Mahallede yine kavga çıktı. Bizlere, yani konu komşuya da seyirlik tabii... Seren'le kocası Musa'nın birbirini yemesini elde çekirdek, çitleye çitleye izliyoruz işte... Ama nasıl izlemeyelim? Malzeme öyle zengin ki! İçinde kumar var, zengin kız-fakir oğlan var, kötü kayınpeder, kötü kaynana var, hırsızlık var, yalan var, dolan var, varoğlu var... Bu seferki güllerin savaşı çok kanlı geçeceğe benziyor. Çünkü damat tarafı akıllara zarar bir iddiada bulundu. Seren'in ilk hamileliğinin çakma olduğunu duyurdu. Bu doğruysa da rezalet, iftiraysa da ayrı kepazelik. Bir insan, önünü arkasını düşünmeden böyle büyük bir iftira atar mı?
KÜÇÜK OĞLAN ÇOCUĞU
Çocuk ruhluysa atar. Çünkü bir tek çocuklar düşünmezler böyle ayrıntıları. Eh bir insana da bir şeyi 40 kez söylersen olurmuş ya, Seren de evliliği boyunca kameralara "Musa çok iyi bir çocuk, evine şöyle düşkün bir çocuk, böyle kibar bir çocuk, çocuk da çocuk" diye diye, sonunda adamı indirdi anaokulu seviyesine... Babasından ödü kopan, kendi hayatına sahip çıkamayan, sonuçlarını düşünmeden hata üstüne hata yapan küçük bir oğlan çocuğu o... Hemen hemen tüm erkek cinsi gibi. Sizi bilmem ama ben bu zamana kadar ailesinin güdümü altında ezilmeyen bir adama rastlamadım. Bilmiyorum belki benim şansıma böyleleri denk geldi. Ama hani tersini, uzak-yakın çevremde de hiç görmedim. Dışarıda egosu cilalı, başı dik, burnundan kıl aldırmayan, kendi hayatının dizginleri kendi elindeymiş cakasıyla havalanan ama anne-baba-abi-abla önünde birden sümsükleşen, ne aile içinde ne de kendi hayatı söz konusu olduğunda hiçbir söz hakkı olmayan ezikler...
KADIN GİBİ GÜÇLÜ DEĞİL
Bizim adamlar böyleydi, sizinkileri bilmem diyeceğim ama tersinin olabileceğini de açıkçası düşünmüyorum. Erkeklerin hep çocuk kalmasının nedeni bu zaten. Karakterleri kadınlar gibi güçlü değil, bu yüzden de ölene kadar hep ana-baba güdümlü yaşıyorlar. Dolayısıyla da hep çocuk, hep ezik kalıyorlar. Kadrolu ana baba kuzucukları onlar. Aileye itiraz etmenin; onları sevmemek, saygı duymamak olduğunu zannediyorlar. İnsanın bazen kendi ana-babasıyla bile çatışabileceğini, tartışabileceğini, bunun sevgi ve saygı eksikliği demek olmadığını bir türlü akılları almıyor. "Ben babamı çok seviyorum, ona asla karşı gelemem, bu saygısızlığı yapamam" diyenlere ben de "Hadi ordan küçümen" diyorum, "Sen babanı ne seviyor ne de sayıyorsun, sadece ondan ölümüne korkuyorsun" diye de ekliyorum. İstisnalar vardır herhalde ama işte bugüne kadar en azından bana öylesi denk gelmedi.
AYNI TİYATRO BENİ SIKTI
İlişkilerimde adamlardan çok analarının, babalarının, kardeşlerinin arızalarıyla uğraştım. Çözümüyse, artık kimsenin ailesiyle tanışmamakta buldum. Ne benim onlardan haberim olsun ne de onların benden... Hep aynı tiyatrodan sıkıldım çünkü. Gözümde büyüttüğüm adamların kendi aileleri karşısında süründüklerini görmek istemiyorum. Zaten ben uzun zamandır, şu aşk meşk ilişkilerinde, sadece kendi yarattığım hayallere kendi istediğim sürece inanmayı tercih ediyorum. Akıllandım, yani artık en azından kendi kendimi ben kandırıyorum. Başkasına izin yok!
