde dakikalarca dönmesini izlemek, çocukluğun en büyüleyici sahnelerinden biridir.
Çocuklar halka olup oturur; ebe arkasındaki mendili gizlice birinin arkasına bırakır. Yakalanmamak için koşan çocukların neşesi sokağı sarar.
Oyuncuların el ele tutuşup bir kafes oluşturduğu, içerideki "bülbüllerin" kafes kapıları (eller) açıldığında dışarı kaçmaya çalıştığı bir hız oyunudur.
İki kişi ipi çevirirken ortadaki oyuncu ritme uygun zıplar. "Laleli Belkız, içeriye gir kız" tekerlemesi eşliğinde zorluk derecesi artar. Tek ayakla atlama, ters dönme gibi figürlerle oyun adeta bir spora dönüşür.
İki takımın karşı karşıya geldiği, ortadaki oyuncuların atılan topa yakalanmadan kaçmaya çalıştığı, refleksleri tavan yaptıran fiziksel bir mücadeledir.
