İlk bakışta gökdelenin tepesindeki küçücük bir kapıcı dairesinden fazlası değil… Ancak New York'ta bir mimarın satın aldığı bu alan, yıllar içinde görenleri şaşırtan bambaşka bir yapıya dönüştü. Üstelik evin asıl dikkat çeken kısmı dışarıdan bakıldığında hiç belli olmuyo
New York'ta mimarlık yapan Andrew Tesoro, bir gökdelenin tepesindeki yaklaşık 37 metrekarelik eski kapıcı dairesini satın alarak yıllık içerisinde bu küçük alanı üç katlı bir çatı evine dönüştürdü. Tesoro, aradan geçen onlarca yıla rağmen hala aynı evde yaşamını sürdürüyor.
Manhattan'ın Upper West Side semtindeki 210 West 78th Street adresindeki binanın tepesinde yer alan daire, başlangıçta yöneticisine ait bir kapı dairesiydi.
Tesoro, 205 bin dolar istenen daireyi satıcıyla iki yıl süren pazarlık sonrasında 1990 yılında 158 bin dolar karşılığında satın aldı.
Daireyle birlikte çatı üzerinde geliştirme hakkını da ek 15 bin dolar ödeyerek satın aldı. İnşaat 1996 yılında başlayarak yaklaşık 200 bin dolara mal oldu. Tesoro, inşaatın tamamlanmasıyla 1997 yılında evine taşındı.
New York'un bina yönetmeliklerinin getirdiği kısıtlamalar nedeniyle başlangıçta planladığı iki katlı ek yerine A-frame tarzı bir tasarım seçti. Bu sayede yükseklik yönünde ilerleyerek toplam üç katlı bir yaşam alanı oluşturabildi.
ÇATI TERASINDA HAVUZU VE BARBEKÜSÜ VAR
Evin en dikkat çeken bölümlerinden biri üzerinde havuz, barbekü ve dinlenme alanları bulunan geniş çatı terası oluyor. Tesoro, evin bazı bölümlerinin hala tamamlanmamış durumda olduğunu belirtiyor.
Aradan geçen onlarca yıla rağmen mimar hala aynı evde yaşıyor ve burayı terk etmeyi aklından bile geçirmiyor.
Tesoro, burada yaşamaktan duyduğu memnuniyeti, 'Eğer burada yaşamayı seviyorsam neden taşınayım ki?' sözleriyle özetliyor.
Proje, sıradan bir kapıcı dairesinin yıllar içinde nasıl kişiye özel, çok katlı bir yaşam alanına dönüşebileceğinin çarpıcı bir örneği olarak gösteriliyor.
ABD'nin dev metropolü Chicago, 1850'li yıllarda hızla artan nüfusuna rağmen büyük bir altyapı kriziyle karşı karşıya kaldı. Michigan Gölü kıyısındaki alçak ve bataklık arazi üzerine kurulan kentte yağmur ve atık sular doğal yollarla tahliye edilemiyor, caddeler diz boyu çamurla kaplanıyordu. Durgun suların yarattığı hijyenik kriz, kısa sürede kolera ve tifo gibi ölümcül salgınların kenti sarmasına neden oldu.
SALGINI ÖNLEMEK İÇİN RADİKAL KARAR
Sağlık krizini kökten çözmek isteyen yetkililer, 1855 yılında ABD'nin ilk kapsamlı kanalizasyon sistemini inşa etme kararı aldı. Ancak atık su borularına eğim verebilmek için gereken kot, mevcut şehir caddelerinin oldukça üzerindeydi.
Mühendisler, caddeleri toprak ve taş doldurarak 1,5 ila 3 metre arasında yükseltmeyi teklif etti. Yolların yükseltilmesiyle birlikte mevcut binalar çukurda kaldı. Yetkililer, yapıları yıkıp yeniden yapmak yerine binaların tamamını yerinde havaya kaldırma kararı aldı.
BİNLERCE VİDALI KRİKO İLE TONLARCA AĞIRLIK KALDIRILDI
Mühendis George Pullman gibi dönemin önde gelen isimlerinin liderliğinde yürütülen projede devasa bir koordinasyon sağlandı. Binaların temellerine yüzlerce vidalı kriko yerleştirildi.
Eş zamanlı çalışan yüzlerce işçi, düdük ve boru sesleriyle verilen komutlar doğrultusunda krikoları milimetrik olarak aynı anda çevirdi. Bu hassas eşgüdüm sayesinde devasa tuğla ve taş yapılar, duvarlarında tek bir çatlak bile oluşmadan santim santim yukarı taşındı.
TİCARİ HAYAT AKŞAMA KADAR KESİNTİSİZ SÜRDÜ
İnanılmaz operasyon sırasında şehirdeki sosyal ve ticari yaşam aksamadan devam etti. Örneğin, altı katlı ve 25 bin ton ağırlığındaki prestijli Tremont House Oteli, konukları odalarında konaklamaya ve yemek salonlarında vakit geçirmeye devam ederken 600 işçinin çalıştırdığı 5 bin krikoyla sorunsuz şekilde kaldırıldı.
Daha hafif olan ahşap binalar ise krikolarla yükseltildikten sonra altlarına konulan silindirlerle şehrin dışındaki mahallelere taşındı.
Yaklaşık yirmi yıl boyunca parça parça sürdürülen bu devasa mühendislik hamlesi, Chicago'yu bataklıktan kurtararak modern ve sağlıklı bir metropole dönüştürdü. Şehir, sağlam bir altyapı üzerine inşa edilerek sonraki yıllarda yaşanacak devasa büyümesine güvenli bir zemin hazırladı.
İtalya'nın Siena kentinde nehir veya büyük bir doğal su kaynağının bulunmaması, Orta Çağ döneminde sıra dışı bir mühendislik çözümünün geliştirilmesine yol açtı.
Şehrin altına oyulan ve toplam uzunluğu 25 kilometreyi aşan "Bottini" tünelleri, yağmur suyunu yalnızca yer çekimi ve eğimden yararlanarak kentin tarihi çeşmelerine taşıyor.
Yüzyıllar boyunca Siena'nın su ihtiyacını tek başına karşılayan bu dar tüneller, günümüzde de işlevini sürdürmeye devam ediyor.
Yüzyıllar boyunca Siena'nın su ihtiyacını tek başına karşılayan bu dar tüneller, günümüzde de işlevini sürdürmeye devam ediyor.
Yüzyıllar boyunca Siena'nın su ihtiyacını tek başına karşılayan bu dar tüneller, günümüzde de işlevini sürdürmeye devam ediyor.
SUYU POMPA KULLANMADAN ŞEHRİN ÇEŞMELERİNE TAŞIDILAR
Siena'nın kolay işlenebilen tüf kayalıklarının içine kazılan Bottini tünelleri, genellikle 1,80 metre yüksekliğinde ve bir metreden daha dar olacak şekilde tasarlandı.
Tünellerin tabanında yer alan "gorello" adlı küçük kanallar, zeminden süzülen yağmur sularını topluyor.
Hassasiyetle hesaplanan milimetrik eğim sayesinde su, herhangi bir mekanik pompa kullanılmadan doğrudan şehrin tarihi çeşmelerine ulaştırılıyor.
