Oyuncu Açelya Akkoyun: Çok rol geldi ama kabul etmedim… Gençtim, çok korktum!

Oyuncu Açelya Akkoyun, Sabah Günaydın YouTube kanalında yayınlanan 'Biyografi'k' programında bu haftaki konuğum oldu. Oyunculuk kariyerinde karşısına çıkan fırsatları neden geri çevirdiğini anlatan Akkoyun, genç yaşta yaşadığı korkular nedeniyle kabul etmediği rollerden ve bugün hâlâ pişmanlık duyduğu kararlarından söz etti. Özellikle Ferzan Özpetek'in Hamam filmindeki rolü geri çevirmesini büyük bir pişmanlık olarak değerlendiren oyuncu, sektördeki tekelleşmeye ilişkin düşüncelerini de paylaştı. İşte röportajın tüm detayları… -Nasılsınız, neler yapıyorsunuz? 17 yaşında bir kızım var, çello çalıyor Alya. Benim için aile hayatın en keyifli alanı, her şey orada toplanıyor. Yıllarca hiç durmadan çalıştım ben, hep çok işim oldu. Yani Alya'ya hamileyken bile çalıştım. Ama hayatımın herhalde kızımın büyümesiyle birlikte çayın demi gibi en lezzetli dönemlerinden bir tanesindeyim. Tabii ara sıra buruk da oluyor, işte ergenlik, hayat, çocuklar, seçimler… İş hayatım da çok güzel gidiyor. Aslında oyuncuyum ben, oyunculuk bölümü mezunuyum Mimar Sinan Üniversitesi'nden. Oyunculukla ilgili bu sene güzel hayallerim var, yapabilirim, yapamam, bilemiyorum. Ama insan hayal kurmadan gerçeğe ulaşamıyor, ben öyle düşünenlerdenim. -Adana'da doğmuşsunuz. Nasıl bir çocukluk geçirdiniz? Herkes kendi çocukluğu için birçok şey söyleyebilir ama ben duygu anlatabilirim. Mutlu, meraklı ve aynı zamanda ailesi tarafından kabul gören bir çocuktum. Bu güzel bir duygu. Onların kendi içinde çatışmaları olan bir aileydi. Annem ve babam öğretmendi. Evde gerek akademik, gerek ailesel tartışmalar olurdu. Öğretmen oldukları için öğrencilerini çok seven bir aileydi annem de, babam da. Bir ağabeyim vardı ve hepsi rahmetli oldu. Ağabeyim de, annem de, babam da. Daha yeni kaybettim. Ağabeyim gençti yani, daha 60 yaşındaydı. Benden 8-9 yaş büyük bir ağabeyim vardı. Dolayısıyla hayatın içinde mutlu bir çocukluktu. Üç tane erkek kuzen, ağabeyim… Keyifli bir aileydik. 9 yaşında İstanbul'a göç ettik. 'BEN BU AKVARYUMDA YÜZMEK İSTİYORUM' DEDİM -Oyunculuk tutkusunu ne zaman keşfettiniz? Sizi tiyatro okumaya iten şey neydi? Kadıköy'de konservatuvardan bir flüt sesi duyarak, 'Burası neresi?' dedim. 'Konservatuvar burası' dediler. 'Orası neresi?' dedim. 'Sanat okulu üniversitesi' dediler. Ben de voleybolcuydum, iyi de voleybolcuydum. Spor akademisine hazırlanıyordum. Konservatuvara girdiğim an itibarıyla, bugün gibi hatırlıyorum, 'Ben bu akvaryumda yüzmek istiyorum' dedim. Sonra sordum 'Hangi bölümler var?' diye. İşte dediler 'Şan var', ses yok. Enstrüman için yaşım genç, 'Tiyatro bölümü var' dediler. Şöyle içeri girdim, bir yükselti vardı. Çıktım orada kendimi çok iyi hissettim. Ben dedim 'Tiyatro bölümüne hazırlanacağım.' Yani ben öyle çocukluğumdan beri oyuncu olmak ateşiyle yanan bir çocuğu değildim. Ben daha rasyonel bir çocuktum. Analitik bir zihnim vardı yani. Zaten fen matematik bölümü mezunuyum. Ama oyunculuğa da çok büyük aşkla bağlandım. Yani kayboldum. Aşk kaybolmaktır ya. Oyunculuk aşkında kayboldum ben. Bir sene içinde herhalde iki yüze yakın oyun okumuşumdur. O dönemin tiyatro şartlarında her hafta üç oyuna gitmişimdir. Devlet tiyatrosu, şehir tiyatrosu, özel tiyatrolar… Böyle konservatuvara hazırlandım. Orada da bir matematik ve rasyonellik kullandım. Matematik hiçbir zaman sanattan ayrı değildir. Disiplin olmadan olmuyor hiçbir şey. İstediğiniz kadar yeteneğiniz olabilir. Yetenek sadece bir başlangıçtır. Ama onu sürdürülebilir halde kılan çalışmaktır. -Ekran yolculuğunuz hangi projeyle, nasıl bir hikayeyle başladı? İlk konservatuara hazırlanırken 89 yılıydı. Daha 16-17 yaşındayım. Zülfü Livaneli'nin bir klibi geldi. 'Güneş Topla Benim İçin' diye. O bana gelince böyle bir kaldık yani. Babam 'Hayır, daha sen yeni mezunsun' dedi. Bir arkadaşımız önermiş konservatuara hazırlanırken. İlk o geldi, oynadım. Çok heyecanlanmıştım. Sonra da konservatuara girdiğim sene şehir tiyatrolarına girdim. Hem okudum, hem çalıştım. Kendini finanse eden bir öğrenciydim ki yani çok şanslıymışım. Şimdi düşünüyorum büyük şansmış benim için. Oyunumu da oynuyordum, paramı da kazanıyordum. Aileme de bu anlamda destek oluyordum. Yük olmuyordum en azından. Bazen yük olmamak en büyük destek olmaktır. Sonra da hemen birinci sınıfta diziler gelmeye başladı. Okula da gittim çalıştım da. Bir şekilde hepsini ayarlıyordum. -Kariyerinizde pek çok önemli proje yer alıyor. Mahallenin Muhtarları ile başlamak isterim… Sizdeki yeri nedir? Ya biz orada bir aile gibiydik Mahallenin Muhtarları'nda. Çok iyi bir yapımcımız vardı Hüseyin Apaydın. Aileyi de destekleyen bir yapımcıydı. Yani bayramlarda buluşurduk birlikte. İşte 50. bölüm, 70. Bölüm kutlamaları… Yani eğlenmeye bahane arardık. Dolayısıyla Hüseyin Bey çok güzel bir yapım şirketiydi. Kandemir Konduk ve ekibi yazıyordu. O yüzden benim için ailedir Mahallenin Muhtarları. Tabii Mahallenin Muhtarları'na ben başladım, bir yıl sonra Böyle mi Olacaktı'da başrol oynadım. Orada daha böyle ufak bir roldü. Allah rahmet eylesin Türker İnanoğlu'na gittim, 'Ben bırakmak istemiyorum' dedim. 'Ben sana başrol oynatıyorum. Ayrılacaksın o diziden' dedi Türker Bey. 'Ben istemiyorum' dedim. 'Dur bakalım' dedi. Sonra beni çağırdı. 'Hüseyin Apaydın benim çok eski arkadaşım. Severim yani. O yüzden izin veriyorum ikisinde de oynamana' dedi. Ben Mahallenin Muhtarları'nda böyle başrolü oynarken orayı da hiç bırakmayarak öyle çalıştım. MAHALLENİN MUHTARLARI'NDA ZORBALIĞA UĞRADIĞIMIZ ZAMANLAR OLDU -Cihat Tamer, Erkan Can, Esra Akkaya gibi usta isimlerin yer aldığı, unutulmayan işlerden biriydi. Nasıl bir set ortamı vardı? Yani çok güzel bir ekiptik. Ama siz çok küçüksünüz, daha 20-21 yaşındasınız ama orada tabii zorbalığa da uğradığımız oluyordu. Konuşmuştuk daha önce biz sevgili Goncagül'le (Sunar) de. Hayatın içinde oluyor. O yüzden ben çok dikkat ederim kariyer sahibi olduktan sonra gençleri kucaklamayı, sevmeyi, onlara umut aşılıyor olabilmeyi. Oraları aşmak güzel anılar oldu benim için. Yani oraları ignore edebilmek. O yüzden bütün herkese diyorum genci, yaşlısı başınıza size ait olmayan bir şey geldiğinde onu konuşmayın ve size ait etmeyin. Ya da onu büyütmeyin zihninizde. Çünkü onu aşmanın en güzel yolu aslında o zorluğun o kişiye ait olduğunu bilip aslında onun neden bunu yaptığını, hatta biraz ona belki de üzülerek, şefkatle baktığınızda çözülmeyecek hiçbir problem yok bu hayatta. -Ama bunlar yaşandı… Evet. İyi ki de yaşanmış. Çok güzel şeyler de yaşadık. Yani ben mesela Erkan Can'ı çok severim. Bence tam bir oyunculuk duruşu olan, çok özel bir insandır Erkan Can. Onun duruşu bir şey öğretti bize. Onun dışında Cihat Tamer, Işık Aras, rahmetli Sevil Üstekin, rahmetli Alp Balkan, Goncagül Sunar… Yani bir sürü insan var. Hepsiyle çok güzel anılarımız oldu. Çok şefkatle kucakladılar. O yüzden hep güzel anılar var. İYİSİYLE KÖTÜSÜYLE YAŞANDI, BİZİM ARAMIZDA KALDI -Diğer unutulmayan projelerden biri de 'Böyle Mi Olacaktı?' dizisiydi. Sosyal medyanızda sizi hala bu diziyle hatırlayanların sayısı da oldukça fazla. Nasıl bir setti sizin için? O da çok öğretici bir işti. Çok keyifli bir işti. Zorlayıcı da bir işti tabii. Çok yoğundum. Aynı zamanda tabii sizin de karakteriniz daha oturmuyor yaşınız 22-23. Hayattaki hırslarınız, hayata bakışınız, panikleriniz, kaygılarınız, korkularınız… Ama güzel bir ekipti, güzel bir işti. Hani iyisiyle kötüsüyle her şey yaşandı o sette bizim aramızda. Bizim aramızda da kaldı. ÇOK ROL GELDİ AMA KABUL ETMEDİM... ÇOK GENÇTİM, OYUNCULUĞU AYRIŞTIRAMADIM! -Ve Ekmek Teknesi... Dediğiniz gibi bunların hepsi aile sıcaklığının olduğu işler aslında… Öyle işleri zaten seçtim ve kabul ettim. Orada biraz seçici davrandım. Çok rol geldi ama kabul etmedim. Tabii ki çok korktum. Acaba işimi yapamayacak mıyım? Oyunculuğu icra edemeyecek miyim? Ama açıkçası ben onu kaldırabilseydim öbür rolleri oynardım ama hani geriye dönüp bir dizide ya da bir şeyde oynadığım karakter… Sanırım orada çok gençtim, oyunculuğu ayrıştıramadım kendi karakterimden. Şimdi daha farklı bakıyorum yaşım ilerledikçe ama korktum yani hani üstüme yapışacak. Halbuki o bir karakter yani bir oyuncunun. Tiyatro sahnesinde hiç korkmadım, çok güzel roller oynadım ama televizyon dizisi… Aslında seçilmiyor, evlere giriyor dizi. Dolayısıyla seyirciden orada birebir ayrıştırma beklemek haksızlık. Ama tiyatro oyunu öyle değil. Gidiyor, seçiyor, biletini alıyor, saatini veriyor, geri dönüyor. Orada seni sadece oyuncu olarak seyredebiliyor. Ama dizi öyle değil, evin içindesin. Yani orada başka bir ilişki kuruluyor. Dolayısıyla orada ben hep hangi role hizmet ettiğimi kendime ve topluma çok sorguladım. O konuda biraz ince ayar yaptım. Getirileri de oldu, götürüleri de oldu. O DİZİDEN HİÇ KİMSE GÜLE OYNAYA AYRILMADI, TALİHSİZ BİR BİTİŞTİ -'Böyle Mi Olacaktı?' dizisinin kadrosunda finale kadar yer alamayıp yerinize Seray Gözler geldiği için üzüldüğünüzü de dile getirmiştiniz… Evet. Onu söyledim ama artık onu çok konuşmak istemiyorum. Orada benim için de iyi olan, karşı taraf için de iyi olan bir yanlış anlaşılma oldu. Son tahlilde sizin için en iyi plan zaten yapılıyor bu hayatta. Sadece o küçük Açelya, 28-29 yaşındaki Açelya çok üzülmüştü. Ama şimdi bakıyorum, o beni çok da güçlendirdi. Hayatta neler yapmam gerektiğini öğretti. Dolayısıyla talihsiz bir bitişti o yani. Ama oradan, diziden ayrılan herkes öyle ayrıldı bu arada. Yani hiç kimse güle oynaya ayrılmadı. Bir de biz oyuncular, duygusal insanlarız. Belki de öyle değil ama biz onu öyle yorumluyoruz, hüzünlü bakıyoruz. Daha hassas olabiliyoruz yani dürüst olmak gerekirse. EKMEK TEKNESİ DİĞER İŞLERİMDEN AYRIDIR -Bunca proje konuştuk. 'Bunun yeri diğerlerinden farklı' diyebileceğiniz bir iş var mı? Bir tek Ekmek Teknesi, başkadır benim için Suzan. En severek oynadığım işimdir. Hani şey yaparlar ya işte 'Ayırt edemem hepsi evlatlarım.' Yok, gayet de güzel ayırt ederim. Ekmek Teknesi başka. -Farkı neydi peki? Yani farklı olmasının sebebi neydi? Çok güzel bir işti ya arkadaşlar. İşin arkası da güzeldi. Önü de güzeldi. Sonrası da güzeldi. Bir işte sorun olabilir. Sorunu nasıl aştığın önemlidir. Olmaz olur mu? Bana bir oyuncu arkadaş daha girer girmez şey demişti hatta çok gülmüştüm, 'Ya bu diziye Açelya Akkoyun isminin ne ihtiyacı var?' demişti. Makyaj odasındaydım böyle. Bu ama kötü anlamda değil, kötü niyetle sormadı. O kadar temiz sordu ki, pırıl pırıl sordu. Ben de 'Vallahi bana sormayacaksın, yapımcıya söyleyeceksin Osman Sınav'a' demiştim, Allah rahmet eylesin çok severdim. Temiz iştik ya, temiz iştik biz. Güzel iştik. -Unutamadığınız bir an, anı var mı? Ya ben Atilla Saral'ı çok severim. Benim çok partnerim oldu, hepsini de çok seviyorum bu arada. Ama Atilla'yla güldüğüm kadar herhalde hiç kimseyle gülmedim. Yani Atilla'yla böyle karnım ağrırdı, ondan sonra role girerdik. Bir gün Almanya'da çekim yapıyoruz. İşte kaçıyoruz bir yerden. Bizim çocuğumuz kaçırılmış, parkta çekim yapacağız. Nasıl da sıcak. Atilla şey dedi bana, 'Açelya bak herkes sana bakıyor. Seni tanıyor. 'Böyle Mi Olacaktı'yı tanıyor' filan dedi. Ben daha da role girdim ağladım filan. Baktım meğerse arkamızda park varmış. Orada bir sürü kuğu varmış. O da tam arkamdaymış. Atilla kuğulara bakarken beni motive etsin diye 'Bak sana bakıyorlar Açelya' demiş (gülüyor). Çok eğlenceli bir adam. İyi niyetli de bir adamdır. Çok eğlenmiştik hatırlıyorum. -'Bir daha asla onunla çalışmam' diyebileceğiniz bir isim var mı? Yok. İnsan değişen bir varlık. O insanlar orada kalmıyorlar. Muhtemelen onlar da gelişmiştir, değişmiştir. Ben de değişmişimdir, gelişmişimdir. Dolayısıyla öyle bir habisi ben insanın yüreğine yakıştırmıyorum. Öyle olması lazımdır, öyle olmuştur. Belki de ona karşı ben de iyi değilimdir. Öyle değerlendirmemek gerekiyor. Hiç kalbimde öyle bir şey yok. Yani onunla çalışmam, bununla çalışmam… Büyük konuşmayayım ama nefret söylemini insana yakıştırmıyorum. İnsan çok pür, temiz. Gerek yok bunlara. O evin içine çöpü boşaltmak gibi geliyor bana. Gerek yok. SIRTIM GÖRÜNECEKTİ, ÇOK UFAKTIM, REDDETTİM; REDDETTİĞİM İÇİN ÇOK ÜZÜLDÜM! -Peki, kariyerinizde rol aldığınız veya almadığınız için hiç pişmanlık duyduğunuz bir iş oldu mu? Reddettiğimden üzüldüklerimi söyleyeyim mi? Ferzan Özpetek… Hayranım kendisine. Herhalde dünyadaki en büyük hayallerimden biri bir Ferzan Özpetek filminde rol almak. Arkadan da geçsem olur (gülüyor). Çok seviyorum. Hamam dizisi geldi. Orada bir sahne vardı hamamda. Böyle sırt görünecekti falan. Daha çok ufaktım. 'İstemiyorum' dedim. Öyle başlamak istemiyorum falan. İnsan bir Ferzan Özpetek filmine hayır der mi? Belki de ben oraya gitseydim auditionda kaybedecektim ama o üzüldüğüm işlerden bir tanesidir. Onun dışındakilere üzülmüyorum. EKMEK TEKNESİ'NDEN ERKEN AYRILDIM, O BİR HATAYDI -Bazen de reddettiğin iş tutuyor, 'Nereden reddettim?' diyorsun… Yok, Ama Ekmek Teknesi'nden erken ayrıldım. O da bir hataydı. Benim tercihimdi. Ama işte diyorum hataymış, o da beni bir yere getirdi. Ben Ekmek Teknesi'nden ayrıldığım yıl eşimle flört etmeye başladım. Flört ettik, sonra evlendik. Belki Ekmek Teknesi olsaydı o kadar o ilişkiye vakit ayıramayacaktım. Belki evliliğim olmayacaktı, belki evladım... Yani bilemiyorsun ki. O yüzden bir şey hata değil aslında ama Ferzan Özpetek işi yapılabilirdi. Çok beğendiğim için o da. -Estetikli oyuncular hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce bir oyuncu estetik yaptırabilir mi, yoksa sizin mesleği icra edenler için doğallığı mı savunursunuz? Yani hepimizin bir nebze ihtiyacı var. Ben de hiç yüzüme dokundurtmuyorum demiyorum ama dolgum yok, öyle büyük ağır botokslarım yok. Hepsi bana ait. Burnumun eğriliği de bana ait. Seviyorum da burnumun eğriliğini (gülüyor). O çok ihtiyacı sebebi ama şunu biliyorum; bir şeyle çok uğraşıyorsan, onun çok üstüne gidiyorsan, görünürlüğün ile ilgili bir sıkıntın vardır. Yani görünmek aslında istemiyorsun. Ben o yüzden güneş gözlüğü de çok takmam. Bir şeyin arkasında olmak benim ruhuma, oyunculuk alanındaki verimliliğime ket vuruyor. Dolayısıyla ben çok estetik, ben olmayan bir dudak, ben olmayan bir burun, ben olmayan bir çene, ben olmayan ek bir saç... Bilmiyorum benim duruşumda yok ama olana bir şey diyemem. Herkesin kendi tercihi. SEKTÖRDEKİ TEKELLEŞMEYE ÇOK ÜZÜLÜYORUM -Sektördeki tekelleşme hakkında ne düşünüyorsunuz? Üzülüyorum. Çok üzülüyorum. Ve katılıyorum tabii. Bu arada tekelleşilen isimler iyi isimler. Yani bunlar iyi oyuncular. Ama bizler de burada duruyoruz ya. Hani ben kendi üzerimden demek çok istemiyorum ama bizler biliniyoruz aslında. Orada başka dengeler var herhalde diye düşünüyorum. Tabii ki çok üzülüyorum. Bir aktörün oynamak istemesi kadar doğal bir şey yok. Çok istiyoruz ama dediğim gibi alan açılması gerekiyor. Bana soruyorlar 'Siz bıraktınız mı?' Ben de diyorum ki 'Bizim mesleğimiz öyle bir meslektir ki ara sıra durabiliriz ama biz bırakmayız. Oyuncu bırakmaz oyunculuğunu. Yani oyun oynamayı seven bir ruh mutlaka sahnesini kurar.' Dolayısıyla hiç bırakmadık ama işte dediğiniz gibi doğru. Şu an bir yönetmen, bir yapımcı beni çağırsa benim görevim hazır olmak. Dolayısıyla ben her zaman o hazırlığa emek veriyorum. Diliyorum, dua ediyorum, umut ediyorum ama ben benim görevim oyuncu olarak her an hazır olmak.