Japon araştırmacılar tarafından yürütülen sıra dışı bir çalışma, siyah inekleri tıpkı birer zebra gibi beyaz çizgilerle boyayarak geometrik desenlerin sinekler üzerindeki etkisini gözler önüne serdi. Çizgili görünüme kavuşan sığırların diğerlerine kıyasla tam yüzde elli daha az sinek saldırısına maruz kaldığını kanıtlayan deney, zebraların çizgilerini kamufle olmak için değil, doğal birer böcek savar olarak geliştirdiği hipotezini tescilledi.
Deney boyunca her bir hayvanı sırasıyla farklı görsel koşullara maruz bırakan uzmanlar, sineklerin sığırlara yaklaşım stratejilerini mercek altına aldı.
İneklerin bir kısmı zebraları andıran siyah ve beyaz hatlarla boyanırken, bir kısmına ise kendi kürk tonlarında olan ve dışarıdan fark edilmesi oldukça güç siyah çizgiler uygulandı.
Kalan hayvanlar ise üzerinde hiçbir değişiklik yapılmadan kontrol grubu olarak doğal halleriyle bırakıldı.
Gün boyunca süren titiz gözlemlerde hem sığırların bacak ile gövdelerine konan sinek sayıları tek tek sayıldı hem de hayvanların rahatsızlık anlarında sergiledikleri sinsi fiziksel tepkiler yüksek çözünürlüklü kameralarla kayıt altına alındı.
Siyah ve beyaz desenli ineklerin üzerindeki sinek yoğunluğunun diğer gruplara göre belirgin şekilde düşük çıkması, koruyucu etkinin boyanın kokusundan değil, tamamen görsel algıdan kaynaklandığını net bir şekilde tescilledi.
Araştırmacılar, birbirine zıt çizgilerin sineklerde hareket ve mesafe algısını sinsi bir şekilde bozduğunu rapor etti.
Çizgili yüzeylere yaklaşan kanatlı zararlılar, zıt renklerin yarattığı bu güçlü görsel yanılsama sebebiyle uçuş hızlarını ve iniş açılarını bir türlü ayarlayamadı.
Hedefe doğru sağlıklı bir iniş gerçekleştiremeyen sinekler, yön duygularını kaybederek saniyeler içinde bölgeden uzaklaşmak zorunda kaldı.
Sinek konma sayısındaki bu keskin düşüş, sığırların konfor seviyelerine ve günlük davranışlarına da doğrudan olumlu yansıdı.
Sinekler tarafından sinsi sinsi rahatsız edilmeyen çizgili ineklerin; baş sallama, kulak oynatma, kuyruk vurma, deri titretme ve ayakları sertçe yere vurma gibi stres kaynaklı savunma mekanizmalarını çok daha seyrek sergilediği gözlemlendi.
