Zeynep Beşerler: Alt tarafı oyunculuk yapıyoruz, küçük dağları biz yaratmıyoruz!

Televizyon dünyasının ve tiyatro sahnelerinin sevilen ismi Zeynep Beşerler, Günaydın YouTube kanalında 'Yasemince İtiraflar' programında bu hafta Yasemin Durna'nın konuğu oldu. Fransız Dili ve Edebiyatı eğitimini 3. sınıfta bırakıp 'Alacakaranlık' dizisinin kapısından dönmek üzereyken attığı adımla başlayan meslek yolculuğunu paylaşan Beşerler; haftanın 6 gününü sokaklarda geçirdikleri 'Arka Sokaklar' setinin konforsuz ama sıcacık atmosferini anlattı. Kız kardeşi Derya ile Rusya için çektikleri yeni nesil dikey dizi deneyimini ve bu formatın sektöre getirdiği hızı ilk kez detaylandıran ünlü oyuncu; 'Doktor Bana Bir Çare' ve 'Ruh Salatası' oyunlarıyla çıktıkları Anadolu turnelerinde, özellikle Diyarbakır seyircisinin gösterdiği inanılmaz coşkudan duyduğu mutluluğu dile getirdi. Sanat dünyasında evliliğin zor olduğu algısına 'Evlilik zaten başlı başına yürütmesi zor bir müessese, göz önünde olsan da evde aynı yemek pişiyor' sözleriyle karşı çıkan Beşerler; 10 yaşındaki oğlu Kerem'le yaptıkları 'romantik akşam yemeklerinden' annelik dinamiklerine kadar bilinmeyenlerini içtenlikle anlattı. Zeynep Beşerler, izleyicilerin merak ettiği tüm soruları içtenlikle yanıtladı. -En başından başlayalım sohbetimize. Fransız Dili ve Edebiyatı'nı 3. sınıfta oyunculuk için bırakmışsınız. Merak ediyorum hikayesini. Ben ortaokul ve liseyi Fransız okulunda okuduğum için zaten Fransızcam vardı. Üniversitede de Fransız Dili ve Edebiyatı okumak biraz bana zor gelmeye başlamıştı. Fransızcadan sıdkım sıyrıldı. O dönemde de Alacakaranlık başladı. Aynı zamanda iki tane televizyon programı yapıyordum. Hem okula hem derslere yetişmek çok zordu. 'Bu burada dursun. Sonra afla girerim nasıl olsa. İşime döneyim ben, önüme bakayım. Sonra bir şekilde hallederiz' dedim. Deyiş o deyiş. Daha hala duruyor orada. Babam da her af çıktığında 'Hadi devam et' diyor. Ama olmadı işte bir türlü. MÜŞTERİ OLARAK GİTTİM GECENİN YILDIZI SEÇİLDİM -Sanat dünyasına nasıl girdiniz? Çok tesadüfen girdim. Müşteri olarak gittiğim bir gece kulübünde gecenin yıldızı seçildim. Gizli jüri varmış; Sinan Çetin, Uğurkan Erez oradaymış. Bana dediler ki, 'Oyunculuk mu yapmak istersin, şarkı mı söylemek istersin, manken mi olmak istersin?' Aslında benim hiç böyle bir düşüncem yoktu. 'Gel, birini dene' dediler. 'Ben bir şey istemiyorum ama' dedim. Derken Sinan 'Gel bir reklam filmi var, seni oynatayım' dedi. Oradan başladı her şey. Aslında hiç aklımda olan bir şey değildi bu. -Televizyonda da pek çok başarılı işe imza attınız. Bunlardan ilk aklıma gelen Ihlamurlar Altında dizisi. Nasıl bir projeydi sizin için? İkinci sezonda Özge Borak diziden ayrıldıktan sonra diziye dahil oldum. Rahmetli Tomris Hanım (Giritlioğlu) beni kadroya dahil etmişti. Benim için çok heyecanlıydı, çünkü ilk sezonu inanılmaz tutmuş bir işe baş karakter olarak girmek biraz stresliydi. Çok eğlendik, çok keyifli bir set geçirdik. Bülent'le (İnal) çok gülüyorduk. Kendisi kamera arkasında acayip komik bir insandır, insanı anında güldürür. Benim de dalağım düşüktür anında gülerim. O yüzden çok eğleniyorduk. Çok keyifli bir set geçirdik. Herkes birbiriyle arkadaş olduğu zaman gerçekten yaptığın işten zevk alıyorsun ve bu ekrana da yansıyor aslında. ALACAKARANLIK'IN YERİ BENDE AYRIDIR -Şu iş benim için vazgeçilmezdir, bende yeri ayrıdır diyebileceğiniz bir proje var mı? Benim için tabii ki Alacakaranlık, ilk işim. O kadar büyük isimlerle oynama şansı yakaladım ki hakikaten bende yeri çok ayrıdır. GERİ DÖNME HİSSİYLE GİTTİM, DÖNEMEDİM -Ona da değinmeden geçmeyelim. İlk televizyon diziniz, nasıl dahil olmuştunuz? Çok korkutucuydu. Ben Uğur Abi'yle görüştüm. İlk okuma ve kıyafet provası için bir mekan söylediler, kapısına gittim. İçimden, 'Benim ne işim var burada?' dedim. 'Ben ne yapıyorum? En iyisi döneyim' dedim. Tam o sırada kapı açıldı ve 'Hoş geldin' dediler, dönemedim. Benim diziye girişim öyle oldu yani kapıdan dönme hissiyle gittim. -Peki, partner olarak çalışmaktan en çok konfor şu isimle çalışmak çok konforluydu diyebileceğiniz bir isim var mı? Benim için öyle bir ayrım yok. Hepsi çok keyifliydi, çok profesyoneldi. Eğlenceli geçti benim için hepsi. ALT TARAFI OYUNCULUK YAPIYORUZ, KÜÇÜK DAĞLARI BİZ YARATMIYORUZ -Setlerdeki huzursuzlukları, sıkıntıları, arka planda yaşanan tatsızlıkları duyuyoruz. Eskiden şartlar daha zordu. Artık daha konforlu olmasına rağmen neden eski huzur yok? İnsanlar empati yoksunu oldular, birazcık onunla ilgili. Alt tarafı oyunculuk yapıyoruz. Bir doktor nasıl mesleğini yapıyorsa biz de oyuncuyuz, bizim de mesleğimiz bu. Küçük dağları biz yaratmıyoruz. Dışarıdan insanların sevgisini almak sizin karakterinizi değiştirmemeli. Maalesef ben yeni nesilde bunun çok değiştiğini görüyorum. Herkes 'Ben şuyum, ben buyum' diye çatışıyor ama herkes 'Biri'. Bence işi bozan kısım maalesef o. DOKTORLAR'DAN TEKLİF GELDİ, 'TUTMAZ BU İŞ' DEDİM! -Kariyerinizde rol aldığınız veya almadığınız için hiç pişmanlık duyduğunuz bir iş oldu mu? Oo bu iş tutmaz dediğim her iş tutmuştur. Öyle de isabetli kararlarım var (gülüyor). Okuyup okuyup, 'Yok ya, şimdi bu iş tutmaz, insanların içi kararır' falan deyip böyle yıllarca giden işler oldu. -Mesela? Doktorlar. -Hangi karakter için teklif gelmişti? Onu hiç hatırlamıyorum. 'Hastane ortamı, etrafta çok hastalık var, insanların içi kararır, bence tutmaz bu iş' dedim. Ne kadar isabetli karar değil mi? Öngörü deyince de ben (gülüyor). Tutmaz dediğim işler bak… Biri bir işe başlayacaksa gelsin bana, 'Tutmaz' diyorsam kesin kabul etsin. O kadar isabetli. -Peki, kabul ettiğiniz için pişman olduğunuz bir proje oldu mu? Yok, işlerimi severek kabul ettim. Mecburiyetten hiçbir şey yapmadığım için içime sinmeyen hiçbir şeyi yapmam. Huysuzumdur (gülüyor). GAYET KONFORSUZ BİR SETTİ AMA EĞLENCELİYDİ -Son olarak da Arka Sokaklar ile hafızalarımızda yer edindiniz. Böylesine uzun soluklu bir projede yer almak konforlu muydu? Sokaklarda çektiğimiz için konfor aramıyoruz (gülüyor). Zaten yaz kış sokaktasın. Gayet konforsuz bir setti ama çok eğlenceliydi. Ekip olarak herkes birbirini yıllardır tanıyor, artık ağabey kardeş gibi oluyorsun. O anlamda rahat bir setti, girip hemen adapte olabildim. 3 sene boyunca haftanın 6 günü dip dibeydik. Hatta boş günlerimizde bile hep birlikte yemeklere giderek o günü beraber geçirirdik. Öyle geçirdik zamanımızı. -Tiyatroda da çok güzel iki oyununuz devam ediyor. Setin zorluğundan tiyatronun konforuna geçtiniz diyebilir miyiz? Yoksa tiyatronun ayrı bir zorluğu mu var? Canlı seyirciyle birebir olmak nasıl bir duygu? Buranın ayrı bir zorluğu var. Öncelikle prova ve ezber süreci üç, üç buçuk ay sürüyor, oyunun oturması zaman alıyor. Seyirci zaten başlı başına bir zorluk faktörü. Çünkü her sahneye kalp çarpıntısıyla çıkıp oyunun ortasında birazcık kendine geliyorsun. Oyun bittiğinde ise 'Oh, başıma bir şey gelmeden bitti' diyorsun. -Oyunlardan da bahsedelim. Nerede sahneleniyor, ne zaman başlıyor yeni sezona? Ruh Salatası ve Doktor Bana Bir Çare adlı iki oyunumuz var. İstanbul ve bütün Türkiye olarak geziyoruz. Şu an yaz arası verdik. Eylül sonuna doğru başlayacağız. İki oyunda da maalesef yoğunluklardan ve dizi düzenlerinden dolayı küçük oyuncu değişikliğine gidildi. Doktor Bana Bir Çare'de Gözde Kaya ve Deniz Arcak, Ruh Salatası'nda da Yağmur Atacan kadroya eklendi. Şimdi iki oyunun yepyeni kadrosu ile tekrar kışa başlıyoruz. -Sinema seyircisinde bir düşüş oldu. Peki tiyatroda da bir düşüş var mı yoksa tam tersi bir artış mı var? Açıkçası o anlamda çok mutluyuz. Bazen seyircimizin haberi olmuyor o yüzden bir düşüş yaşanabiliyor. Ama genel olarak tiyatro seyircisinde bir artış var. Seyirci artık oyunu bilerek ne seyredeceğini kendi seçerek geliyor. Burada bir oyun varmış bakayım diye gelmiyor. O yüzden seyircimizden çok mutluyuz. Gittiğimiz her yerde neredeyse kapalı gişeye yakın oynuyoruz. Bizi en mutlu eden şey doğudaki seyirci. Diyarbakır'da oynadığımız oyundaki alkış ve o coşku gerçekten inanılmazdı. Oranın seyircisi hakikaten büyük bir artış gösterdi. Ve bu durum bizi aşırı mutlu ediyor. -Dikey diziler son dönemde epey popüler oldu. Bu konudaki deneyimlerinizi ve dikey dizi projelerinizi konuşmak isterim… İki tane dikey dizi çektim; birini kız kardeşim yazdı, hatta onunla birlikte oynadık. Henüz ikisi de Türkiye'de yayınlanmadı. Biri Rusya'da yayınlandı. Türkiye'de ne zaman yayınlanacak, ben de tam bilmiyorum. Ama çekmesi çok rahat, bir hafta içinde otuz bölüm falan çekebiliyorsun. Seyirci açısından da izlemesi çok pratik, uzun bir şeyi seyretmeye tahammülümüz kalmadı. Yukarı kaydırarak iki dakikada her şeyi anlıyorsun; başı var, sonu var, finali var, heyecanı var. Bence daha fazla platform kurulup bu işe biraz daha yönelinmesi gerekiyor. Şu anda yurt dışında, özellikle de Çin'de, Japonya'da inanılmaz popüler bir format. İnşallah bizde de daha çok platform kurulur ve daha çok dizi çekeriz. Çünkü hakikaten hem maliyet açısından hem de seyirci için çok büyük bir rahatlık. -Kardeşinizle çektiğiniz dikey diziyi sormak istiyorum. Aile bireyiyle iş yapmak zor olabilir. Siz kardeşinizle nasıl anlaşıyorsunuz? Birlikte çalışmak konforlu mu? Valla bizim için çok konforlu. Çünkü biz çok yakınız ve sürekli birlikteyiz. O yüzden birbirimizin bakışından bile bir şey söylemeden birbirimizi çok rahat anlıyoruz. Bir yerden sonra her şey Derya'nın yazdığının biraz dışına çıkıp doğaçlama gitti. Beraber çalışmak inanılmaz konforlu ve rahat. BİR DAHA ONUNLA ÇALIŞMAM, KAPRİSE TAHAMMÜL EDEMİYORUM -'Bir daha asla onunla çalışmam' diyebileceğiniz bir isim var mı peki? Var. Kim olduğunu söylemem ama var. Bir kişi var, tercih etmem onunla çalışmayı mümkünse. Yirmi küsur senelik çalışma hayatımda sadece bir kişi. Kapris, benim çok tahammül edemediğim bir şey. -Daha yeni nesil bir isim mi? Değil. Çok da yeni değil. Herkes aynı şartlarda çalışırken birinin kaprisi yüzünden bütün setin karman çorman olması benim ayarlarımı bozuyor. KEREM İÇİN YAPMAMIZ GEREKENİ YAPIYORUZ -Magazinde de zaman zaman gündeme gelen bir isimsiniz. Son olarak da oğlunuzun doğum gününde eski eşinizle bir araya geldiniz diye gündem oldunuz. Anne baba olarak her eski eşin bu iletişimi sürdüremediğine şahit oluyoruz. Sizin için bu iletişimi sürdürmek zor oluyor mu? Açıkçası çok zorlanmıyoruz. Çünkü ikimiz de ne için bu iletişimi yürütmek zorunda olduğumuzu biliyoruz. Kerem için yapmamız gereken bu. Bence saygı çerçevesinde yürümeyecek iş yoktur. Biz de tam olarak o noktadayız. Kerem'in iyiliği için yapmamız gereken her şeyi yapıyoruz. Çok zor bir şey değil bence. EVLİLİK YÜRÜTMEK ÇOK ZOR BİR ŞEY -'Sanat dünyasında evlilik yürütmek zordur' derler. Katılıyor musunuz buna? Hayır, ona katılmıyorum açıkçası. Bence hayatta evlilik yürütmek çok zor bir şey. Herkes için geçerli. Göz önünde olmak çok bir şey değiştirmiyor. Sadece haber oluyor. Onun dışında evin içinde aynı yemeği yapıyorsun göz önünde olsan da 'Akşam ne yiyeceğiz?' diye soruluyor sana. O yüzden bence genel olarak evlilik çok zor bir müessese. İşin zorluğu uzun süre onu götürebilmek herhalde. -Evlilik aşkı öldürüyor o zaman diyebilir miyiz? Hiçbir fikrim yok. Ben boşandığım için hiç bilmiyorum. Herhalde fazla sorumluluk yüklemek bir şeyleri öldürüyor. -Şu an nasılsınız? Yani özel hayatınız her şey yolunda mı? Çok şükür. Gayet iyiyim. -Anne oğlu ilişkinizi de merak ediyorum… Çok tatlıyız bazen birbirimizi aşırı sinir edip kavga etsek de neticede 10 yaşında bir ergen maalesef. Bazen bana, 'Bu akşam seninle romantik yemek yiyelim mi?' diyor, beraber romantik yemeklere çıkıyoruz. Var öyle şeylerimiz. Komik bir çocuk. Çok hareketli, durmuyor, ama yaramaz değil ve laf dinleyen bir çocuk çok şükür. O yüzden şanslıyım. Oyalama kısmı zor ama onun dışında hakkını yiyemem. Gerçekten laf dinleyen bir çocuk. Kızın varsa çocuğun var hissiyatı oluyormuş insanlarda derler. Erkek çocuk ise evin içinde bir şey besliyoruz oluyor. Çünkü durmuyor ve sürekli evin içinde bir şeyler havalarda uçuşuyor. KEREM 18 YAŞINA GELENE KADAR EVLENMEYİ DÜŞÜNMEM -Peki, evliliğe kapıları kapattım gibi bir noktada mısınız? Yani evliliğe kapıları kapatmadım ama çok gerek var mı bilmiyorum. Büyük konuşmayayım ama Kerem on sekiz yaşına gelene kadar evlenmeyi düşünmem. O bir kendi hayatını kurtarsın, kendi ayakları üstünde dursun, bir üniversiteye gitsin. Sonra ben bakarım. BEDENİM 47'YE GELDİ, KAFA YAPIM 25'TE TAKILI KALDI -İnsan her yaşında başka bir kişiliğe bürünür derler. 20'lerin başka, 30'larında başkai 40'larında başka… 40'lar yaşlar size neler getirdi? Hayır, sadece beden 47'ye geldi, kafa yapısı 25'te takılı kalmış. Hiçbir şey çıkmadı yani ortaya (gülüyor). Şaka bir yana; biraz daha sakinlik, olgunluk gelmiş olabilir ama çok emin değilim. Hala o içimdeki zıpırlık devam edebiliyor. İyi bir şeydir herhalde diye düşünüyorum, değişim olmadı bende. 'Çok olgunlaştım, çok duruldum' falan öyle bir şey diyemem.