Bazı insanlar vardır, hayatımızdan gitse bile içimizden gidemez. Ne kadar unutmaktan bahsetsek, "Artık bitti" desek de, gecenin bir vakti bir şarkı duyarız ve kalbimiz yine sızlar. Sanki biri içimizde oturmuş, gitmiyor. Ne kadar uzaklaşsak da enerjisi sanki hala üzerimizde. Telefon çalmasa bile, o arayacakmış gibi bir his, o yazacakmış gibi bir beklenti. İşte buna ben 'enerjik bağlanma sendromu' diyorum.
Bu öyle bir durum ki, bazen ayrılıktan aylar geçmiş olur ama hala onun enerjisini hissedersin. Sabah kalkarsın, içini anlamsız bir hüzün kaplar. Günün gayet güzel giderken birden bir ağırlık çöker. Kalbinde bir baskı, boğazında bir düğüm... Sanki biri seni oradan çekiyor. Belki o da uzakta bir yerde aynı anda seni düşünüyordur. "Niye unutamıyorum?"
Aslında mesele unutmak değildir. Mesele, o kişiden enerjisel olarak kopamamaktır. Biz insanlar sadece fiziksel olarak değil, duygusal ve enerjik olarak da bağ kurarız. Her sarılmada, her bakışta, her konuşmada o kişiyle aramızda görünmeyen bir enerji köprüsü oluşur. Bu bağ, ayrılıktan sonra da hemen kesilmez. Özellikle bir taraf daha çok seviyorsa, o bağ daha da kalın olur.
Birini çok sevdin mi, sadece kalbinle değil, enerjinle de bağlanırsın. Onun düşünceleri, duyguları sana geçer. Bazen aniden iç sıkıntısı yaşarsın, sonra o kişi seni arar. "Az önce seni düşündüm" der. İşte o hissediş enerjik bağın bir göstergesidir.
Ama bu bağ bazen sevgiyle değil, acıyla da devam eder. Kırıldığın, özlediğin, hala içinde tamamlanmamış bir hikaye varsa, enerji kopmaz. Çünkü zihnin değil, ruhun hâlâ onunla konuşuyordur.
"O da beni hissediyor mu?" Çoğu kişi bu soruyu sorar. "Ben bu kadar etkileniyorum, o da hissediyor mudur?"
Eğer aranızda güçlü bir bağ oluştuysa, evet hissediyordur. Ama herkes bu bağı aynı şekilde fark etmez. Kimi bastırır, kimi inkar eder, kimi de başka biriyle meşgul olarak kaçmaya çalışır. Ama bir şekilde o da enerjiyi hisseder. Çünkü bağ iki yönlüdür.
NİYE KOPAMIYORUZ?
Enerjik bağlanma, iki kişinin birbirine alışmasından daha fazlasıdır. Ruhsal bir temas gibi düşünün..Bazen çok sevdiklerin değil, seni en çok zorlayan kişilerle daha güçlü olur bu bağ. Çünkü acı da enerjidir, öfke de, özlem de. Ne kadar bastırırsan, o kadar büyür.
Çünkü çoğu zaman tamamlanmamış bir hikayenin içindeyizdir. "Yaşanması gerekenler yaşanmadı", "İçimi dökemedim", 'keşke'ler, 'neden'ler hep zihinde dönüp durur. Her düşünce, o kişiye enerji yollar.
Mesela birine kızarsın, "Benden gitti ama rahat etmeyecek" dersin. Bu bile bağın devam etmesidir. Çünkü enerji yönünü bulur, gider. Sen onunla savaşırken bile aslında hala onunlasındır.
Bir de şu vardır: bazen biri gider ama içindeki enerji hala kalır. Yani artık o kişi yoktur ama sen onun duygusunu taşımaya devam edersin. Bu da bir tür bağımlılıktır. Ama bağımlı olduğun kişi değil, onun sende bıraktığı duygudur.
BIRAKMAK ACITIR AMA ÖZGÜRLEŞTİRİR
Enerjik bağ koparken bazen o kişi geri döner. Çünkü senin enerjin ondan çekilmeye başlamıştır. Eskiden hissettiği o sıcaklık yok olmuştur ve bu onu çeker. Ama o dönüş bazen sınav gibidir. Gerçekten seni sevdiği için mi döndü, yoksa enerjisini kaybettiği için mi? Bu noktada sınırlarını bilmek önemlidir. Geri gelen herkes kalıcı olmaz. Bazen evren sadece "Artık hazır mısın?" diye yoklar.
Enerjik bağ sendromu aslında ne söylüyor? Bu sendromun en derin mesajı şudur: "Başkasıyla tamamlanmaya çalıştığın her duyguyu, aslında kendi içinde bulman gerekiyor." Yani o kişide gördüğün sevgi, anlayış, sıcaklık, hepsi sende var. Sen onun aynasında kendini sevdin. O gittiyse, seni yarım bırakmadı; seni kendine döndürdü.
Birine çok bağlandığında, aslında içindeki eksik parçayı onunla tamamlamaya çalışırsın. Ama bu sürdürülemez. Çünkü kimse senin boşluklarını dolduramaz. Ancak sen kendini tamamladığında, enerjik bağ bağımlılığa değil, sağlıklı bir sevgiye dönüşür. Bazı ilişkiler, kader gereği gelir. Bir şey öğretir ve gider. Gitmesi kötü değildir, kalanı olgunlaştırır. Senin görevin, "Neden gitti?" değil, "Ne öğretti?" diye sormaktır.
SIZLANMAK, YORGUNLUK ÇOK NORMAL
Belki sabrı, belki sınır koymayı, belki sevilmeyi hak ettiğini fark etmeyi... Birine tutunmak, sevgi değildir. Gerçek sevgi, özgür bırakabilmektir.O artık hayatında değilse, enerjisel olarak da yer aç... Çünkü sen hala onun yerinde birini bekletiyorsun. Ruhun doluysa yenisi giremez. Bırakmak acıtır ama özgürleştirir...
Her bağın bir bedeli vardır. Bazen en çok sevdiğinden vazgeçmek, kendine dönmenin başlangıcıdır. Enerjik bağ koparken ağlamak, sızlamak, yorgun hissetmek çok doğaldır. Çünkü o enerji çözülürken bir nevi yas yaşarsın. Ama o yasın sonunda yeniden doğarsın. Bırakmak, "Artık sevmiyorum" demek değildir. "Artık kendimi seçiyorum" demektir. Eğer sen de biriyle ayrılmış olsan bile hala onu düşünüyorsan, hala içini bir şey yakıyorsa, inan bana yalnız değilsin. Bu çağın en görünmeyen yaralarından biri, enerjik bağlanma sendromudur.
Sosyal medya, anılar, şarkılar, mesaj geçmişleri... Hepsi enerjiyi canlı tutuyor. Ama unutma: Ruhun, kalbin kadar güçlü. Sen istersen kopar, sen istersen yeniden başlarsın.Bir gün uyanacaksın, onu düşünmeden kahveni içeceksin. O müziği duyduğunda artık gözlerin dolmayacak. İçinde 'oh be' hissi olacak. İşte o zaman anlayacaksın ki, bağ kopmuş. Ve o gün geldiğinde, geçmişin enerjisiyle değil, kendi ışığınla parlayacaksın...
BAĞI KESMEK Mİ DÖNÜŞTÜRMEK Mİ?
Bazı insanlar bana gelir, "Hocam onu düşünmek istemiyorum ama içimden atamıyorum" der... İşte birkaç belirti:
Sabah uyanınca aklına ilk onun gelmesi...
Onunla ilgili rüya görmeye devam etmen...
Onu özlediğinde tesadüfen mesaj alman ya da bir işaret çıkması...
İçinde nedensiz bir sıkıntı olması, sonra onun kötü haberini alman...
Onunla konuşmasan bile enerjik olarak hâlâ bağlı hissetmen...
Bu belirtiler, enerjinin hala karşılıklı çalıştığını gösterir. Ama unutma, bu bağın sürmesi senin kaderin değil. Çözülmesi mümkün.
Enerjik bağları kesmek çoğu zaman zor gelir. Çünkü o bağ seni bir yandan acıtır ama bir yandan da canlı tutar. "O artık yok" demek, bir boşluk bırakır. Bu yüzden insanlar o boşluğu hissetmemek için bağı koparmaktan korkar. Ama asıl iyileşme, o bağı dönüştürmekle olur. Yani "onu seviyorum ama artık onsuz da var olabilirim" diyebilmektir. Sevgiye teşekkür edip, yükünü bırakmaktır.
Bazı bağlar dualarla, bazıları zamanla, bazıları da farkındalıkla çözülür. Ama çözülmeyen her bağ, seni geçmişte tutar. Hayatında yeni biri gelse bile, enerjin hala eskidedir. Bu yüzden yenisiyle dengen oturmaz. Çünkü senin enerjik alanın hala eski bağla meşguldür.
ADIM ADIM ÖZGÜRLÜĞE...
1- KABULLENMELİ
Onunla bağının sürdüğünü kabul et. "Niye hala aklımda?" diye kendine kızma. Çünkü bastırdıkça daha da güçlenir. Kendine de, o kişiye de "evet, aramızda bir bağ var ama artık bana iyi gelmiyor" de.
2- KAĞIDA DÖK
İçinde ne varsa kağıda dök. Söyleyemediklerini, içinden geçenleri yaz. Bitmemiş duyguları kağıda aktardığında, enerjisi senden çıkar.
3- SEMBOLİK VEDALAŞMA
Onunla zihninde bir sahne kur. Karşısına geç, gözlerinin içine bak, "Bana kattığın her şey için teşekkür ederim ama artık seni enerjimde taşımak istemiyorum" de. Bunu içten söylediğinde bir hafifleme hissedersin.
4- KENDİNE DÖN
Bağ kopunca boşluk olur. O boşluğu başkasıyla değil, kendinle doldur. Yeni bir rutin, yeni bir ilgi alanı, yeni bir hedef edin. Çünkü enerjin yön bulmak ister. Boşta kalırsa yine eskiye gider.
5- TEMİZLİK ZAMANI
Ruhun da bedenin gibi temizliğe ihtiyaç duyar. Duş alırken "Senden kalan her şeyi suyla arındırıyorum" demek bile bir ritüeldir. Bazen dua, bazen doğa yürüyüşü, bazen sevdiğin bir müzik bile enerjiyi yeniler.
