Diyarbakır'ın Çüngüş ilçesinde sonbahar mevsiminin gelmesiyle yöre halkı için tatlı bir kışa hazırlık telaşı başlıyor. Özellikle Karakaya Mahallesi'nin engebeli coğrafyasında hummalı bir çalışma yürütülüyor.
Ağaç dallarındayken mor ve kırmızı renklere bürünen bu ufak tefek şifa deposunun adı menengiç. Tamamen doğal ortamda yetişen menengiçler, zahmetli bir yolculuğa çıkmak üzere sepetlere doluyor.
Suda güzelce yıkanıp temizlenen ürünler, kuruması amacıyla müstakil köy evlerinin damlarına serilen örtülerin üzerine özenle yayılıyor.
Damlara serilen bu minik meyveler günlerce güneşin altında kurumaya bırakılıyor. İstenen sertliğe ulaşana kadar doğanın kucağında öylece bekletiliyor.
Güneşte iyice sertleşen menengiçler daha sonra tepsilere dökülüyor. Ardından sobaların üzerinde ya da odun ateşinde büyük bir özenle kavrulmaya başlanıyor.
Kavrulan menengiçler yörede sadece içecek olarak değil; çay ve kahvelerin yanında tüketilen, son derece lezzetli ve doğal bir kuruyemiş alternatifi olarak da sofralarda yerini alıyor.
Öğütülen o minik taneler, damaklarda eşsiz bir tat bırakan meşhur Çüngüş menengiç kahvesine dönüşüyor. Asırlardır süren bu gelenek sayesinde katkısız ve tamamen doğal bir lezzet ortaya çıkıyor.