Dünyanın en kurak coğrafyalarından Sahra Çölü'nün güneyindeki Sahel bölgesinde, çölleşmeyle mücadele etmek için atılan ilk adımlar aşırı sıcaklara takıldı. Sonuçlanan hüsranın ardından geliştirilen 'Yarım ay' mucizesi, doğayı adeta yeniden ayağa kaldırdı.
İklim krizinin ve küresel ısınmanın en sert hissedildiği bölgelerin başında gelen Sahra Çölü ve çevresindeki Sahel bölgesi, uzun yıllardır aşırı otlatma ve kavurucu güneşin yarattığı erozyonla mücadele ediyor. Toprağın taşlaşarak su geçirmez bir katmana dönüşmesi, bölgenin tamamen çölleşmesine yol açıyordu.
Ekosistemi canlandırmak için atılan ilk adımlar zorlu iklim koşulları yüzünden başarısızlıkla sonuçlansa da, geliştirilen doğa dostu yeni bir su tutma tekniği kuraklığın kader olmadığını gözler önüne serdi.
ARI KOVANLARI ERİDİ, AĞAÇLANDIRMA YETMEDİ
Bölgedeki doğayı canlandırmak amacıyla başlangıçta arı kolonilerinin ve ağaçlandırma faaliyetlerinin devreye sokulması hedeflendi. Ancak çölün kavurucu sıcakları planları altüst etti.
Aşırı sıcaklıklar, arı kovanlarının içindeki balmumunun yumuşamasına ve tüm yapının bozulmasına neden olarak arı projesinin başarısızlıkla sonuçlanmasına yol açtı.
Geleneksel ağaçlandırma çalışmaları ise toprağın yağmur suyunu tutacak nemden mahrum olması sebebiyle fidanların kısa sürede kurumasıyla neticelendi.
Bu acı tablo, uzmanları doğanın kendi dinamiklerine uygun çok daha kalıcı ve köklü çözümler aramaya itti.
ÇÖLÜN ORTASINDA HAYAT KURAN "YARIM AY" ÇUKURLARI
Çölleşmeyle mücadelede çığır açan yöntem, arazide yarım ay biçiminde özel çukurlar açılmasına dayanıyor. Sistemin işleyiş mekanizması şu adımlardan oluşuyor:
Herhangi bir teknolojik altyapı, pompa, boru hattı veya elektrik gerektirmeyen bu yöntem, toprağın derinlemesine nem kazanmasını sağlıyor.
DOĞA KENDİ KENDİNİ İYİLEŞTİRİYOR
Toprakta nemin kalıcı olarak korunmasıyla birlikte çiftçiler, kuraklığa dayanıklı yerel bitkilerin tohumlarını toprakla buluşturdu. Bu süreçte yaşanan domino etkisi ekosistemi adeta yeniden yarattı.
YÜZDE 50'LİK DEV ARTIŞ!
Nijer'deki 18 uygulama alanında gerçekleştirilen bu çalışmalar sonucunda bitki örtüsünün yeşilliğinde yaklaşık yüzde 50 oranında artış kaydedilmesi, bu yerel yöntemin gelecekte kuraklıkla mücadele için küresel bir model olabileceğini kanıtladı.
