Milyonlarca ağaç umutla dikildi, yıllar sonra ülkenin başına dert oldu. Japonya'da geçmişte başlatılan dev ağaçlandırma seferberliği, bugün milyonlarca kişiyi etkileyen şaşırtıcı bir krize dönüştü.
İkinci Dünya Savaşı'nın ardından ağır bir ekonomik ve fiziksel yıkımla yüzleşmek zorunda kalan Japonya yönetimi; hem ülkenin yeniden yapılanma sürecindeki acil kereste ihtiyacını karşılamak hem de erozyon riskini engellemek amacıyla devasa bir ağaçlandırma hamlesi başlatmıştı.
Bu stratejik seferberlik kapsamında dikilen milyonlarca Japon sediri ve selvisi, kısa süre içerisinde ülke genelindeki toplam toprakların yaklaşık beşte birini kaplayan son derece geniş plantasyon alanlarına dönüştü.
Ancak geçmiş dönemde büyük bir ekonomik kalkınma umuduyla hayata geçirilen bu kapsamlı yeşil proje, aradan geçen onlarca yılın ardından günümüzde Japonya'nın en ciddi halk sağlığı ve çevre krizlerinden birinin odak noktası haline geldi.
OLGUNLAŞAN AĞAÇLARIN POLENLERİ KİTLESEL SAĞLIK SORUNLARINA YOL AÇTI
Yıllar içerisinde olgunlaşan sedir ve selvi ağaçları, özellikle bahar dönemlerinde rüzgarın da etkisiyle şehir merkezlerine kadar kolayca sürüklenebilen devasa miktarda hafif polen üretmeye başladı.
Söz konusu durum, günümüzde ülke nüfusunun yüzde 40'tan fazlasını doğrudan etkileyen şiddetli ve kronik bir saman nezlesi salgınının yaşanmasına sebebiyet verdi.
Öte yandan, ucuz ithal kereste nedeniyle yerli üretimin cazibesini kaybetmesi ve orman bakımının ihmal edilmesi, ağaç yoğunluğunu aşırı derecede artırdı.
Güneş ışığının orman zeminine ulaşamaması neticesinde toprağın su tutma kapasitesi belirgin bir şekilde azaldı ve bölgedeki yerel bitki örtüsü ağır hasar gördü.
JAPONYA HÜKÜMETİ GENİŞ ÇAPLI SEYRELTME ÇALIŞMALARI BAŞLATTI
Ortaya çıkan olumsuz tablonun sosyo-ekonomik maliyetini düşürmeyi ve halk sağlığını güvence altına almayı hedefleyen devlet yetkilileri, Japonya Ormancılık Ajansı koordinasyonunda yürütülen kapsamlı bir orman yönetimi planını resmen yürürlüğe koydu.
Bu çerçevede her yıl on binlerce hektarlık alanda planlı kesim ve seyreltme faaliyetleri aralıksız bir şekilde icra ediliyor.
Yürütülen rehabilitasyon projeleriyle, kesilen ağaçların yerine daha az polen üreten dayanıklı türlerin dikilmesi ve bölgenin özgün bitki örtüsünün yeniden tesis edilmesi amaçlanıyor.
1970'li yıllarda hem atık lastik sorununu çözmek hem de deniz canlılarına yeni yaşam alanı sunmak amacıyla başlatılan "yapay resif" projesi, tarihin en büyük çevre facialarından birine dönüştü. Florida kıyılarına bırakılan 2 milyon lastik, doğal mercan kayalıklarını yok etmeye devam ediyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nde 1960 ve 70'li yıllarda araç kullanımının hızla artması, devasa bir atık lastik krizini beraberinde getirdi. O dönemde geri dönüşüm teknolojilerinin yetersiz olması sebebiyle atıkların depolanması ciddi bir sorun haline gelince, Florida'da dikkat çeken ancak son derece riskli bir adım atıldı.
Bir kuruluş, atık lastikleri okyanus tabanına yerleştirerek yapay bir mercan kayalığı oluşturma fikrini ortaya attı. Proje kapsamında, Fort Lauderdale kıyılarında yer alan Osborne Kayalığı'na yaklaşık 2 milyon atık lastik bırakıldı.
GÖRKEMLİ AÇILIŞ FELAKETLE SONUÇLANDI
Sivil teknelerin de katıldığı dev organizasyonda, çelik klipsler ve naylon kayışlarla birbirine bağlanan lastikler, okyanus tabanında yaklaşık 14 hektarlık bir alana yayılacak şekilde konumlandırıldı.
Ancak hedeflenen ekolojik katkı hiçbir zaman gerçekleşmedi. Deniz canlılarının lastik yüzeylerine tutunup çoğalamadığı görülürken, asıl büyük felaket zamanla ortaya çıktı.
TUZLU SU VE AKINTI FELAKETE DÖNÜŞTÜRDÜ
Tuzlu suyun zamanla çelik bağlantıları çürütmesi ve güneş ışığının naylon malzemeyi deforme etmesi sonucu, birbirine bağlı duran 2 milyon lastik serbest kaldı. Fırtınalar ve güçlü dip akıntılarıyla sürüklenen devasa lastik kütleleri, bölgedeki doğal mercan resiflerine çarparak yok etmeye başladı. Doğal ekosisteme büyük zarar veren sürüklenen lastikler, bölgedeki deniz yaşamının da hızla azalmasına yol açtı.
TEMİZLİK ON YILLAR SÜRECEK
2006 yılında resmi olarak başlatılan devasa temizlik operasyonlarına rağmen felaketin izleri silinebilmiş değil. Aradan geçen yıllara rağmen batık lastiklerin henüz çeyreğinden biraz fazlası sudan çıkarılabildi. Mevcut projeksiyonlar, okyanus tabanındaki lastiklerin sadece yarısının temizlenebilmesi için en iyimser ihtimalle 2033 yılına kadar çalışılması gerektiğini gösteriyor.
