Modernleşen yeni dünya düzenine insanlar da adapte olmaya devam ediyor. Her geçen zamanda insanların ürettiği teknolojiden tutun birçok sektörde dev atılımlar gerçekleştirilirken, Endonezya'da yaşayan ve kendilerine Baduy denen bu kabile yaşanan bütün gelişmeleri modernleşme saydıkları için yasaklıyor. Evlerini çivi bile kullanmadan yapan bu izole kabile, köyden bir kere bile çıkan kişiyi kovuyor. İşte dünyanın en izole topluluğu Baduy Kabilesinin hikayesi…
Her geçen gün kendini yenileyen ve yaşanan gelişmelere adapte olan insanoğlu, yaşamını daha konforlu hale getirebilmek için yeni buluş ve keşiflere imza atmaya devam ediyor.
Fakat Endonezya'da yaşayan Baduy Kabilesi, çoğunluğun aksine kendisini dış dünyadan neredeyse izole etmiş ve modernleşmeyi reddediyor.
Öyle ki Batı Java'nın dağlık alanlarında yaşayan bu kabile hiçbir teknolojik ürün kullanmıyor.
Kabile kendi içinde Dış Baduy Orta Baduy ve en gizemli olan İç Baduy olmak üzere üçe ayrılırken, Elektrik, telefon gibi şeyleri reddeden kabilede ayakkabı kullanımı bile yasak.
Hatta eğitim de modernleşme gibi görülürken, burada eğitim ve öğretmen de bulunmuyor.
Sadece kuşaktan kuşağa bilgi aktarımı yapılan kabileye dışarıdan biri giremiyor ve dışarıya giden kişi de asla geri alınmıyor.
Ayrıca bu gizemli kabile kendilerini dünyadaki ilk insan olduklarına ve tanrının kurduğu ilk düzene uygun yaşadıklarına inanıyorlar.
BENZER BİR KABİLE AMİŞLER
Dünyanın en garip topluluklarından olan Amişler, hikâyeleri ile dinleyenleri şaşkına çeviriyor. Hikâyeleri 1600'lü yıllara dayanan Amişler'i görmek için kilometrelerce uzatan insanlar geliyor. Katolik kilisesi tarafından yıllarca katledilen Amişler, ABD'de elektrik, telefon, otomobil gibi teknoloji ürünlerini kullanmadan hayatını sürdürmeye çalışıyor.
Elbetteki bu başka yerlerde yaşamadıkları anlamına gelmiyor ama daha çok bulundukları yer burası.
Amişler, çamaşır ve bulaşıklarını elde yıkıyorlar, akşamları mum ışığında oturmayı tercih ediyorlar, atlı arabanın yanı sıra zaman zaman bisiklet kullanarak ulaşımı sağlıyorlar ve akşama kadar tarlalarında çalışıp gün batımına yakın evlerine çekiliyorlar.
Ayrıca Amişler kılık kıyafetlerini son modaya göre değiştirmiyorlar. Yani mezhepleri çıktıktan bu yana aynı şeyi giyiyorlar diyebiliriz.
Giyim tarzlarıyla da farklı olan Amiş topluluğunda kadınlar uzun kollu ve uzun etekli elbiseler giyiyor. Elbiselerini önlük ve 17. yüzyıldan kalma şapkaları ile tamamlıyorlar.
Erkekler ise çalışırken askılı elbise, günlük yaşamda ise koyu renk takım elbise giyerek şapka takıyorlar.
Evlendikten sonra tüm erkekler sakal bırakıyor.
Devlete vergi vermiyorlar, sosyal güvenlikle ilgilenmiyor ve askerlik yapmıyorlar.
1600'lü yılların sonunda Reform hareketi sırasında, doğumundan sonra bir çocuğun vaftiz olmasının mantıksız olduğunu ve herkesin 18 yaşından sonra kendi iradesiyle karar vermesi gerektiğini savunuyorlardı.
Katolik Kilisesi ise bu fikre tepki vererek yüzlerce insanı öldürdü.
Amişler de öldürülen gruplardan biriydi.
Amişler, ismini İsviçreli Jacob Amman'dan alıyorlar. Sonrasında ise Avrupa'da baskılardan yıldıkları için soluğu Amerika'da alıyorlar.
Kendi özel kiliselerinde ibadet etmeyi tercih eden Amişlerin en çok önem verdiği şeylerin başında 'Fazla çocuk sahibi olmak' geliyor. Bu konuya nüfuslarının artması için özel önem veriyorlar.
Yine komşuluk ilişkileri ve akrabalarıyla görüşmek.
Son 16 yılda nüfusları 125 binden 230 bine çıktı ve her ailenin 4-5 çocuk yapması sebebiyle de 2026'da nüfuslarının 500.000'i bulması bekleniyor.
Renkli ve baskılı kumaşlar giymiyorlar; her köyde sadece 1 telefon var ve onu acil durumlar için kullanıyorlar.
Kadınlar evlenene kadar saçlarına siyah örtü, evlendikten sonra beyaz örtü bağlıyorlar.
Hastalandıklarında hastaneye gitmek yerine doğal tedavi yöntemleri deniyorlar. Hastanelik bir duruma gelinirse ise masrafları cemaat imece usulüyle ödüyor.
Traktör kullanmıyorlar; bütün üretimlerini 17. yüzyıl aletleri yani saban ve benzeri aletlerle sürdürüyorlar.
Almanca'nın farklı bir aksanıyla konuşan ve anadillerini 200 yıla yakın süredir bulundukları Amerika kıtasında da kullanmayı sürdüren topluluk, çocuklarını ilköğretimin ardından okula göndermiyor.
