Yıllar önce Læsø Adası'nın en büyük geçim kaynağı tuz üretimiydi. Deniz suyunu kaynatmak için adadaki ağaçlar o kadar çok kesildi ki, bir süre sonra ortada ev yapacak tek bir kereste bile kalmadı.
Ahşap bulamayan halk mecburen gözünü denize çevirdi. Evlerin iskeletini kıyıya vuran eski gemi enkazlarından çıkardıkları tahtalarla kurarken, çatıları kapatmak için de sahil kenarında bolca bulunan deniz çayırlarını toplamaya başladılar.
Kış fırtınalarının ardından sahile vuran tonlarca deniz çayırı özenle toplandı ve kurumaya bırakıldı. Bu ilginç yapı tekniğinin geliştirilmesinde ve devasa çatıların sabırla örülmesinde adadaki kadınlar en büyük rolü üstlendi.
Birbirine dolanan bu deniz çayırları, ahşap iskeletin üzerine incecik değil, adeta bir yorgan gibi çok kalın katmanlar halinde serildi. Öyle ki bazı evlerde çatının kalınlığı 2 metreyi, toplam ağırlığı ise tam 40 tonu buluyor.
Çürümemesinin sırrı tuzda saklı
Akıllara hemen "Bu otlar yağmur yedikçe neden çürümüyor?" sorusu gelebilir. Deniz çayırlarının içindeki o yoğun tuz oranı, bitkinin hem çürümesini engelliyor hem de zararlı böcekleri çatıdan uzak tutarak evi koruyor.
Sadece dayanıklılık değil, bu kalın ot tabakası aynı zamanda kusursuz bir doğal yalıtım malzemesi görevi görüyor. Dondurucu soğuklarda evin içini sıcacık tutarken, yaz aylarında serin kalmasını sağlıyor.
Modern kiremitlerin uçtuğu, betonların çatladığı fırtınalı kış günlerinde bile bu ağır ve kalın deniz çayırı çatıları yerinden oynamıyor. Uygun şekilde örüldüğünde bu evlerin ömrü rahatlıkla 300 yılı aşabiliyor.
1600'lü yıllardan 1950'lere kadar adada bu yöntemle yaklaşık 300 ev inşa edildiği biliniyor. Ne yazık ki günümüzde bunlardan sadece 30 kadarı ayakta kalmayı başarmış durumda ve 12 tanesi özenle korunuyor.
Sabah.com.tr Uygulamamızı İndirin
Uygulamalara Özel Ayrıcalıkları Keşfedin!
