Aytaç Ağdağ, aslında sektöre ilk olarak müzik yapımcılığıyla atıldı. Yolu Haluk Levent ile kesişen Ağdağ, şarkıcıyla birçok konsere imza attı. Birlikte birçok organizasyonda uzun vadede çalışma arkadaşlığı yapıyorlar.
Ağdağ, Aytaç Medya'nın kuruluş hikayesini anlatırken de açıkça bu ortaklıktan bahsediyor: "Haluk Levent ile bir araya geldik. Önce müzik yapımcılığı yaptık. Ardından da sinema sektörüne geçtik."
ORTAK İŞLERİ ÇOK
Ağdağ, müziğin ardından yapımcılıkta da birçok işe imza atıyor. 'Dilberay', 'Aşk Yolunda', 'Mahlukat', 'Üçlü Pürüz', 'Güven Bana', 'Efsane' ve 'Cem Karaca'nın Gözyaşları' gibi filmlerin yapımcılığında yer alıyor. Hatta 'Dilberay' filmi için reklamlarla birlikte 20 milyon liranın üzerinde bütçe harcadıklarını ifade ediyor.
Yani bugün karşımıza çıkan tabloda Haluk Levent ile Aytaç Ağdağ'ın iş bağlantısı net bir şekilde görülüyor. Hem de uzun yıllar öncesine ait bir ilişki söz konusu. Aytaç Medya'nın kendi resmi sitesi de bugün hâlâ Levent'in 'Vasiyet' albümünü kendi bünyesindeki müzik projeleri arasında gösteriyor. Bir diğer dikkat çekecek nokta ise Üçlü Pürüz filmi. Yapımcılar Selçuk Aydemir ve Aytaç Ağdağ, Haluk Levent ise bu projede oyuncu olarak yer alıyor. Aytaç Medya'nın resmi künyesinde de bu isimler aynen bu şekilde geçiyor.
Şimdi gelelim herkesin konuştuğu o büyük rakamlara. Soruşturmayla ilgili kamuoyuna yansıyan iddialarda çok yüksek miktarlardaki para trafiğinden söz ediliyor. 70 milyonu bulan bir para trafiği söz konusu. Yani birçok kişinin güvenerek, kendi bütçesinden artırarak yaptığı bağışlar sinema sektörüne gidiyor. Tabii, bu konuda deliller, para akışına dair raporlar mahkemede değerlendirilecek ve hepsi açık bir şekilde ortaya çıkacak. İlerleyen günlerde hepsini daha iyi anlayacağız…
OYUNCULARLA TANIŞMAK İÇİN FİLM ÇEKİYORLAR!
Bir süredir aynı şeyi söylüyorum. Sinema dünyası sandığımız kadar masum değil. Mesele sadece kötü film değil. Mesele paranın nereden geldiği, kimin neden yapımcı olduğu ve bu sistemin neden bu kadar az sorgulandığı. Türkiye'de son yıllarda tuhaf bir şey oluyor. Herkes yapımcı olmuş durumda bir bakıyorsunuz, inşaatçı yapımcı oluyor, araba galericisi yapımcı oluyor.
İnsan ister istemez soruyor: Bu insanlar gerçekten sinema yapmak için mi yapımcı oluyor, yoksa sinema dünyasına girmek için mi film yapıyor? Çünkü yapımcılık artık bazıları için filmin yaratıcı ve finansal sorumluluğunu üstlenmekten çok, başka bir sosyal çevreye giriş bileti gibi görünmeye başladı. Bir film yapıyorsunuz. Bütçesi ne? Bilmiyoruz. Paranın kaynağı ne? Çoğu zaman kamuoyu bilmiyor. Gerçek prodüksiyon maliyeti ne? O da net değil.
Asıl konuşmamız gereken yer burası. Bir milyonluk film nasıl 20 milyon oluyor? Sektörde yıllardır dolaşan en büyük soru işaretlerinden biri bütçe meselesi. Bir filmin gerçek maliyeti nedir? Oyuncu ücretleri ne kadar? Set maliyetleri ne kadar? Post prodüksiyon ne kadar? Pazarlama ne kadar? Dağıtım ne kadar? Ve en önemlisi, filmin üzerinde görünen bütçe ile gerçekten harcanan para arasında nasıl bir denetim var?
Birileri "Bu filme 20 milyon harcadık" diyebilir. Peki gerçekten 20 milyon harcandı mı? Son yıllarda çekilen filmler üzerinden çok büyük paralar konuşuluyor. Ama bazen o büyük paraların karşılığında ortaya çıkan işin kalitesine bakıyorsunuz ve "Acaba bu para nereye gitti?" diyorsunuz. Ben değil sadece sektörün profesyonelleri bu bütçeleri en iyi bilen kişiler diyor. İnşaatçı yapımcı olduysa filmine harcanan para için "Çok da konuşulduğu gibi görünmüyor" deniyor.
DAHA ŞEFFAF OLMALI
İnşaatçı "Bu oyuncularla tanışmak için bu sektöre girmiş" diyenler de var. Türk sineması ne zamandan beri ünlü oyuncularla tanışma kulübü haline geldi. Gerçekten böyle bir şey olabilir mi? Kimseyi suçlamıyorum tam tersine sistemin kendisini sorgulamadan edemiyorum. Herkes yapımcı olabilir mi? Elbette olabilir, sermayesi olan herkes film yapabilir.
Hatta sektörün dışından gelen insanların yeni fikirler getirmesi son derece değerlidir. Sorun bu değil. Sorun, sinema bilgisi olmadan sinema sermayesinin güç haline gelmesi, kötüye kullanılması, hesap verilebilirliğin olmaması. Sinema ekonomisinin tamamında şeffaflık meselesini konuşmamız gerekiyor. Sinemanın ihtiyacı daha fazla yapımcı değil, daha şeffaf yapımcı. Daha fazla para değil, paranın nereye gittiğini bilen bir sistem.
